Οικουμενικον Πατριαρχείον
Οικουμενικον Πατριαρχείον
Οικουμενικον Πατριαρχείον

 

 

Η ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ

ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΑΜΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ

(ΠΡΩΤΟΣΕΠΤΕΜΒΡΙΑΝΗΣ)

ΣΤΟΝ ΠΕΤΡΕ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ ΓΕΡΑΝΙΟΥ ΡΕΘΥΜΝΗΣ

1η Σε­πτεμ­βρί­ου 2016


 

Κεί­με­νο-Φω­το­γρα­φί­ες: Βά­λια Πε­τρά­κη

 

   Την 1η Σε­πτεμ­βρί­ου εί­ναι η αρ­χή της Ιν­δί­κτου,  δη­λα­δή η αρ­χή του νέ­ου εκ­κλη­σι­α­στι­κού έ­τους. Την η­μέ­ρα αυ­τή γι­ορ­τά­ζει και η Πα­να­γί­α η Παμ­μα­κά­ρι­στος ή Πρω­το­σε­πτεμ­βρια­νή, στον Πε­τρέ Γε­ρα­νί­ου Ρε­θύ­μνης, ο μο­να­δι­κός Να­ός που υ­πάρ­χει στην Ελ­λά­δα και έ­χει θαυ­μα­στή ι­στο­ρί­α, ε­νώ τα θαύ­μα­τα της Πα­να­γί­ας μας εί­ναι α­να­ρίθ­μη­τα. Πλή­θος πι­στών συ­νέρ­ρευ­σαν την πα­ρα­μο­νή αλ­λά και την η­μέ­ρα της Χά­ρης Της, προ­κει­μέ­νου να α­νά­ψουν έ­να κε­ρί στην «Κα­λο­τα­ξι­δι­ώ­τισ­σα», κα­θώς την βο­ή­θειά Της ε­πι­κα­λούν­ται και ό­λοι ό­σοι δι­έρ­χον­ται α­πό την Ε­θνι­κή Ο­δό Ρε­θύ­μνου-Χα­νί­ων, δί­πλα στην ο­ποί­α έ­χει α­νε­γερ­θεί ο Να­ός.

 

   Έ­τσι το πρω­ί της Πέμ­πτης 1ης Σε­πτεμ­βρί­ου 2016, μέ­σα σε κλί­μα κα­τά­νυ­ξης, τε­λέ­στη­κε η Θεί­α Λει­τουρ­γί­α, στην ο­ποί­α χο­ρο­στά­τη­σε ο Σε­βα­σμι­ώ­τα­τος Μη­τρο­πο­λί­της Ρε­θύ­μνης και Αυ­λο­πο­τά­μου κ.κ. Ευ­γέ­νιος και συ­νι­ε­ρούρ­γη­σαν ο Γε­νι­κός Αρ­χι­ε­ρα­τι­κός Ε­πί­τρο­πος, Πρωτ, Νι­κό­λα­ος Νι­κη­φό­ρος, ο Ε­φη­μέ­ριος της Ε­νο­ρί­ας Γε­ρα­νί­ου, Πρωτ. Νι­κό­λα­ος Πα­παρ­γυ­ρί­ου, και ο Ε­φη­μέ­ριος της Ε­νο­ρί­ας Γω­νιάς, Πρωτ. Στυ­λια­νός Ρι­τζά­κης.

 

   Στο κή­ρυγ­μά του ο Ι­ε­ράρ­χης μας εί­πε με­τα­ξύ άλ­λων: «Σας ευ­χα­ρι­στώ πο­λύ για την ση­με­ρι­νή μας, για μια α­κό­μη φο­ρά, συλ­λει­τουρ­γί­α ε­δώ, στον Να­ό της Πα­να­γί­ας μας στον Πε­τρέ, και σας εύ­χο­μαι ό­λα τα κα­λά του Θε­ού στην ζω­ή σας. Μέ­σα στην σχέ­ση που έ­χο­με με το Ι­ε­ρό Πρό­σω­πο της Πα­να­γί­ας στην Α­γί­α μας Εκ­κλη­σί­α, μέ­σα στην οι­κο­γε­νεια­κή σχέ­ση που την α­να­γνω­ρί­ζει ως Μη­τέ­ρα, ό­λοι ε­μείς οι άν­θρω­ποι της Εκ­κλη­σί­ας, α­να­ζη­τού­με δια­ρκώς τρό­πο να Της εκ­φρά­ζου­με το προ­σω­πι­κό μας ευ­χα­ρι­στώ για την συ­νερ­γί­α Της στην σω­τη­ρί­α μας. Και αυ­τό οι ευ­σε­βείς μας πρό­γο­νοι το έ­κα­ναν με τις πάμ­πολ­λες Θε­ο­μη­το­ρι­κές Ε­ορ­τές μέ­σα στην διά­ρκεια του εκ­κλη­σι­α­στι­κού έ­τους, το ο­ποί­ο ση­μει­ω­τέ­ον αρ­χί­ζει σή­με­ρα.

   Σή­με­ρα εί­ναι Πρω­το­χρο­νιά για την Εκ­κλη­σί­α μας. Ό­πως ή­ταν Πρω­το­χρο­νιά για τους Ρω­μη­ούς της Βυ­ζαν­τι­νής Αυ­το­κρα­το­ρί­ας σε αλ­λο­τι­νούς και­ρούς. Σή­με­ρα λοι­πόν το νέ­ο έ­τος για την Εκ­κλη­σί­α ξε­κι­νά­ει με την γι­ορ­τή της Πα­να­γί­ας της Παμ­μα­κα­ρί­στου και θα ή­θε­λα μό­νο να σας ε­πι­ση­μά­νω τού­το. Πως το εκ­κλη­σι­α­στι­κό έ­τος αρ­χί­ζει με γι­ορ­τή της Πα­να­γί­ας και τε­λει­ώ­νει με γι­ορ­τή της Πα­να­γί­ας. Χθες, τε­λευ­ταί­α μέ­ρα του Αυ­γού­στου και του προ­η­γού­με­νου εκ­κλη­σι­α­στι­κού έ­τους, εί­χα­με την γι­ορ­τή της Α­γί­ας Ζώ­νης, πά­λι Θε­ο­μη­το­ρι­κή γι­ορ­τή. Με την Πα­να­γί­α ξε­κι­νά­με και με την Πα­να­γί­α τε­λει­ώ­νο­με, για­τί αι­σθα­νό­μα­στε αυ­τή την οι­κει­ό­τη­τα που μας συν­δέ­ει με το Ι­ε­ρό Της Πρό­σω­πο. Αυ­τή την τρυ­φε­ρό­τη­τα την ο­ποί­α μας χά­ρι­σε ο Θε­ός, να την α­να­γνω­ρί­ζου­με ό­χι μό­νο Μη­τέ­ρα του Χρι­στού μας αλ­λά και Μη­τέ­ρα ό­λων ε­μάς, των παι­δι­ών του Θε­ού και α­δελ­φών με­τα­ξύ μας. Μη­τέ­ρα του Ε­σταυ­ρω­μέ­νου και Μη­τέ­ρα ό­λων των σταυ­ρω­μέ­νων αν­θρώ­πων αυ­τής της ζω­ής. Ε­σάς και ε­μέ­να. Που ο κα­θέ­νας μας φέ­ρει τον δι­κό του σταυ­ρό. Εί­τε εί­ναι στην υ­γεί­α του, εί­τε εί­ναι στις φι­λί­ες του και στις α­γά­πες του, που δο­κι­μά­ζον­ται και εί­ναι τό­σο εύ­θραυ­στες ι­δι­αί­τε­ρα τού­τους τους και­ρούς, εί­τε εί­ναι στα οι­κο­νο­μι­κά του ζη­τή­μα­τα, εί­τε εί­ναι στα ερ­γα­σια­κά. Ό­λοι ση­κώ­νο­με έ­να σταυ­ρό. Και χρει­α­ζό­μα­στε την βο­ή­θεια του Χρι­στού μας, που πρώ­τος σή­κω­σε τον δι­κό Του Σταυ­ρό, αλ­λά και Της Πα­να­γί­ας μας, που ή­ταν δί­πλα Του μέ­χρι ε­κεί­νη την ε­σχά­τη με­γά­λη στιγ­μή του Πά­θους.

   Σας πα­ρα­κα­λώ λοι­πόν δια­ρκώς να α­να­θέ­τε­τε σε Ε­κεί­νη τους πό­θους και τους πό­νους, τα προ­βλή­μα­τα και τους προ­βλη­μα­τι­σμούς σας. Ξέ­ρο­με ό­λοι μας που εί­μα­στε σή­με­ρα ε­δώ, ο κα­θέ­νας α­πό την προ­σω­πι­κή του πεί­ρα, τι ε­νερ­γεί η Πα­να­γί­α στην ψυ­χή του κα­θε­νός, τι ε­νερ­γεί στην ζω­ή του. Ξέ­ρο­με πώς ε­πεμ­βαί­νει η Πα­να­γί­α στην ζω­ή των αν­θρώ­πων ευ­ερ­γε­τι­κά και σω­στι­κά. Δί­νον­τάς μας την δυ­να­τό­τη­τα να α­νε­βού­με ό­λοι μας ψη­λό­τε­ρα, να γί­νο­με κα­λύ­τε­ροι, και προ­πάν­των α­γι­ό­τε­ροι, μέ­σα α­πό τις δο­κι­μα­σί­ες που αν­τι­με­τω­πί­ζο­με σε αυ­τήν την ζω­ή. Μέ­σα α­πό τους σταυ­ρούς μας που εί­ναι τό­σοι ό­σοι μπο­ρού­με να αν­τέ­ξου­με και κα­θό­λου πα­ρα­πά­νω. Μέ­σα α­πό τα προ­βλή­μα­τα που μπο­ρούν να γί­νουν ε­φαλ­τή­ρια υ­ψη­λό­τε­ρης πνευ­μα­τι­κής ζω­ής και α­γα­στής συ­νερ­γα­σί­ας με την Πα­να­γί­α μας, για την προ­σω­πι­κή μας σω­τη­ρί­α. Αυ­τό μας ζή­τη­σε σή­με­ρα η Πα­να­γί­α· συ­νερ­γα­σί­α για να μας βο­η­θή­σει, συ­νερ­γα­σί­α για να μας σώ­σει.

   Δεν φθά­νει μό­νο να μας δί­νει Ε­κεί­νη το χέ­ρι Της, πρέ­πει και ε­μείς να της δώ­σο­με το δι­κό μας. Να την πι­ά­σο­με α­πό το χέ­ρι, ώ­στε να μας ο­δη­γή­σει α­τα­λάν­τευ­τα στο δρό­μο της σω­τη­ρί­ας μας και του προ­σω­πι­κού μας α­για­σμού. Να λοι­πόν για­τί οι κα­λοί μας πρό­γο­νοι βρή­καν ά­πει­ρους τρό­πους, μέ­σα στην διά­ρκεια του εκ­κλη­σι­α­στι­κού έ­τους και της εκ­κλη­σι­α­στι­κής τους ζω­ής, προ­κει­μέ­νου να α­να­φέ­ρον­ται σε Ε­κεί­νη. Και να τι­μούν το Πρό­σω­πό Της, ό­χι μό­νο στα με­γά­λα εκ­κλη­σι­α­στι­κά γε­γο­νό­τα που έ­γι­ναν μέ­σα σε συγ­κρι­μέ­νο τό­πο και χρό­νο, ό­πως την Γέν­νη­ση, τον Ευ­αγ­γε­λι­σμό, την Κοί­μη­σή Της. Αλ­λά υ­πάρ­χει και μια άλ­λη κα­τη­γο­ρί­α Θε­ο­μη­το­ρι­κών ε­ορ­τών, αυ­τές που σχε­τί­ζον­ται με θαυ­μα­στές Της ε­νέρ­γει­ες, ό­πως αυ­τή της Ζω­ο­δό­χου Πη­γής. Υ­πάρ­χει α­κό­μα και μια τρί­τη κα­τη­γο­ρί­α Θε­ο­μη­το­ρι­κών ε­ορ­τών, που σχε­τί­ζον­ται με ι­ε­ρά αν­τι­κεί­με­να που α­νή­καν σε Ε­κεί­νη, ό­πως η κα­τά­θε­ση της Τι­μί­ας Ζώ­νης Της. Και τέ­λος υ­πάρ­χει και μια τέ­ταρ­τη κα­τη­γο­ρί­α Θε­ο­μη­το­ρι­κών ε­ορ­τών, αυ­τές που σχε­τί­ζον­ται με τα α­να­ρίθ­μη­τα ο­νό­μα­τα που Της έ­δω­σε ο λα­ός μας, ό­πως Γορ­γο­ϋ­πή­κο­ος, Ε­λευ­θε­ρώ­τρια, Ε­λε­ού­σα, Φο­βε­ρά Προ­στα­σί­α, Παμ­μα­κά­ρι­στος. Μό­νο στο Ά­γιο Ό­ρος αν α­να­τρέ­ξεις κα­νείς θα δει πό­σα ο­νό­μα­τα στο­λί­ζουν τις Ά­γι­ες Ει­κό­νες της Πα­να­γί­ας μας και φα­νε­ρώ­νουν τα χα­ρί­σμα­τα και τις α­ρε­τές Της.

   Σας ευ­χα­ρι­στώ λοι­πόν, για μια α­κό­μη φο­ρά, που σή­με­ρα εκ­φρά­σα­με, ο κα­θέ­νας με το δι­κό του προ­σω­πι­κό τρό­πο και μέ­σα α­πό την συλ­λει­τουρ­γί­α μας, την α­γά­πη μας στην Πα­να­γί­α. Ε­κεί­νη να σας σκε­πά­ζει, Ε­κεί­νη να σας ευ­λο­γεί. Και να θυ­μά­στε πάν­τα πως στο δέν­τρο το ευ­σκι­ό­φυλ­λο της Θε­ο­μη­το­ρι­κής Προ­στα­σί­ας ό­λοι έ­χο­με θέ­ση και κα­νείς δεν πε­ρισ­σεύ­ει. Και στην αγ­κα­λιά Της ό­λοι χω­ρού­με, ό­ποι­οι και αν εί­μα­στε και ό­σοι και αν εί­μα­στε. Και μπο­ρεί να την έ­χο­με στο­λί­σει με χι­λιά­δες ο­νό­μα­τα, έ­να ό­μως εί­ναι αυ­τό που την χα­ρα­κτη­ρί­ζει και χα­ρα­κτη­ρί­ζει και την θέ­ση μας. Μά­να. Μη­τέ­ρα του Θε­ού και Μη­τέ­ρα των αν­θρώ­πων. Μά­να που γνω­ρί­ζει να πιά­νει α­πό το χέ­ρι τα παι­διά της α­κό­μα αν και αυ­τά έ­χουν πά­ρει λά­θος δρό­μο, να τα ε­πι­στρέ­φει, να τα κα­θο­δη­γεί, να τα παι­δα­γω­γεί, να τα αγ­κα­λιά­ζει α­γα­πη­τι­κά, να κλαί­ει πολ­λές φο­ρές για αυ­τά. Ό­πως κά­νει κά­θε μά­να, και ε­σείς οι μη­τέ­ρες, που εί­στε ε­δώ μέ­σα και με α­κού­τε, το ξέ­ρε­τε πο­λύ κα­λά.

   Έ­νας ποι­η­τής του πε­ρα­σμέ­νου αι­ώ­να, και το λέ­ω συ­χνά-πυ­κνά, το έ­γρα­ψε με πο­λύ ω­ραί­ο τρό­πο: «Βα­σί­λισ­σα της Εκ­κλη­σιάς σε κρά­ζει η καμ­πά­να, μα η δι­κή μου η καρ­διά ᾿κεί­νη σε κρά­ζει Μά­να». Και θα σας πω έ­να ρή­μα και μην το πα­ρε­ξη­γή­σε­τε. Βάλ­τε το εν­τός ει­σα­γω­γι­κών. Να «εκ­με­ταλ­λευ­ό­μα­στε» αυ­τή την σχέ­ση, η Πα­να­γί­α το θέ­λει, και να μην ξε­χνά­με πο­τέ αυ­τό που μας συν­δέ­ει μα­ζί Της, για­τί θα το χρει­α­σθού­με και σε αυ­τήν την ζω­ή, μα πιο πο­λύ λί­γο αρ­γό­τε­ρα. Ό­ταν θα κλεί­σου­με τα μά­τια μας, α­πό αυ­τόν τον κό­σμο και θα βρε­θού­με ε­κεί που εί­ναι τα αι­ώ­νια, τα μό­νι­μα και τα α­λη­θι­νά και ό­χι τού­τα που φεύ­γουν κά­τω α­πό τα πό­δια μας. Ε­κεί λοι­πόν Την χρει­α­ζό­μα­στε α­κό­μη πε­ρισ­σό­τε­ρο. Για­τί πολ­λοί α­πό ε­μάς συ­χνά πυ­κνά ξε­χνά­με και κά­ποι­α άλ­λα, που α­κο­λου­θού­νε με­τά α­πό αυ­τή την ζω­ή. Και φο­βού­μαι πως αι­σθα­νό­μα­στε ό­τι εί­μα­στε φτι­αγ­μέ­νοι μό­νο για μια φού­χτα χρό­νια ε­πά­νω στο φλού­δι της γης. Δεν εί­ναι έ­τσι και για αυ­τό υ­πάρ­χει και η Εκ­κλη­σί­α για να μας υ­πεν­θυ­μί­ζει και να μας δεί­χνει ό­τι υ­πάρ­χει και έ­νας άλ­λος προ­ο­ρι­σμός. Στον ο­ποί­ο πρώ­τη η Πα­να­γί­α πε­ρι­μέ­νει ό­λους ε­μάς, να μας χα­ρί­σει μια θέ­ση δί­πλα στην δό­ξα του Υι­ού Της και Θε­ού μας.

   Σας εύ­χο­μαι λοι­πόν η Πα­να­γί­α να εί­ναι μα­ζί σας. Αυ­τή την ό­μορ­φη ευ­χή που ο λα­ός μας ευ­καί­ρως α­καί­ρως την έ­δι­νε, την δί­νει και θα την δί­νει ο Ορ­θό­δο­ξος πι­στός κά­θε φο­ρά που χαι­ρε­τά έ­να άλ­λον άν­θρω­πο, που α­πο­χαι­ρε­τά­ει έ­να άλ­λο άν­θρω­πο· «η Πα­να­γιά μα­ζί σου». Αυ­τό λοι­πόν λέ­ω και ε­γώ, κλεί­νον­τας αυ­τές τις σκέ­ψεις, σε ό­λες και ό­λους ε­σάς. Η Πα­να­γιά η Παμ­μα­κά­ρι­στος μα­ζί μας, μα­ζί με την πα­τρί­δα μας, μα­ζί με την Εκ­κλη­σί­α μας, μα­ζί με ό­λους μέ­σα στους αι­ώ­νες των αι­ώ­νων· Α­μήν. Χρό­νια πολ­λά και ευ­λο­γη­μέ­να».

 

   Στο τέ­λος ο Ε­πί­σκο­πος μας κ. Ευ­γέ­νιος μοί­ρα­σε για ευ­λο­γί­α την ει­κό­να της Πα­να­γί­ας της Παμ­μα­κα­ρί­στου στους πι­στούς, ε­νώ με­τά το πέ­ρας της Θεί­ας Λει­τουρ­γί­ας ο π. Νι­κό­λα­ος Πα­παρ­γυ­ρί­ου πα­ρέ­θε­σε γεύ­μα στους προ­σκε­κλη­μέ­νους του σε ε­στι­α­τό­ριο του Πε­τρέ.

 

 

 
© 2010 Ιερά Μητρόπολις Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου, Ρέθυμνο, Κρήτη - Τηλεφωνικό Κέντρο 28310 22415 - Fax 28310 28557
 

Ρέθυμνο 

HOTSoft.gr σχεδιασμός, κατασκευή, Προώθηση ιστοσελίδων, Κρητη SEO. Ρέθυμνο Aσύρματα δίκτυα WiFi, Δομημένη καλωδίωση, έξυπνο σπίτι. Rethymno 

Website Design, Web Development, Web site Promotion, SEO Crete SEM.
powered by HOTSoft.gr
internet, δίκτυα & τηλεπικοινωνίες