Οικουμενικον Πατριαρχείον
Οικουμενικον Πατριαρχείον
Οικουμενικον Πατριαρχείον

 

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΟΜΙΛΙΑΙ
ΤΗΣ ΑΥΤΟΥ ΘΕΙΟΤΑΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ
κ.κ. Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Υ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΙΝ ΑΥΤΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ
2/15-6/19 Ὀκτωβρίου 3013

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ
ΤΗΣ ΑΥΤΟΥ ΘΕΙΟΤΑΤΗΣ ΠANAΓΙΟΤΗΤΟΣ
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ
κ.κ. Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Υ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΥΠΟΔΟΧΗΝ ΑΥΤΟΥ
ΕΙΣ ΤΟΝ  ΛΙΜΕΝΑ ΔΑΦΝΗΣ  ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ
2/15 Ὀκτωβρίου 2013

""

     Ὁσιολογιώτατε ἅγιε Πρωτεπιστάτα π. Στέφανε,
     Ὁσιολογιώτατοι πατέρες τῆς Ἱερᾶς Ἐπιστασίας,
     Ἐξοχώτατε κύριε Διοικητά,
     Πατέρες καὶ ἀδελφοὶ ἀσκηταί, οἱ οἰκοῦντες τὴν ἀκρώρειαν ταύτην τοῦ παρ᾿ ἡμῖν γνησίου Ὀρθοδόξου Μοναχισμοῦ,
     Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητὰ τῆς ἡμῶν Μετριότητος,

     Δόξα τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, τῇ παναγίᾳ καὶ ὁμοουσίῳ καὶ ζωοποιῷ καὶ ἀδιαιτέρῳ Τριάδι, τῷ ἑνὶ Θεῷ, καὶ ὕμνος «τῇ προστασίᾳ καὶ σκέπῃ καὶ ἐφόρῳ τοῦ περιωνύμου κλήρου της», τῇ Ἀχράντῳ Θεοτόκῳ, πρέπει καὶ κατὰ τὴν ἑσπέραν ταύτην ὅτι ηὐδόκησεν εἰς τὴν ἡμετέραν Μετριότητα, ἐρχομένην ἐκ τῆς βασιλίδος τῶν πόλεων, μετὰ τῆς ὁποίας ὑφαλίως καὶ κορυφαίως ἑνοῦται καὶ συνδέεται ὁ Ἱερὸς Ἄθως, νὰ εὑρισκώμεθα δι᾿ ἕκτην φορὰν κατά τήν ταπεινήν πρωθιεραρχικήν διακονίαν ἡμῶν, ἐνταῦθα, εἰς τὸν τόπον τὸν ἔχοντα "ἱερὰν κρηπῖδα καὶ ἀπεριδόνητον ἱερὰν ἄγκυραν" τὴν Κυρίαν Θεοτόκον, ἵνα ἑορτάσωμεν καὶ πανηγυρίσωμεν μετὰ τῆς προσφιλοῦς Ὁσιότητος ὑμῶν ἱερὸν ἐπετειακὸν γεγονός, τὸ ὁποῖον ἡ Χάρις τοῦ χρόνους καὶ καιροὺς ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ θεμένου Κυρίου ἐπιτρέπει ἵνα ζῶμεν εἰς χρόνους ἐσχατολογι-κούς, κατὰ τοὺς ὁποίους "ἐψύγη ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν", ἐκλονίσθη τὸ φρόνημα, ἀξίαι καὶ ἀρχαὶ παραγράφονται καὶ τὰ πάντα ἀξιολογοῦνται ὡς "ματαιότης".
     ""Εὑρισκόμενοι εἰς τὴν ἁγιορειτικὴν γῆν, "μεταξὺ οὐρανοῦ καὶ γῆς", κατὰ τὴν προσφυᾶ ρῆσιν συγχρόνου Ἁγιορείτου, λησμονοῦμεν τὰ τοῦ κόσμου καὶ προστρέχομεν ἀπόψε, καὶ ἐς ἀεί, ἡμεῖς οἱ ἐκ Κωνσταντινουπόλεως καὶ ὑμεῖς οἱ "οἰκοῦντες τὸν κλῆρον" τοῦτον πατέρες καὶ ἀδελφοί, "ἐν τῇ σῇ προστασίᾳ καὶ μητρικῇ χάριτι καὶ συμπαθεστάτῃ προνοίᾳ καὶ ἀντιλήψει σου", Ὑπεραγία Θεοτόκε, κομίζοντες ἅμα πᾶσι τοῖς ἐν τῷ Περιβολίῳ τούτῳ οἰκοῦσιν ἢ παροικοῦσι μονασταῖς, τέκνοις ἀγαπητοῖς τῆς Θεομήτορος, τὴν εἰρήνην καὶ τὴν εὐλογίαν τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ, καί δεόμεθα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου: "τὴν πύλην ἡμῖν τῆς ζωῆς ὑπάνοιξον, ἀφαρπάζουσα πυλῶν ἡμᾶς τοῦ Ἅδου", "βραβεύουσα ἅμα φιλευσπλάγχνως ἀποκοπὴν τῶν πολλῶν χρεῶν" μας.
     Προθύμως ἀνταποκρινόμεθα εἰς τὴν ἀπευθυνθεῖσαν ἡμῖν πρόσκλησιν τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος ὅπως ἐπισκεφθῶμεν τὸ εὐλογημένον περιβόλιον τῆς Παναγίας, ἐπ᾿ εὐκαιρίᾳ τῆς ἑκατοστῆς ἐπετείου ἀπὸ τῆς ἐνσωματώσεως αὐτοῦ εἰς τὴν Ἑλληνικὴν ἐπικράτειαν καὶ τῆς ἐκδόσεως τοῦ ἱεροῦ ἱστορικοῦ καὶ θεοευλογήτου Ψηφίσματος τῶν τότε οἰκούντων ἐν αὐτῷ μακαριστῶν Ἁγιορειτῶν πατέρων, διὰ τοῦ ὁποίου ἐξεδήλωσαν τὴν ἀμετάθετον βούλησιν αὐτῶν ἵνα ἀσκῶνται καὶ δραστηριο-ποιῶνται ἐν τῇ ἐπικρατείᾳ τῆς εὐλογημένης Ὀρθοδόξου Ἑλλάδος. Τῆς κοιτίδος τοῦ πολιτισμοῦ καὶ τῆς ἐλευθέρας ἀσκήσεως τῶν ἀξιῶν τοῦ πνεύματος, καὶ μάλιστα τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, τοῦ ἤθους καὶ τοῦ ἔθους, τῆς ἀληθείας καὶ τῆς ζωῆς, πέραν σκοπιμοτήτων καὶ ἐπιγείων βλέψεων.
     Ἐρχόμενοι ὡς κανονικὸς Ἐπίσκοπός σας, πατέρες καὶ ἀδελφοί, εἰς τὰ ἴδια, εὐφραινόμεθα διότι παραλαμβάνετε ἡμᾶς,  καὶ εὐχαριστοῦμεν ἑαυτοῖς καὶ ἀλλήλοις ἐπὶ τῇ ἐπανασυναντή-σει, χαίροντες ὅτι κατὰ τὸ τριήμερον τοῦτο "ἐν ἑσπέρᾳ καὶ πρωῒ καὶ μεσημβρίᾳ, ἐν ἡμέρᾳ, νυκτὶ καὶ πάσῃ ὥρᾳ, καὶ ἐν παντὶ καιρῷ" θὰ εὑρισκώμεθα ὑπὸ τὴν σκέπην τῆς Κυρίας Θεοτόκου, καὶ δεόμεθα πρὸς αὐτὴν ὅπως "μὴ παύσῃ ἐν παντὶ περισκέπουσα τὸ περίβλεπτον τοῦτο Ὄρος" τῆς κληρουχίας τῆς εὐλογημένης Ἑλλάδος καὶ τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας, "τὸ εὐλαβῶς ἐν ἡμέρᾳ τε καὶ νυκτὶ τὸ ἅγιον ὄνομα τῆς Θεομήτορος φέρον ἐν τῷ στόματι καὶ νοΐ, παρέχουσα ἐν τούτῳ πλουσίᾳ χειρὶ τῆς αὐτῆς ἐπιστασίας τὰ γνωρίσματα», τὰ ὁποῖα καὶ νῦν «καρδίας πόθῳ» ψηλαφοῦμεν κατὰ τρόπον ἁπτόν.
     Ἐκφράζοντες τὰς εὐχαριστίας διὰ τὴν γενομένην τιμητικὴν ὑποδοχὴν εἰς τὸν φιλόξενον λιμένα τῆς Δάφνης, καὶ εἰσοδεύοντες εἰς τά "ἅγια τῶν ἁγίων" τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἐκ τῆς "πύλης τῆς κατ᾿ ἀνατολάς", ἀρχόμεθα τῶν ἑορτασμῶν ἐν καθαρῷ νοῒ καὶ συμπνευματιζόμεθα μετὰ τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος "τοῦ Ὄρους καθηγητῶν, μοναστῶν, μιγάδων, Ἱεραρχῶν, ἀθλητῶν, ὁμολογητῶν, ποιμένων καὶ ὁσίων καὶ μετὰ τῶν μοναστῶν τοῦ πλήθους" καὶ βιοῦμεν τῷ πνεύματι τὰ πρὸ αἰῶνος γεγονότα, τὴν ἀκμὴν καὶ τὴν παρακμήν, τὴν κραταιὰν ὡς ὁ θάνατος ἀγάπην καὶ ἀφοσίωσιν τῶν Ἁγιορειτῶν εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Πίστιν καὶ εἰς τὰ ἰδεώδη τοῦ Γένους τῶν Ἑλλήνων, ὑπὸ τὴν σκέπην, προστασίαν καὶ ἀρωγὴν τοῦ ὁποίου, κατὰ τὰ Ἁγιορειτικὰ ἤθη, ζῇ καὶ κινεῖται καὶ μαρτυρεῖ ὁ Ἄθως τοῖς ἐγγὺς καὶ τοῖς μακράν.
     Εὐλογοῦντες ὑμᾶς ἐπικαλούμεθα πατρικῶς πλουσίαν τὴν Χάριν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐπὶ πάντας καὶ ἕνα ἕκαστον Ἁγιορείτην μοναχόν, ταῖς πρεσβείαις τῆς Κυρίας Θεοτόκου.
     Ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ ἠγαπημένα, "εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος". Ἀμήν.


Ο Μ Ι Λ Ι Α
ΤΗΣ ΑΥΤΟΥ ΘΕΙΟΤΑΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ
κ. κ. Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Υ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΗΜΟΝ ΥΠΟΔΟΧΗΝ ΑΥΤΟΥ ΕΙΣ ΚΑΡΥΑΣ
2/15 Ὀκτωβρίου 2013

""

     Ὁσιώτατε Πρωτεπιστάτα,
     Ὁσιώτατοι Πατέρες, οἵ τε Καθηγούμενοι καὶ οἱ Ἀντιπρόσωποι τῶν Εἴκοσιν Ἱερῶν Βασιλικῶν, Πατριαρχικῶν καὶ Σταυροπηγιακῶν Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους,
     Ἐξοχώτατε κύριε Διοικητά,
     Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

     "Ὁ τῶν ἀρρήτων καὶ τῶν ἀθεάτων μυστηρίων Θεός, παρ᾿ ᾧ οἱ θησαυροὶ τῆς σοφίας καὶ τῆς γνώσεως οἱ ἀπόκρυφοι" (Εὐχὴ Θείας Λειτουργίας τῶν Προηγιασμένων) καί "ἡ θυρωρὸς καὶ ἡ οἰκουρός" τοῦ Ἱεροῦ τούτου Τόπου, ἡ Κυρία Θεοτόκος "ἡ φυλάττουσα ὡς πυρίνη ρομφαία τὴν Ἐδέμ, τοῖς μὲν οἰκείοις ὑποστρέφουσα τὰ νῶτα, τοῖς δ᾿ ἐναντίοις κατὰ στόμα ἀπαντῶσα καὶ μακρὰν καταφλέγουσα", ὡδήγησε τὸν Ἐπίσκοπόν σας πρὸς ὑμᾶς τὰ πνευματικὰ αὐτοῦ τέκνα, τοὺς ἀποταξαμένους τὸν κόσμον καὶ τὰ τοῦ κόσμου, οἱ ὁποῖοι μόνοι πρὸς ἑαυτοὺς ἐπικαλεῖσθε μετὰ Συμεὼν τοῦ Νέου Θεολόγου "ἐλθὲ ὁ Μόνος πρὸς τοὺς μόνους, ὅτι μόνοι ἐσμὲν ὡς ὁρᾷς".
     ""Ἀπόψε, ὅμως, Ὁσιώτατοι ἅγιε Πρῶτε καὶ ἅγιοι Καθηγούμενοι τῶν σεβασμίων εἴκοσιν Ἱερῶν Μονῶν τοῦ Ἄθω, μονασταὶ καὶ ἀσκηταὶ καὶ σκητιῶται καὶ καλυβιῶται, βλέπομεν κατὰ τὸ βιβλικὸν βίωμα ἐν τῷ προσώπῳ ἑκάστου ἐξ ὑμῶν, παρόντος καὶ ἀπόντος, "αὐτὸν τὸν Κύριον καὶ Θεόν μας".
     Τὸ αὐτὸ ἐπαναλαμβάνομεν, ἐρχόμενοι ἀπὸ τῆς Πόλεως, τῆς ἕδρας τῆς Μητρὸς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας, μετὰ τὴν πρὸ διετίας πραγματοποιηθεῖσαν ἀλησμόνητον προσκυνηματικὴν ἐπίσκεψίν μας.
     Ἤλθομεν, ἀδελφοὶ καὶ πατέρες, ὡς προσκυνηταὶ καὶ ἐρευνηταὶ τοῦ "κάλλους τῆς ψυχῆς", τοῦ "κάλλους τῆς ἐλευθερίας", τοῦ "κάλλους μιᾶς ἱστορίας" βλέποντες ἐκ τοῦ σύνεγγυς τὰ ἐνταῦθα ἀσκούμενα "ἔκγονα" τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας, τὴν ἄσκησιν καὶ τὴν δυναμικήν των πρὸς σωτηρίαν. Ἤλθομεν νὰ ἐνωτισθῶμεν τούς ἐσωτερικοὺς πόθους τῶν καρδιῶν σας, νὰ πληροφορηθῶμεν ἀκριβέστερον περὶ τῶν τυχὸν προβλημάτων τὰ ὁποῖα λόγῳ τῶν καιρῶν καὶ τῶν κρίσεων καὶ τῆς ἀκαταστασίας τῶν ἀνθρωπίνων ἀντιμετωπίζει ἴσως καὶ ὁ Ἱερὸς Τόπος τῆς σιωπῆς καὶ τῆς ἀσκήσεως, καὶ νὰ καταβάλωμεν προσπάθειαν καὶ μέριμναν πρὸς ἀντιμετώπισιν αὐτῶν, ὥστε ἀπρόσκοπτοι νὰ συνεχίσητε τὸν μοναχικὸν δόλιχόν σας, μακρὰν τοῦ κόσμου καὶ τῶν τοῦ κόσμου, τῆς τύρβης καὶ τῆς ἀνασφαλείας τῶν λεγομένων οἰκονομικῶν καὶ ἄλλων ἐπενδύσεων, ἔχοντες τὸ βλέμμα καὶ τὸν νοῦν μόνον "εἰς τὴν θύραν τοῦ ἐλέους, τὴν Μαριάμ" ἵνα δίδῃ ὑμῖν "τοῦ λοιποῦ βιῶσαι ἐν πράξεσιν ἀγαθαῖς καὶ πολιτείᾳ σεμνῇ".
     Κυρίως ὅμως ἤλθομεν ἵνα ἀποτίσωμεν ἐν δεήσεσι καὶ προσευχαῖς φόρον τιμῆς καὶ εὐγνωμοσύνης εἰς τὴν μνήμην τῶν Ἁγιορειτῶν πατέρων, οἵτινες πρὸ ἑκατὸν ἐτῶν διεδήλωσαν ἐμμόνως καὶ κατηγορηματικῶς ἀπεφάσισαν, ἐπικαλεσθέντες τὴν Χάριν τῆς ἐφεστίου εἰκόνος τοῦ "Ἄξιόν ἐστιν", τὴν ἄχρι τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος ἐνσωμάτωσιν τοῦ Ἱεροῦ Τόπου εἰς τὴν ἐπικράτειαν τοῦ εὐλογημένου Ἑλληνικοῦ Κράτους.
     Ἡμεῖς, ἀδελφοὶ καὶ τέκνα, ἐν Φαναρίῳ συνεχίζομεν ἐπὶ αἰῶνας τὴν ἐκπλήρωσιν τῆς κενωτικῆς ἀποστολῆς τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία δὲν εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὴν διατήρησιν ἀφ᾿ ἑνὸς μὲν τῆς ἀληθείας τοῦ Ὀρθοδόξου δόγματος, μὴ ἀφιστάμενοι κεραίας ἢ ἰῶτα ἑνὸς τῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων, τῶν Πατέρων καὶ τῆς παραδόσεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καὶ ἀφ᾿ ἑτέρου τῆς ποιμαντικῆς φροντίδος τῶν ἁπανταχοῦ τῆς οἰκουμένης διεσκορπισμένων τέκνων αὐτῆς. Ὑμεῖς δὲ ἐνταῦθα, εἰς τὸν εὐώδη καὶ εὐανθῆ τοῦτον κῆπον τῆς Θεοτόκου, συνεχίζετε μίαν παράδοσιν χιλίων καὶ πλέον ἐτῶν, παράδοσιν ἁγιότητος, αὐταπαρνήσεως, θυσίας, ἀγάπης, πίστεως, ἀγωνιζόμε-νοι σκληρῶς καθ᾿ ἡμέραν ἐναντίον τῶν ψυχοφθόρων παθῶν, "πάντοτε τὴν νέκρωσιν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι περιφέ-ροντες, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι ἡμῶν φανερωθῇ" (Β΄ Κορ. δ΄, 10-11).
     ""Ἐνταῦθα δύναταί τις νὰ ἴδῃ ἓν ζωντανὸν τμῆμα τοῦ Βυζαντίου, ἀνέπαφον ἐκ τῶν ἀλλαγῶν τῶν καιρῶν καὶ τῶν μεταβολῶν τῆς ἱστορίας, ἀνεπηρέαστον ἐκ τῶν κοινωνικῶν ἐξελίξεων, μοναδικόν, ἔνθα ἱερουργεῖται τὸ μυστήριον τῆς οἰκουμένης, ἡ ἱερὰ παρακαταθήκη τῆς μακρὰν τοῦ κόσμου  ἀσκήσεως καὶ προσευχῆς ὑπὲρ τῆς σωτηρίας τοῦ παλινωδοῦντος κόσμου. Ἐνταῦθα βιοῦμεν τὸ θαῦμα καὶ τὴν πρόνοιαν τῆς Κυρίας Θεοτόκου, διότι ἐὰν στρέψωμεν τὸ βλέμμα ἡμῶν εἰς τὸν ροῦν τῆς ἱστορίας θὰ ἴδωμεν καὶ ἄλλα Ἱερὰ Ὄρη καὶ μοναστικὰ κέντρα νὰ ἔχουν ἀναπτυχθῆ. Οὐδὲν ὅμως ἔσχε τὴν μακροβιότητα καὶ τὴν σταθερότητα τὴν ὁποίαν ἔχει ὁ γηραιὸς Ἄθως, ὅστις, ὥσπερ γρανίτης τις λίθος ἄνθεξεν εἰς ἐπιδρομὰς βαρβάρων, εἰς δῃώσεις πειρατῶν, εἰς σεισμοὺς καὶ πυρκαϊάς, εἰς πενίαν καὶ πεῖναν, καὶ εἰς πλεῖστα ὅσα ἕτερα δεινὰ κατὰ καιροὺς ἔπληττον τὸν τόπον. Καὶ τοῦτο διότι τὸ Ὄρος τοῦτο σκέπει ἡ σεπτὴ Μορφὴ καὶ ἡ ἄφθονος Χάρις τῆς Κυρίας Θεοτόκου, τῶν ἱερῶν εἰκόνων της,  τοῦ Ἄξιόν ἐστι, τῆς Πορταϊτίσσης, τῆς Γεροντίσσης, τῆς Ἐσφαγμένης, τῆς Γοργοϋπηκόου, τῆς Ὁδηγητρίας, τῆς Ὑπερμάχου Στρατηγοῦ τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Γένους, πολλαὶ τῶν ὁποίων προέρχονται ἐκ τῆς ἡμετέρας βασιλευούσης πόλεως Κωνσταντί-νου τοῦ Μεγάλου.
     Ὁ Κύριος ἐπέβλεψεν εἰς τὰς ἱκεσίας τῶν πρὸ ὑμῶν ἁγίων πατέρων καὶ πρὸ ἑκατὸν ἐτῶν ἐποίησε παῦσιν τῶν δεινῶν καὶ τῆς αἰχμαλωσίας τῶν τέκνων του, ὡς ἐλυτρώσατο τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραὴλ ἐκ τῆς βαβυλωνίου αἰχμαλωσίας, ἵνα ἐν ἐλευθερίᾳ, χαρᾷ καὶ ἀγαλλιάσει ἀπροσκόπτως καὶ ἀπερισπάστως δοξάζουν τὸ πανάγιον ὄνομά Του καὶ τιμοῦν τὴν Παναγίαν Μητέρα Του. Διότι εἶναι φυσικόν, ἑκάστη περίοδος ἀνωμαλιῶν καὶ ἀσταθείας νὰ ἐπηρεάζῃ ἀρνητικῶς τὴν ἀνάπτυξιν τῆς μοναστικῆς ζωῆς  ἐνταῦθα.
     Τούτων τῶν παλαιῶν Ἁγιορειτῶν πατέρων ἄξιοι συνεχισταὶ καὶ συγχρόνως φιλοπάτορα τέκνα προσευχόμεθα νὰ ἀναδεικνύ-ησθε καὶ ὑμεῖς βαδίζοντες ἐπὶ τῆς αὐτῆς ὁδοῦ τῶν ἁπλοϊκῶν ἐκείνων πατέρων, τῶν ὀλίγα γράμματα γνωριζόντων, ὥστε σεῖς οἱ ὁποῖοι ἤλθετε ἐνταῦθα καὶ ὡς ὄστρακα ἐκολλήθητε εἰς τοὺς βράχους τοῦ Ἄθωνος, λησμονήσαντες πατρίδα, γονεῖς, πάντα τὰ τοῦ κόσμου τερπνά, καὶ πολιτογραφηθέντες εἰς τὴν νέαν πατρίδα σας, μὲ Μητέρα τὴν Παναγίαν καὶ ἀδελφοὺς τοὺς πατέρας ἑκάστης Μονῆς, Σκήτης, Κελλίου, Καλύβης, νὰ ζῆτε ὄντως "μεταξὺ οὐρανοῦ καὶ γῆς".
     ""Παραλλήλως, ὁ Ἁγιορείτης, παρὰ τὴν ἀποταγὴν τῆς κοσμικῆς πατρίδος, διασώζει εἰς τὰ βάθη τῆς καρδίας του πάντοτε τὸ εὐγενὲς αἴσθημα τῆς φιλοπατρίας, ἥτις ἐξεδηλώθη εἰς τοὺς αἰῶνας διὰ τῆς διαφυλάξεως καὶ περιφρουρήσεως τῶν τιμαλφῶν τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους καὶ τῶν τῆς Ἐκκλησίας κειμηλίων καὶ θησαυρῶν, ὑπὲρ ὧν συχνάκις καὶ ἐκινδύνευσε. Κρατεῖ πάντοτε "ἐν ἑσπέρᾳ καὶ πρωῒ καὶ μεσημβρίᾳ, ἐν ἡμέρᾳ, νυκτὶ καὶ πάσῃ ὥρᾳ καὶ ἐν παντὶ καιρῷ" ἀνηρτημένας εἰς τὸν Ἀρχιερατικὸν καὶ συγχρόνως Ἡγουμενικὸν Θρόνον τὰς δύο σημαίας, τοῦ Δικεφάλου καὶ τῆς Γαλανολεύκου μετὰ τοῦ σημείου τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ἐνῷ ἐν τῷ Ἱερῷ Συνθρόνῳ δεσπόζει ἡ Θεία Μορφὴ τῆς πυλωροῦ καὶ σκέπης καὶ προστάτιδός του Ὑπεραγίας Θεοτόκου.
     Συγχρόνως, ἐν ἡμέραις δουλείας καὶ φοβέρας –καὶ ὄχι μόνον- διὰ τῆς πνευματικῆς καλλιεργείας καὶ ἁγιότητος φωτεινῶν Ἁγιορειτικῶν μορφῶν, ὡς ὁ φάρος τῶν ὑποδούλων ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς καὶ ὁ γλυκὺς ἐκ Νάξου διδάσκαλος ὅσιος Νικόδημος, ἔτι δὲ καὶ διὰ τῆς ἐνταῦθα λειτουργούσης ἐκπαιδευτικῆς καὶ πνευμα-τικῆς ἑστίας τῆς Ἀθωνιάδος Σχολῆς, οἱ Ἁγιορεῖται συνέβαλον ἀποφασιστικῶς εἰς τὴν διάσωσιν τῶν γραμμάτων καὶ τῆς παιδείας τοῦ εὐσεβοῦς ἡμῶν Γένους, συνεργασθέντες μετὰ τῆς τροφοῦ καὶ κιβωτοῦ τῶν παρ᾿ ἡμῖν ἑλληνικῶν γραμμάτων Μητρὸς Κωνσταντινουπολίτιδος Ἐκκλησίας.
     Ἀσφαλῶς, αἱ συνθῆκαι ὑπὸ τὰς ὁποίας τελεῖ καὶ τὸ Ἅγιον Ὄρος, ἐν μέσῳ τῆς γενικῆς ταύτης κρίσεως, ἥτις ἐπηρεάζει καὶ αὐτό, ὡς ἀναπόσπαστον τμῆμα τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπικρατείας, δὲν εἶναι αἱ εὐνοϊκώτεραι. Ἀποτελοῦν ὅμως πρόκλησιν συνειδητο-ποιήσεως τῶν ἀνθρωπίνων ἀτελειῶν καὶ ἀδυναμιῶν μας. Πρόκλησιν νὰ ἀφοσιωθῶμεν ἕκαστος εἰς τό "ἐφ᾿ ᾧ ἐκλήθη" καὶ οὐχὶ εἰς ἔργα καὶ πράξεις "ἀλλοτρίας τοῦ ἐπαγγέλματος ἡμῶν τῶν χριστιανῶν".
     ""Ὅμως,  βασιζόμενοι εὐελπίστως εἰς τὴν πραγματικότητα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, ὅστις διὰ τῶν Παθῶν διοδεύσας ἐδίδαξε τρόπον πορείας καὶ δράσεως, αἴρομεν τὸν σταυρὸν ἡμῶν, συνακολουθοῦντες Αὐτῷ, ἐμφανιζομένῳ κατὰ τὴν πορείαν πρὸς Ἐμμαούς "κλῶντι τὸν Ἄρτον", εὐλογοῦντι καὶ ἀφάντῳ γενομένῳ, "οὐδαμόθεν ὅμως χωριζομένῳ ἀλλὰ μένοντι ἀδιαστάτῳ". Διὸ πατρικῶς προτρεπόμεθα πάντας νὰ προσπαθήσωμεν, ἕκαστος ἐφ᾿ ᾧ ἐτάχθη, ἐπαναλαμβάνομεν, νὰ ἐπιτελῶμεν ἄχρι κεραίας τὰ ἐκ τῆς κλήσεως ἡμῶν ἀπορρέοντα καθήκοντα καὶ νὰ τηρῶμεν τὰς ἐπαγγελίας, τὰς ὁποίας ἐδώκαμεν ἐνώπιον ἀγγέλων καὶ ἀνθρώπων, ἔμπροσθεν τοῦ ἁγίου Θυσιαστηρίου, περὶ ὧν θὰ ζητηθῇ παρ᾿ ἡμῶν λόγος ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως.
     Σήμερον συνεχῶς ἀκοαὶ πολέμων, θλιβερῶν γεγονότων, ταραχῶν καταφθάνουν εἰς τὰς ἀκοὰς ἡμῶν, ἰδίᾳ μάλιστα περὶ τοῦ ὑφισταμένου διωγμοῦ τῶν χριστιανῶν ἐν Μέσῃ Ἀνατολῇ, διὰ τὸν ὁποῖον πάντες πολὺ θλιβόμεθα. Δεόμενοι ἀδιαλείπτως ὑπὲρ τῆς εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κόσμου, δὲν παύομεν νὰ πιστεύωμεν ἀκραδάντως ὅτι εἰς τὴν ἱστορικὴν πορείαν τὰ ἡνία τῆς ζωῆς κρατεῖ ὁ παντοδύναμος Πατήρ, ἄνευ τοῦ θελήματος τοῦ Ὁποίου οὔτε θρὶξ ἐκ τῆς κεφαλῆς ἡμῶν ἀπόλλυται, "φύλλο δὲν πέφτει ἀπὸ τὸ δενδρί", ὅπως λέγει ἡ λαϊκὴ θυμοσοφία. Ἄς ἐμμείνωμεν, λοιπόν, ἱστάμενοι ἀξίως ἐπὶ τῆς Θείας Φυλακῆς, γρηγοροῦντες καὶ φυλάσσοντες φυλακὰς τῷ Κυρίῳ, ὑπακούοντες εἰς τὸ θέλημα Αὐτοῦ, καθ᾿ ὅτι "αὐτῷ μέλει περὶ ἡμῶν" (Α΄ Πέτρ. ε΄, 7), καὶ ὑπὲρ πᾶν ἐκζητοῦντες τὸ πρόσωπον Αὐτοῦ.
     Χαίροντες καὶ συγχαίροντες ἑαυτοῖς καὶ ἀλλήλοις, ἐκφράζομεν ἀπὸ καρδίας πᾶσιν ὑμῖν τὰς θερμοτάτας τῶν εὐχαριστιῶν μας διὰ τὴν υἱικὴν ὑποδοχὴν ὑμῶν, ἀντανακλῶσαν εἰς τὴν ἐσταυρωμένην Μητέρα Ἐκκλησίαν, καὶ διὰ τὸν συμπνευματισμὸν ἐκ νέου μετὰ πάντων ὑμῶν, πατέρες καὶ ἀδελφοί, εἰς τὸν ἡγιασμένον τοῦτον Ναὸν τοῦ Πρωτάτου μὲ τὴν ὑπερχιλιετῆ ἱστορίαν, τὸ κάλλος τῶν τοιχογραφιῶν τοῦ ὁποίου εὐκολώτερον καὶ ἐναργέστερον σήμερον θαυμάζομεν, ὀφειλόμε-νον καὶ εἰς τὴν μέριμναν καὶ τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ μέγα ἔργον προσενεγκόντος Κέντρου Διαφυλάξεως Ἁγιορειτικῆς Κληρονομίας.
     ""Ἐπικαλούμενοι ἐπὶ πάντας ὑμᾶς πλουσιόδωρον τὴν χάριν τοῦ Κυρίου ὑψοῦμεν ἱκέτιδας χεῖρας καὶ ἐκζητοῦμεν τὴν εὐλογίαν Αὐτοῦ καὶ τῆς Παναγίας Μητρός Του ἐπὶ τὰς ἀρχομένας σεμνὰς ἐκδηλώσεις εἰς δόξαν τοῦ ἁγίου ὀνόματός Του καὶ εἰς τιμὴν καὶ μνήμην τῶν προαπελθόντων πατέρων ἡμῶν, τῶν συντελεσάντων εἰς τὴν διαφύλαξιν τοῦ Ἱεροῦ Τόπου ὡς τόπου σωτηρίας καὶ ἁγιασμοῦ τῶν ἐν αὐτῷ ἐνασκουμένων, διὰ τῆς ἀφοσιώσεως εἰς τὰ ἰδεώδη τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ ἐνδόξου Γένους τῶν Ρωμαίων, τῶν Ἑλλήνων, καὶ διὰ τοῦ φρονήματος, τοῦ ἤθους καὶ τοῦ ἔθους, ἀπαύγασμα καὶ ἀποτέλεσμα τῶν ὁποίων ὑπῆρξε τὸ Ἱερὸν Ψήφισμα τοῦ σωτηρίου ἔτους 1913.
     Κατακλείομεν τὸν λόγον ὁμολογοῦντες μετὰ τοῦ ἐν Ἁγίοις Ἀνδρέου Κρήτης: "Ροῦς ποταμοῦ, σκιὰ καπνὸς καὶ ἐνύπνιον∙ καὶ ἄνθος χόρτου πέφυκε τὸ μαραινόμενον, ἡ παροῦσα τερπνότης∙ λοιπόν, τῇ Θεοτόκῳ, ἀδελφοὶ καὶ πατέρες, ψυχῇ προσπέσωμεν". Ἀμήν. (Κανὼν εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον, τῇ Δευτέρᾳ ἑσπέρας, ἦχος β΄, ὠδὴ α΄).


Ο Μ Ι Λ Ι Α
ΤΗΣ ΑΥΤΟΥ ΘΕΙΟΤΑΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ
κ.κ.  Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Υ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ
ΕΝ Τῼ ΠΑΝΣΕΠΤῼ ΙΕΡῼ  ΝΑῼ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΤΟΥ
3/16 Ὀκτωβρίου 2013

""

     Ἱερώτατοι καί Θεοφιλέστατοι ἅγιοι ἀδελφοί,
     Ὁσιολογιώτατοι Πρωτεπιστάτα καὶ Καθηγούμενοι τῶν εἴκοσιν Ἱερῶν Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους,
     Ἐξοχώτατε κύριε Διοικητά,
     Πάντες οἱ λοιποὶ συμπροσευχόμενοι Ὁσιώτατοι Μοναχοὶ καὶ ἁπαξάπαντες οἱ ἐγκαταβιοῦντες καὶ τὴν σωτηρίαν διώκοντες ἐν τῇ ἱερᾷ ταύτῃ κληρουχίᾳ τῆς Κυρίας Θεοτόκου πατέρες, ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἡμέτερα κατὰ πνεῦμα,
     Εὐλαβεῖς ἐκ τοῦ κόσμου προσκυνηταί,

     ""«Τοῖς ἐρημικοῖς ζωὴ μακαρία ἐστί, θεϊκῷ ἔρωτι πτερουμένοις», ἀντιφωνεῖ ὁ ἱερὸς ὑμνῳδὸς τῶν ἀναβαθμῶν τοῦ ἤχου πλαγίου τοῦ πρώτου. Ἀντιφωνεῖ καὶ ἀναφωνεῖ ἐκ βάθους καρδίας ὅπως καὶ ὁ καθείς σας κατὰ τὴν ὥραν τῆς προσευχῆς καὶ τῆς «ἐνώπιος ἐνωπίῳ» αὐτοκριτικῆς ἔμπροσθεν τοῦ ἀδεκάστου κριτηρίου τῆς συνειδήσεως.
     Εὐχαριστίαν, λοιπόν, ὁλόθυμον καὶ ἡμεῖς οἱ ἐν τῷ κόσμῳ, ἀλλ᾿ οὐκ ἐκ τοῦ κόσμου τούτου ἀναπέμπομεν τῷ ἐν Τριάδι προσκυνουμένῳ Θεῷ ἡμῶν διότι, ταῖς πρεσβείαις τῆς ὑπερευλογημένης Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου, τῆς Περιβολαρίσσης τοῦ  ἡγιασμένου τούτου Τόπου, τοῦ ὑψιβάμονος καὶ μοναχοτρόφου Ἄθω, καὶ αὖθις ἠξίωσε τὴν ἡμετέραν Μετριότητα, τὸν Ἐπίσκοπόν σας, ἀφέντα ἐπ᾿ ὀλίγον τὸ ἐν Φαναρίῳ ἄροτρον καὶ τὴν ἐκεῖσε μικράν «ἀροτριάν», νὰ ἔλθῃ πρὸς ὑμᾶς τούς «ἐρημικούς», τούς «θεϊκῷ ἔρωτι πτερουμένους» συνεχῶς, διὰ νὰ προσκυνήσωμεν τὰ ἐνταῦθα ἱερὰ σεβάσματα τῆς Ὀρθοδόξου πίστεώς μας καὶ νὰ ἐπανίδωμεν τὰ πρόσωπά σας, τὰ ἱλαρὰ ἐκ τῆς σκληρότητος τῆς ἀδιαλείπτου προσευχῆς καὶ τοῦ καθημερινοῦ ἀγῶνος κατὰ τῶν παθῶν.
     Πολλάκις ἐπιποθεῖ ὁ ἄνθρωπος τὴν μοναχικὴν καὶ δὴ καὶ ἐρημικὴν ζωὴν ἡ ὁποία ἀνακουφίζει τὴν καρδίαν. Τὴν μακαρίζει ὁ κοινὸς θνητὸς τὴν ζωὴν αὐτὴν ἰδίᾳ ὅταν τὰ κύματα τῶν καθηκόντων καὶ τῶν μεριμνῶν ἀποσποῦν τὸ πνεῦμα ἀπὸ τοῦ «Ἑνὸς οὗ ἐστι χρεία», τοῦ θεϊκοῦ δηλαδὴ ἔρωτος. Οὐδαμόθεν βλέποντες  καὶ ἡμεῖς προσωπικῶς ἐρχομένην τὴν στοιχειώδη ἀνθρωπίνην βοήθειαν, προσευχητικῶς ἐπικοινωνοῦμεν πρὸς τὸ Ὄρος τοῦτο τοῦ Κυρίου ἐξαιτούμενοι, βοαῖς ἀλαλήτοις καὶ στεναγμοῖς ἀρρήτοις, τὴν ἀρωγὴν καὶ συμπαράστασιν τῶν ἱκεσιῶν τῆς πληθύος τῶν πάλαι τε καὶ νῦν ἁγιορειτῶν πατέρων!
     ""Γνωστὸν τυγχάνει ὑμῖν, ἀδελφοί, ὅτι «τὸ ἀπερίσπαστον ἀφροντιστότερον, καὶ τὸ ἀφρόντιστον ἀταραχώτερον», ἀγαθὰ τῶν ὁποίων στερούμεθα ἡμεῖς οἱ ἐν τῷ κόσμῳ τὴν καλὴν στρατείαν πορευόμενοι.
     Παρ᾿ ὅλας ὅμως τὰς πολλὰς μερίμνας καὶ ὑποχρεώσεις, τὰς ὁποίας ἀπαιτεῖ ἡ Ἀροτριὰ ἐν Φαναρίῳ, ἔνθα τὸ Κέντρον τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅπου φυλάσσονται αἱ Πλάκες τῆς Διαθήκης, ἡ Ράβδος Ἀαρὼν ἡ Βλαστήσασα, ἡ Σκηνὴ τοῦ Μαρτυρίου, ἡ Κιβωτὸς τοῦ Νῶε, δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ παραλείψωμεν νὰ ἔλθωμεν πρὸς ὑμᾶς, ἐν ἀγάπῃ καὶ πόθῳ, ἵνα συμπροσευχηθῶμεν μετὰ πάντων ὑμῶν, Κλῆρος καὶ Κληρουχία, ἐπὶ τῇ εὐλογημένῃ ἑκατοστῇ ἐπετείῳ ἀπὸ τῆς «παρελεύσεως τῆς ζοφώδους καὶ ἀσελήνου νυκτός» ἐν τῇ ζωῇ καὶ τῇ μαρτυρίᾳ τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ὅπου Κυρία καὶ Ἔφορος καὶ Φυλάκισσα εἶναι ἡ Κυρία Θεοτόκος «ἐν ἡμέραις σκότους καὶ σκιᾶς θανάτου» κατ᾿  ἄνθρωπον ἀλλὰ καὶ ἐν ἡμέραις «εὐφροσύνης καὶ ἀγαλλιάσεως», ὡς ἡ ἑορταζομένη ἑκατοστὴ ἐπέτειος ἀπὸ τοῦ «Ὄρθρου» ἐκείνου τῆς 3ης Ὀκτωβρίου 1913, τοῦ καταστάντος φαεσφόρου «Ἀναστάσεως Ἡμέρας», διὰ τῆς ἐνσωματώσεως αὐτοῦ ἀναποσπάστως εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Ἑλληνικὴν Ἐπικράτειαν καὶ Πατρίδα, «καίτοι τὸ πολίτευμα ἡμῶν πάντων ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει».
     Ἀναδιφῶντες εἰς τὰ πρακτικὰ τῶν συζητήσεων τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων τῆς ἐποχῆς ἐκείνης περὶ τοῦ πολιτικοῦ μέλλοντος τοῦ Ἁγίου Ὄρους, συγκινούμεθα ἀπὸ τὸν παλμὸν τῆς ψυχῆς καὶ τὴν πνευματικὴν ἀνάτασιν τῶν θεϊκῷ ἔρωτι ἀληθῶς πτερουμένων ἁπλοϊκῶν ἐκείνων μοναχῶν, οἱ ὁποῖοι, διὰ τοῦ Ψηφίσματός των, διετράνωσαν τὴν ἐπιθυμίαν των ὅπως ὁ τόπος οὗτος τοῦ Ἁγίου Ὄρους διατηρηθῇ ἡνωμένος μετὰ τοῦ Ὀρθοδόξου Ἑλληνικοῦ Κράτους καὶ μὴ ὑπαχθῇ εἰς τὴν ἁρμοδιότητα ἄλλων πολιτικῶν σχηματισμῶν, ὡς ἐπεδίωκον οἱ τότε «ἰσχυροὶ τῆς γῆς».
     ""Διέβλεπον ὅτι ἡ πολιτειακὴ ὑπαγωγὴ τοῦ Ἁγίου Ὄρους εἰς νεοφανεῖς πολιτικοὺς σχηματισμοὺς θὰ ἐνεῖχε κινδύνους συνεχῶν πολιτικῶν ἀμφισβητήσεων, αἱ ὁποῖαι θὰ διετάρασσον  τὴν εἰρήνην καὶ θὰ προεκάλουν διχοστασίας μεταξὺ τῶν μοναχῶν. Τὴν θέσιν αὐτῶν ταύτην ἐπηυλόγησεν ἡ Γερόντισσα τοῦ Τόπου τούτου Κυρία Θεοτόκος, ἐνώπιον καὶ ὑπὸ τὴν Χάριν καὶ Σκέπην τῆς ἁγίας Εἰκόνος Της, τῆς καὶ σήμερον προσκυνουμένης ὑπὸ πάντων ἡμῶν, τῆς θαυματουργοῦ λέγομεν Ἱερᾶς Εἰκόνος τοῦ «Ἄξιόν ἐστιν», ὑφ᾿ ἣν καὶ ἐλήφθησαν αἱ ἱεραὶ καὶ ἱστορικαὶ ἐκεῖναι ἀποφάσεις. Καὶ οὕτω τὸ Ἅγιον Ὄρος ἐνεσωματώθη ὁριστικῶς εἰς τὸ Ὀρθόδοξον Ἑλληνικὸν Κράτος, διατηρῆσαν ὅμως ἐν ταὐτῷ τὴν αὐτονομίαν του, τὸ πανάρχαιον πνευματικὸν καὶ κανονικὸν καθεστὼς αὐτοῦ καὶ πολλὰ ἀναφαίρετα προνόμια, τῶν ὁποίων, μετὰ λύπης καὶ ἀγωνίας παρακολουθοῦμεν ὅτι ἐπιδιώκεται σήμερον ἡ ἀφαίρεσις καὶ ἡ κατάργησις.
     Κατ᾿ αὐτὸν τὸν τρόπον τὸ Ἅγιον Ὄρος, παρὰ τὰς ἐναλλαγὰς τῶν ἀνθρωπείων, ἀπήλαυσεν ἐπὶ ἑκατὸν ἔτη,  ἀπολαμβάνει καὶ θὰ συνεχίσῃ νὰ ἀπολαμβάνῃ τὴν πορείαν ἐσωτερικῆς εἰρήνης καὶ ἀπερισπάστου πνευματικῆς καλλιεργείας, μὴ ἀσχολούμενον μετὰ τοῦ κόσμου καὶ τῶν τοῦ κόσμου, μὲ τὴν λεγομένην «οἰκονομικήν» ἤ «ἐπενδυτικήν» ἤ «ἄλλην» ἀσφάλειαν, καθότι ἀσφάλεια καὶ πύργος ἰσχύος τοῦ τόπου τούτου εἶναι ἡ Κυρία Θεοτόκος, ἡ ἀκοίμητος ἐν πρεσβείαις καὶ ἡ ἀμετάθετος ἐλπὶς ἐν προστασίαις, «ἡ πυλωρὸς καὶ σκέπη καὶ προστάτις» αὐτοῦ.
     Ἐὰν τὸ Ἁγιώνυμον Ὄρος εἶχεν ὑπαχθῆ εἰς ἄλλο νεοφανὲς τι πολιτειακὸν καθεστώς, αἱ συζητήσεις διὰ τὸ κατάλληλον ἢ μὴ αὐτοῦ καὶ διὰ τὰς προτάσεις τῆς ἀλλαγῆς αὐτοῦ θὰ ἦσαν πολλαὶ καὶ θὰ ἀπέσπων τοὺς μοναχοὺς ἀπὸ τὰ κύρια αὐτῶν ἔργα: τὴν ἄσκησιν, τὴν προσευχήν, τὸ κομβοσχοῖνι, τὴν πτέρωσιν πρὸς τὸν θεῖον ἔρωτα. Θὰ ὡδήγουν ἐνίους ἐξ αὐτῶν τοὐλάχιστον εἰς τὸν «ἔρωτα τοῦ κόσμου τούτου».
     ""Τοῦτο σημαίνει, ἀδελφοὶ καὶ Πατέρες, ὅτι ἡ ὁποτεδήποτε τυχόν,  ὑπὸ  ἀνιδέων καί «χαλάσματα» μόνον καὶ σκοπιμότητας  ὑπηρετούντων κατὰ καιροὺς διαθρυλουμένη ἀνακίνησις ζητήματος περὶ ἀλλαγῆς τοῦ πολιτειακοῦ καθεστῶτος τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἢ τροποποιήσεως τῶν «κεκτημένων» καὶ καταστατικῶς ἰσχυόντων, κοσμικὴ οὖσα κατὰ τὴν φύσιν αὐτῆς, εἶναι πάντοτε ἀνεπίκαιρος καὶ ἐπιβλαβής, διότι ὄχι μόνον ἀποσπᾷ ἀπὸ τὸν «θεῖον ἔρωτα» καὶ τὴν προσπάθειαν ἐπιτεύξεως τῆς σωτηρίας, ἀλλὰ εἰσάγει εἰς τὸν ἅγιον τοῦτον τόπον τῆς πνευματικῆς ἀσκήσεως ματαιοσχόλους διενέξεις καὶ ἀνακίνησιν ἐθνοφυλετι-κῶν διαφωνιῶν, πόρρω ἀπεχουσῶν τοῦ σκοποῦ τῆς μοναχικῆς βιοτῆς.
     Ἑκατὸν ἔτη ἐλευθέρου βίου τοῦ Ἁγίου Ὄρους ὑπὸ τὴν κατὰ τὸ ἀνθρώπινον προστασίαν τοῦ Ὀρθοδόξου Ἑλληνικοῦ Κράτους, πλειάδα ἐπιδείξαντα ἁγίων καὶ ὁσίων, ἀποτελοῦν ἐπαρκῆ μαρτυρίαν διὰ τὸ κατάλληλον ἀπό τε κοσμικῆς καὶ ἀπὸ εὐρυτέρας ἀπόψεως τῆς ἐπιλεγείσης ὑπὸ τῶν Πατέρων καὶ ἐφαρμοσθείσης λύσεως. Διὰ τοῦτο καὶ ἔχομεν σήμερον τὴν χαράν «μόνοι πρὸς μόνους» ὑπὸ τὸ ἄγρυπνον Ὄμμα «τοῦ Μόνου» παντεπόπτου, ἵνα κατὰ τὸν Ἅγιον Συμεὼν τὸν Νέον Θεολόγον εἴπωμεν, νὰ προσευχώμεθα ἐν εἰρήνῃ, νὰ ἑορτάζωμεν εὐφροσύνως καὶ πανηγυρικῶς καὶ εὐγνωμόνως τὴν ἑκατοστὴν ἐπέτειον τῆς ἐφαρμογῆς ἐκείνης τῆς λύσεως, διακηρύσσοντες, ἐμπραγμάτως καὶ ἀλληγορικῶς, καὶ ἡμεῖς σήμερον, ὅπως καὶ οἱ Ἁγιορεῖται τοῦ 1913, ὅτι ἀληθῶς «αὕτη ἡ ἡμέρα ἣν ἐποίησεν ὁ Κύριος, ἀγαλλιασώμεθα καὶ εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῇ», ὅτι «νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός», ὅτι ἡμέρα ἀναστάσεώς ἐστι, καθ᾿ ἣν μεμνημένοι «πάντων τῶν ὑπὲρ ἡμῶν γεγενημένων, τοῦ σταυροῦ, τοῦ τάφου, τῆς τριημέρου ἀναστάσεως, τῆς εἰς οὐρανοὺς ἀναβάσεως, τῆς ἐκ δεξιῶν καθέδρας, τῆς δευτέρας καὶ ἐνδόξου πάλιν παρουσίας», ἰδού «τὰ Αὐτοῦ ἐκ τῶν ἰδίων Αὐτοῦ» προσφέρομεν τῷ Κυρίῳ.
     ""Τελοῦμεν δὲ καθηκόντως καὶ μετὰ θερμῶν δεήσεων ὀφειλετικὸν ἱερὸν μνημόσυνον ὑπὲρ τῆς ἀναπαύσεως τῶν ψυχῶν τῶν ὁσίων προπατόρων ἡμῶν, οἱ ὁποῖοι μετὰ σθένους καὶ ζήλου καὶ ἀγάπης πολλῆς πρὸς τὸν ἅγιον τοῦτον Τόπον ἠγωνίσθησαν διὰ νὰ ἰσχύσῃ ἐπ᾿ αὐτοῦ τὸ ἔκτοτε ἀποφασισθὲν καθεστὼς τὸ ὁποῖον συνετέλεσεν εἰς τὴν ἀπρόσκοπτον πρόοδον αὐτοῦ. 
     Δοξολογοῦμεν, ὅθεν, τὸν Θεὸν καὶ κατὰ τὴν εὔσημον ταύτην ἡμέραν ἀπὸ τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Πρωτάτου, ἔχοντες λιτανευούσας τῷ πνεύματι ἁπάσας τὰς τοῦ παρελθόντος τούτου αἰῶνος Ἁγιορειτικὰς μορφάς, ἵνα μὴ εἴπωμεν καὶ πάσας τὰς τῆς διελθούσης χιλιετίας, τὰς ἀοράτως συνούσας ἡμῖν, ἐνώπιον τῆς θαυματουργοῦ καὶ περιπύστου Ἱερᾶς Εἰκόνος τοῦ «Ἄξιόν ἐστιν», ἐνώπιον τῆς ὁποίας προσηυχήθη καὶ ὁ μακαριστὸς προκάτοχος ἡμῶν ἐν Πατριάρχαις Δημήτριος καὶ ἐθαυματούργησεν ἡ Ἱερὰ Εἰκὼν ὡς ἀληθῶς καὶ ἀνήγειρεν ἐκείνη τὸν Πατριαρχικὸν Οἶκον τῆς Ἐκκλησίας τῶν τοῦ Χριστοῦ πενήτων. 
     Συγχρόνως τιμῶμεν, θείᾳ βουλῇ, σήμερον, 3ην Ὀκτωβρίου κατὰ τὸ ἰουλιανὸν ἡμερολόγιον, καὶ τὴν μνήμην τοῦ Ἁγίου Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτου, τοῦ θεολογικωτάτου τούτου ὑψιπέτου. Ἡ θεολογία του ἀποτελεῖ ἀσφαλῶς ἐντρύφημα βαθυνουστέρων μελετητῶν. Ἡ κατὰ πρεσβείαν καὶ χάριν αὐτοῦ οὐχὶ τυχαία ἀσφαλῶς ὑπογραφή «εἰς τὸ Ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» τὴν ἡμέραν τῆς μνήμης του, τὴν 3ην Ὀκτωβρίου 1913, τοῦ ἱστορικοῦ Ἱεροῦ Ψηφίσματος τοῦ Ἁγίου Ὄρους δεικνύει περιτράνως, πρὸς τοῖς ἄλλοις, καὶ τὴν  θεολογικὴν προέκτασιν, σημασίαν καὶ ἔννοιαν καὶ ἀξίαν τῆς Πράξεως ἐκείνης.
     Ὁ Ἀρεοπαγίτης ζητῶν μετὰ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου τὸν «Ἄγνωστον Θεόν», τὸν γνωστὸν δηλαδὴ ἀπὸ καταβολῆς κόσμου, ὡμοιώθη ἐμπόρῳ, τῷ τοὺς μαργαρίτας ζητοῦντι ὁ πανόλβιος. Καὶ εὑρὼν τὸν Ἕνα Μαργαρίτην, τὸν ὄντως πολύτιμον, καὶ θαυμάσας τούτου τὰς θεουργοὺς φωτοβολίας, ὁ Ἱεράρχης Θεὸν ὡμολόγησε καὶ ἐν τέλει προσέφερεν ὡς λογικὸν ὁλοκαύτωμα ἑαυτὸν διὰ τῆς μαρτυρικῆς ξιφοτμήσεως, διδάσκων ἡμᾶς τὴν ὑπὲρ πάντα προτίμησιν τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν ζωηφόρον ὑπαγωγὴν εἰς τὸν χρηστὸν καὶ ἐλαφρὸν ζυγὸν Αὐτοῦ.
     ""Τὸ Ἅγιον Ὄρος, τὴν 3ην Ὀκτωβρίου 1913, «ἀποκροῦσαν ἐντόνως ὡς ὀλεθρίαν διὰ τὴν περαιτέρω ἐξέλιξιν τοῦ μοναχικοῦ βίου... τὴν ἰδέαν τῆς διεθνοποιήσεως, ἢ οὐδετεροποιήσεως, ἢ συγκυριαρχίας, ἢ συμπροστασίας, ἢ ὅπως ἄλλως ἤθελέ τις ὀνομάσει τὴν τάσιν τῆς πολιτικῆς ἐκμεταλλεύσεως τοῦ Ἱεροῦ Τόπου ἡμῶν», ἔκρινε «τὸ ἱερὸν ἔδαφος αὐτοῦ ἀναποσπάστως ἡνωμένον μετὰ τοῦ ὅλου ἐδάφους» τῆς Ἑλλάδος καὶ διεκήρυξεν ἅπαξ καὶ διὰ παντὸς ἐνώπιον Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων ὅτι «πᾶσα περὶ Ἁγίου Ὄρους διεθνὴς ἢ ἄλλου χαρακτῆρος πρᾶξις, ἢ ἀπόφασις, ἀντιβαίνουσα πρὸς τὰ ἐν τῷ παρόντι Ψηφίσματι διατυπούμενα, θέλει συναντήσει... ἐνασκούμενον τὸ δικαίωμα τῆς ὑπὲρ ἱερῶν καὶ ὁσίων ἀμύνης», προσκαλέσαν ἔκτοτε «πάντας τοὺς γνησίους Ἁγιορείτας Πατέρας καὶ ἀδελφούς, τοὺς ζηλωτὰς τῆς δόξης τῶν ὁμολογητῶν καὶ μαρτύρων τοῦ ἁγίου Τόπου τούτου, νὰ ἑτοιμασθῶσι διὰ τὸν ἀμαράντινον τοῦ μαρτυρίου στέφανον» (παρ. Ε΄ καὶ Θ΄ Ψηφίσματος).
     Αὐτὸ εἶναι τὸ Ἅγιον Ὄρος, τὸ φρόνημα καὶ τὸ ἦθος, τὸ φρόνημα τῶν παλαιῶν, τὸ συνεχιζόμενον ἦθος τῶν νεωτέρων. Τὸ Ὄρος, περὶ οὗ «δεδοξασμένα ἐλαλήθησαν» (πρβλ. Ψαλμ. 86, 3). Ὁ Ἄθως, μία λωρὶς γῆς, ὅπου «ὅλα εἶναι ἐστολισμένα μὲ κατορθώματα αἰώνια, πεποικιλμένα μὲ ροὰς δακρύων, πεποτισμένα μὲ ὁσιομαρτυρικὰ αἵματα, πεπλουτισμένα μὲ τίμια λείψανα....». Ὅπου «ὅλα ἀπαστράπτουν ἀπὸ τὰς μαρμαρυγὰς τοῦ ἅρματος τοῦ θεϊκοῦ, ποὺ ἀναβιβάζει καὶ καταβιβάζει τὸν Θεόν, ὃς εὐδόκησε κατοικεῖν ἐκεῖ, εὐλογῶν καὶ ἑτοιμάζων «χιλιάδας εὐθηνούντων» (πρβλ. Ψαλμ. 67, 18) μοναχῶν... δὲν ἠμπορεῖ νὰ μετρήσῃ κανεὶς ὄχι τὰ κατορθώματα ἀλλὰ οὔτε καὶ τὰ ὀνόματα τῶν Ἁγιορειτῶν πατέρων...», (Ἀρχιμ. Αἰμιλιανοῦ Σιμωνοπετρίτου, Κατηχήσεις καὶ Λόγοι Ι, «Σφραγὶς Γνησία», Ὁρμύλια 1998, σελ. 320), τῶν «μαρτυρησάντων τῇ ἀληθείᾳ» καὶ ἐν ἀληθείᾳ Ἁγιορειτῶν.
     ""«Αὐτὸ τὸ ἀγνοημένο Ἅγιον Ὄρος ἀνέπνεε –καὶ ἀναπνέει προσθέτομεν ἡμεῖς- ἕνα μεγαλεῖο ἀνερμήνευτο: στὶς μορφὲς τῶν ναῶν, τῶν εἰκόνων, τῶν ἀκολουθιῶν, τῶν ἀρχαίων μελῳδιῶν, τῶν ζώντων γερόντων, αὐτῶν τῶν ἁπλῶν καὶ αὐθεντικῶν ἀνθρώπων ποὺ εἶχαν περάσει στὴν ἄλλη πλευρὰ τῆς ἐσχατολογικῆς ἐλευθερίας. Μέσα στὴν φτώχεια εἶχαν αὐτάρκεια. Μέσα στὴν περιφρόνησι, ἕνα θεῖο χαμόγελο. Σὲ ἀγαποῦσαν αὐθόρμητα, χωρὶς νὰ τὸ περιμένῃς. Ἀνέδιδαν εὐωδία Ἀναστάσεως, χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνουν. Ἦταν ριζωμένοι στὴν παράδοσι τοῦ Τόπου. Καὶ εἶχε ἀνθίσει στὰ πρόσωπά τους κάτι ἀπὸ τὴν εὐπρέπεια τοῦ μέλλοντος αἰῶνος... τοὺς εἶχε κτυπήσει ἕνας θεῖος ἔρως καὶ τοὺς κατέστησε ἐκστατικοὺς γιὰ νὰ ἀγαποῦν τὴν ταπείνωσι, νὰ θέλουν νὰ φύγουν, νὰ χαθοῦν, νὰ μὴ ὑπάρχουν.  Εἰσέρχονται καὶ ἐξέρχονται καὶ νομὴν εὑρίσκουν γιὰ τὸν ἑαυτό τους καὶ γιὰ τοὺς ἄλλους. Ζοῦν μόνοι καὶ μαζὶ μὲ ὅλους, ἀφήνοντάς τους ἐλευθέρους καὶ σώους... ἡ θέα τοῦ προσώπου τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ἀτελεύτητος πορεία... Ἄξιον καὶ δίκαιον νὰ ὑμνῆται ὁ Θεός, ἐπειδὴ εἶναι «ἀνέκφραστος, ἀπερινόητος, ἀόρατος, ἀκατάληπτος», γι᾿ αὐτὸ εἶναι ὁ ὢν καὶ ὁ ὡσαύτως ὤν», (Ἀρχιμ. Βασιλείου, Προηγουμένου Ἱερᾶς Μονῆς Ἰβήρων, Ἀπολυτίκιον, 2011, σς.15-16), ὅπως καὶ τὸ Ὄρος τοῦτο εἶναι τό «ὂν καὶ τὸ ὡσαύτως ὄν», χθὲς καὶ σήμερον καὶ εἰς τὸν αἰῶνα.

     Ἁγιορεῖται ἀδελφοὶ καὶ Πατέρες,
 
     ""Ὁ τὰ πάντα καλὰ λίαν δημιουργήσας Τριαδικὸς Θεός, πρὸς τοῖς ἄλλοις χαρίσμασι, μᾶς ἐδωροφόρησε καὶ μὲ τὸ ὑπέρτατον ἀγαθὸν τῆς προσωπικῆς ἐλευθερίας, ὥστε ἑκουσίως νὰ γίνωμεν κληρονόμοι τῆς ἐν Αὐτῷ ἀθανασίας.
     Εἰς τὴν πνευματικὴν σφαῖραν τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας Παραδόσεως, ἡ ἐλευθερία νοεῖται καὶ βιοῦται ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἐν τῷ ἐλευθερωτῇ Χριστῷ χαρισθείσης δυνατότητος νὰ ζῶμεν ἐντεῦθεν τὸ κλῖμα τῆς ἐσχατολογικῆς καὶ παραδεισίου ἐλευθερίας τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ ἀνεπηρέαστοι ἀπὸ τὰ πάθη καὶ τοὺς δελεασμοὺς τοῦ πονηροῦ ὡς τὸ ἔζησαν ἀκόμη καὶ τὰ ἀναρίθμητα πλήθη τῶν ἐν ἐξωτερικῇ δουλείᾳ καὶ φοβεροῖς διωγμοῖς διατελεσάντων Ἁγίων μας.
     «Στερεωθέντες τῇ πίστει οὖν στήκετε, τοὺς αὐχένας ὑμῶν κάτω κάμπτοντες, τῇ ψυχῇ δὲ Χριστὸν ἄνω βλέποντες. Τῶν ἐν γῇ παντελῶς μὴ φροντίσητε, καραδοκοῦντες καὶ σπουδάζοντες μετὰ τὸ μεταστῆναι τοῦ βίου τούτου, κατοικῆσαι ἐν ταῖς τῶν Ἁγίων μοναῖς, ἵνα ὥσπερ ἐνταῦθα βοᾶτε κἀκεῖ: Ἀλληλούϊᾳ», προτρεπόμεθα ὑμᾶς μετὰ τοῦ Ἁγίου Ρωμανοῦ τοῦ Μελῳδοῦ.
     «Τέκνα, ἀδελφοὶ καὶ πατέρες, ἀκούσατε μου τῆς ἀκροτάτης φωνῆς. Τὴν εἰρήνην ἐν ἑαυτοῖς φυλάξατε. Εὐπείθειαν καὶ ταπείνωσιν καὶ μέχρι θανάτου ὑπακοήν... ἀνασώσατε... Τὸ ἀγγελικὸν ὑμῶν ἐπάγγελμα ἀδιάψευστον τηρήσατε. Τὸν κόσμον μισήσαντες, μὴ ἐπιστραφῆτε πρὸς τὰ τοῦ κόσμου ἔργα. Λυθέντες τῶν δεσμῶν τῆς προσπαθείας, μὴ ἐνδεθῆτε αὖθις πρὸς σαρκικὰς σχέσεις. Ἀπαρνησάμενοι πάντα τὰ τερπνὰ καὶ ἐπίκηρα τοῦ παρόντος βίου, μὴ δι᾿ ὀλιγωρίαν ἀποπηδήσητε τῆς ἀθλητικῆς ὑμῶν ὑποταγῆς γενόμενοι ἐπίχαρμα δαιμόνων. Πρὸς τὸν δρόμον τῆς ὑποταγῆς μέχρι τέλους ἐγκαρτερήσατε ἵνα τὸν τῆς δικαιοσύνης ἀμαράντινον στέφανον κομίσησθε...», ἐπιλέγομεν ἐκ τῆς Διαθήκης τοῦ κοινοῦ σας πατρὸς καὶ καθηγητοῦ τοῦ Ἁγιορειτικοῦ μοναχισμοῦ Ὁσίου Ἀθανασίου τοῦ Ἀθωνίτου.
     ""Σὺ δέ, Κυρία καὶ Δέσποινά μου, Ὑπεραγία Θεοτόκε, ἡ ἐλπὶς καὶ προστασία πάντων τῶν χριστιανῶν καὶ ἡ κατὰ τρόπον ὅλως εἰδικὸν προνοήτρια καὶ φροντίστρια τῶν ἐνταῦθα Ἁγιορειτῶν πατέρων, τῶν ἐν «ἁγνείᾳ καὶ σεμνῇ πολιτείᾳ διαγόντων», ἐπάκουσον ἡμῶν ἐκ ψυχῆς καθικετευόντων: «Ἰδού, Πάναγνε Παντοβασίλισσα, παρατίθημί Σοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἐκλεκτῶν ἀγγέλων Αὐτοῦ πᾶσαν τὴν ἐν Χριστῷ ἀθλοῦσαν Ἀθωνικὴν Ἀδελφότητα, ὅπως αὐτὴν εἰσδέξοι, ὅπως προσλάβοις καὶ ὁδηγήσοις καὶ διαφυλάξοις, ὡς ἄρνας Χριστοῦ, ὡς μέλη φίλτατα, θάλπουσα καὶ περιέπουσα ἕνα ἕκαστον κατὰ τὸ ἴσον τῆς μητρικῆς Σου ἀγάπης μέτρον καὶ χαρίσῃς ἅπασι τὴν κληρουχίαν τῆς πεποθημένης Βασιλείας τοῦ Υἱοῦ Σου, δι᾿ ἣν τὰ πάντα ἀφήσαντες ἐξελέξαντο δαβιτικῶς παραρριπτεῖσθαι μᾶλλον ἐν τῷ Ναῷ τοῦ Θεοῦ ἢ οἰκεῖν ἐν σκηνώμασιν ἁμαρτωλῶν», ἐν τῷ Ναῷ τοῦ Θεοῦ ἔνθα οἱ χοροὶ τῶν Ἁγίων Πάντων ἀκαταπαύστως δοξάζουν προσκυνοῦντες τὸν Πατέρα, τὸν Υἱὸν καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, τὴν Μίαν Θεότητα.
     «Καὶ ἡ χαρὰ δὲν τελειώνει. Τὸ ἀπολυτίκιον τῆς ἀπολύσεως» τῆς ληξάσης ἑκατονταετίας «εἶναι ἡ ἀρχὴ τοῦ Ὄρθρου τῆς ἑπομένης», ὅπως γράφει σύγχρονος πνευματικὸς τοῦ Ὄρους τούτου τοῦ Ἁγίου. Δηλαδή, τό «Ἀπολυτίκιον» εἶναι ὁ Κύριος Ἰησοῦς, καὶ ἡ ζωὴ ἐν Αὐτῷ, «τὸ πλήρωμα τοῦ νόμου καὶ τῶν προφητῶν», ὁ «πληρῶν πάσης χαρᾶς καὶ εὐφροσύνης τὰς καρδίας ἡμῶν». Ἀμήν.


Ο Μ Ι Λ Ι Α
ΤΗΣ ΑΥΤΟΥ ΘΕΙΟΤΑΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ
κ. κ. Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Υ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗΝ ΣΥΝΕΔΡΙΑΝ ΕΔΙΣ
Καρυαί, 3/16 Ὀκτωβρίου 2013

""

     Ἱερώτατοι Ἅγιοι Ἀδελφοί,
     Ὁσιώτατοι Πατέρες, οἵ τε Καθηγούμενοι καὶ οἱ Ἀντιπρόσωποι τῶν Εἴκοσιν Ἱερῶν Βασιλικῶν, Πατριαρχικῶν καὶ Σταυροπηγιακῶν Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους,
     Ἐξοχώτατε κύριε Διοικητά,
 
     Ἡ εὐγνώμων μνήμη εἶναι εὐγενὲς καθῆκον παντὸς προηγμένου πνευματικῶς προσώπου. Ἀνακαλεῖ εἰς τὴν ὕπαρξιν τὰ παρῳχημένα γεγονότα καὶ τὰ ἀπελθόντα πρόσωπα. Προκαλεῖ τὴν ἀναπόλησιν τῆς ἱστορίας καὶ καθιστᾷ ὀλβίους τοὺς ἔχοντας ἐν ἐγρηγόρῳ συνειδήσει τὴν μάθησιν αὐτῆς καὶ τοὺς τὴν ἐξ αὐτῆς διδαχὴν οἰκειοποιουμένους.
     Ἡ Ἁγία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας ἐπανειλημμένως καὶ πολλαπλῶς κατὰ τὴν πνευματικήν της πορείαν, τὴν ἐν τῷ κόσμῳ σωτηριώδη στρατείαν της, μνημονεύει ἀνθρώπων καὶ γεγονότων. Τιμᾷ μνήμας Ἁγίων, ἑορτάζει ἐπετείους θαυμάτων. Ὑπομιμνήσκει μνήμας γεγονότων, ὡς τῆς ἀπελευθερώσεως, τῆς διασώσεως ἐκ τοῦ μεγάλου σεισμοῦ, τῶν ἐγκαινίων καὶ ἄλλων. Ἀνακαλεῖ εἰς τὴν ὕπαρξιν ἐν τῷ παρόντι χρόνῳ πρόσωπα καὶ καταστάσεις προϋπάρξαντα∙ ἄλλα προσενεγκόντα ὑπηρεσίαν καὶ διακονίαν∙ ἄλλα ἀρετήν∙ ἄλλα ὑποστάντα διωγμοὺς καὶ ἀδικίας∙ ἕτερα μάστιγας καὶ πειρασμοὺς ἐν τῇ προασπίσει τῶν ὁσίων καὶ τῶν ἱερῶν∙ ἄλλα καταξιωθέντα μὲ ὁσιότητα, ἁγιότητα καὶ μοναδικότητα. Ἑνώνει, ἡ Ἐκκλησία, τὸ παρελθὸν μετὰ τοῦ παρόντος καὶ προοιωνίζεται τὸ μέλλον.  Ἀποκαλύπτει τὴν ἑνότητα τῆς ζωῆς καὶ τὴν πορείαν τοῦ κόσμου. Τὸ Ἅγιον Ὄρος, ἐξ ἑτέρου, ἐπὶ μίαν καὶ πλέον χιλιετίαν, καθ᾿ ἡμέραν βιοῖ τὸ Θαῦμα τῆς Κυρίας Θεοτόκου.
     ""Ὅλοι οἱ πεφωτισμένοι λαοὶ περὶ πολλοῦ ἔχουν τὴν γνῶσιν τῆς ἱστορίας των. Ἡ Ἐκκλησία μας διασώζει ἀπὸ τὴν λήθην τὴν Πρόνοιαν τοῦ Θεοῦ διὰ τὸν κόσμον καί, οὕτως εἰπεῖν, καθιστᾷ ταὐτόχρονον καὶ σύγχρονον βίωμα ἡμῶν τὸ παρελθὸν καὶ τὸ μέλλον ἐν τῷ παρόντι.
     Σήμερον ἀναμιμνησκόμεθα γεγονότων συμβάντων πρὸ ἑκατὸν ἐτῶν. Τὴν τρίτην Ὀκτωβρίου τοῦ χιλιοστοῦ ἐννεακοσιοστοῦ δεκάτου τρίτου ἔτους οἱ ἀντιπρόσωποι τῶν εἴκοσι κυριάρχων Ἱερῶν Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἔχοντες τὴν σύμφωνον γνώμην πάντων τῶν μοναχῶν αὐτοῦ, ἐψήφισαν ἐνώπιον τῆς ἐφεστίου Ἱερᾶς Εἰκόνος τοῦ «Ἄξιόν ἐστι» τὸ Ἱερὸν Ψήφισμα διὰ τοῦ ὁποίου διεκήρυξαν, ὡς γνωστόν, τοῖς ἐγγὺς καὶ τοῖς μακράν, τοῖς φίλοις καὶ μή, τῇ οἰκουμένῃ ἁπάσῃ, ὅτι ἡ κοινότης τῶν μοναχῶν «ἀποκρούει ἐντόνως ὡς ὀλεθρίαν διὰ τὴν περαιτέρω ἐξέλιξιν τοῦ μοναχικοῦ βίου ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τὴν ἰδέαν τῆς διεθνο-ποιήσεως, ἢ οὐδετεροποιήσεως, ἢ συγκυριαρχίας, ἢ συμπροστασίας, ἢ ὅπως ἄλλως ἤθελέ τις ὀνομάσει τὴν τάσιν τῆς πολιτικῆς ἐκμεταλλεύσεως τοῦ Ἱεροῦ Τόπου ἡμῶν, θεωρεῖ δὲ τὸ ἱερὸν ἔδαφος τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἀναποσπάστως ἡνωμένον μετὰ τοῦ ὅλου ἐδάφους τοῦ Ἑλληνικοῦ Βασιλείου» (τότε, καὶ νῦν Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας) καὶ «ἱκετεύει τὸ σεπτὸν Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον ὅπως διὰ τῆς ἐγκύρου παρεμβάσεώς του σώσῃ τὸν Ἅγιον Τόπον τοῦτον ἀπὸ παντὸς κινδύνου τείνοντος εἰς τὴν ἀλλοίωσιν τοῦ Ἁγιορειτικοῦ καθεστῶτος» (Βλ. Ε΄καὶ Η΄παραγράφους τοῦ Ἱεροῦ Ψηφίσματος, Ἐν Θεσσαλονίκῃ 1913, σσ.6-7).
     Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, ἡ Ἔφορος, ἡ Προστάτις καὶ Γερόντισσα καὶ Πορταΐτισσα τοῦ Ἁγίου τούτου Τόπου, ηὐδόκησε νὰ ἐπευλογήσῃ τὴν ἀπόφασιν ταύτην τῶν Πατέρων καὶ σήμερον ἑορτάζομεν τὴν ἑκατοστὴν ἐπέτειον τοῦ ἀνωτέρω Ψηφίσματος. Κατὰ τὸ διάστημα τοῦτο ὁ Ἄθως διῆλθε «σκοτίαν» ἐν ἀναμονῇ τῆς «πρωΐας».  Πολλάκις «σκότος ἔχων ταῖς φρεσί», σκότος ἀπορίας, συνεχῶς ἱερούργει καὶ ἐλιτάνευε τὸ Σῶμα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ καὶ ἐλάμβανε ζωὴν καί «τοῖς ὀθονίοις καὶ τῷ σουδαρίῳ», τῷ ἱερῷ ἀντιμηνσίῳ τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας,  τὴν Ἀνάστασιν καθημερινῶς «ἐτεκμαίρετο», μιμνησκόμενος βιωματικῶς καὶ ἐμπειρικῶς «τῆς περὶ τούτου Γραφῆς».  Βεβαίως κρίσεις καὶ κρίσεις, περιστάσεις καὶ περιπτώσεις τοῦ βίου καὶ ἀνάγκαι πολλαὶ βιοτικαὶ καὶ μή, καὶ ἐπιβουλαὶ καὶ ἀμφισβητήσεις ἀντιμετωπίσθησαν ἐπιτυχῶς, ἂν καὶ μὲ πολλὰς κατὰ καιροὺς θυσίας, μέχρι καὶ τοῦ μαρτυρίου ἐνίοτε ὑπὲρ τῆς πίστεως καὶ τῶν ὁσίων καὶ ἱερῶν τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ Γένους. Ἀκόμη καὶ αὐτὴ ἡ ἐπιβίωσις καὶ ἡ ταυτότης τοῦ Ἁγίου Ὄρους, λόγῳ βεβαίως καὶ τῆς μειώσεως τοῦ ἀριθμοῦ τῶν μοναχῶν μετὰ τὸ ἔτος 1913, ἠπειλήθησαν. Χάριτι ὅμως Θεοῦ καὶ ταῖς πρεσβείαις τῆς ἐφόρου καὶ προστάτιδος αὐτοῦ Κυρίας Θεοτόκου, ὁ Ἱερὸς Τόπος προσείλκυσεν ἄλλους, νέους, μορφωμένους, μὲ ἦθος καὶ πνεῦμα, μαθητεύσαντας ἐπὶ μακρὸν πλησίον σεβασμίων γερόντων,  καὶ ἤδη αἱ Ἱεραὶ Μοναὶ σχεδὸν πᾶσαι εἶναι σήμερον εἰς ἱκανοποιητικὸν βαθμὸν ἐπηνδρωμέναι καὶ τὸ Ὄρος ἀκμάζει πνευματικῶς καὶ «μαρτυρεῖ τῇ ἀληθείᾳ» (πρβλ. Ἰωάν.ε΄, 33-34).
     Τὰ τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων, λοιπόν, «δάκρυα οὐ μάτην χεῖνται θερμῶς· ἰδοὺ γὰρ κατηξίωται τὸ Ἅγιον Ὄρος, καὶ διδασκόντων Ἀγγέλων, τῆς ὄψεως» τῆς Ἀναστάσεως∙ «ἀλλ᾿ ἔτι πρόσγεια φρονεῖ, οἷα» οἰκούμενον ὑπ᾿ ἀνθρώπων τοῦ πνεύματος, φερόντων καὶ ἀνθρωπίνην ἀσθένειαν καὶ ἀδυναμίαν.

***

     ""Ἰδού, ἀδελφοὶ καὶ πατέρες, ἑορτάζομεν, ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία καὶ ἡ κληρουχία αὕτη τῆς Κυρίας Θεοτόκου καὶ τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἀπὸ κοινοῦ «μόνοι πρὸς μόνους», ἐπέτειον ἱστορικήν, ἀναστάσιμον, θὰ ἐλέγομεν αἰώνιον. Θὰ ἔδει δὲ καὶ ὠφείλαμεν ἀσφαλῶς νὰ ἐδοκιμάζομεν ἀποκλειστικὴν χαρὰν καὶ εὐφροσύνην, ὡς ἐκείνην τὴν ὁποίαν ἐν μιᾷ ψυχῇ καὶ καρδίᾳ ἐδοκιμάσαμεν πρὸ ὀλίγου ἐν τῷ Ἱερῷ Θυσιαστηρίῳ, τῇ Ἁγίᾳ Τραπέζῃ τοῦ Πρωτάτου «ἐπὶ τῇ μεταλήψει τῶν ἀχράντων καὶ ζωοποιῶν μυστηρίων» τοῦ Κυρίου. Ὁ περιβάλλων ἡμᾶς κόσμος καὶ τὰ νέφη ἐπὶ τῆς παγκοσμίου σκηνῆς καὶ τὰ ἀναφυόμενα προβλήματα ἐμποδίζουν νὰ ἔχωμεν καὶ ἐξωτερικῶς τὴν χαρὰν ἣν  βιοῦμεν ἐσωτερικῶς ἐν τῇ ἀεννάῳ προσπαθείᾳ ἡμῶν οἱ ἐπίγειοι νὰ «φθάσωμεν» καὶ νὰ προσκυνήσωμεν «τὸν Ἄφθαστον» καὶ τὴν «ἄφθαστον» Παναγίαν Μητέρα Του, τὴν Θεοτόκον, καὶ νὰ ἴδωμεν τὸ Πρόσωπόν Του «καθώς ἐστι», «ἅγιος Κύριος Ἰησοῦς, εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός».

***

     Ἀδελφοὶ καὶ Πατέρες,

     Ἡ μνήμη καὶ ἡ τιμὴ μιᾶς ἐπετείου ἀποτελεῖ γεγονὸς χαροποιόν, ἀλλὰ συγχρόνως καὶ ἠχηρὰν εὐκαιρίαν καὶ ἀφορμὴν περισυλλογῆς, «ἀπὸ κοινοῦ ἀναμέτρησιν τοῦ ἀγῶνος», διαπίστωσιν κατὰ Θεὸν προόδων ἀλλὰ καὶ κατ᾿ ἄνθρωπον ἀδυναμιῶν καὶ προβλημάτων. Διὸ καὶ ἀπευθυνόμεθα πρὸς ὑμᾶς ἄνευ περιστροφῶν, ὡς πατὴρ πρὸς τέκνα, ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ, ἐν εἰλικρινείᾳ καὶ ἐντιμότητι, καὶ προβαίνομεν εἰς ὡρισμένας διαπιστώσεις καὶ πατρικὰς ὀφειλετικὰς προτροπάς «ἐνώπιος ἐνωπίῳ», εἰ καὶ εἴχομεν ἀποφασίσει ἵνα διέλθωμεν τήν «στιγμήν» ταύτην τῆς ἱστορικῆς ἐπετείου ἐν προσευχῇ, περισυλλογῇ καὶ κυρίως ἐν σιγῇ.
     Κρίνομεν ὅμως χρέος τοῦ Πατριάρχου καὶ πνευματικοῦ σας Πατρός, τὴν ὑπόμνησιν, ἐν πρώτοις, πρὸς ἑαυτοὺς καὶ πρὸς ἀλλήλους χαρακτηριστικοῦ ἀποσπάσματος τῆς ἐγκυκλίου τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος τῆς 24ης Σεπτεμβρίου 1913 πρὸς τὰς εἴκοσιν Ἱερὰς Μονὰς τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἡ ὁποία προφητικῶς: «ἔρριπτε τὸν περὶ ὅλων κύβον» περὶ τιμωρίας «ἀμειλίκτως, συνῳδὰ τοῖς ἱεροῖς κανόσι καὶ τοῖς καθεστῶσι τοῦ Ἱεροῦ ἡμῶν Τόπου, πάντων τῶν ἀποπειρωμένων τὴν ἀνατροπὴν τοῦ προαιωνίου ἡμῶν καθεστῶτος τούτου μοναχῶν» καὶ ἐν συγκινήσει βαθείᾳ καταθέτομεν φόρον εὐγνωμοσύνης καὶ τιμῆς πρὸς τοὺς Ἁγιορείτας ἐκείνους, τοὺς ἁπλοῦς καὶ ἐναρέτους, τοὺς ὁσίους καὶ δικαίους, τῶν ὁποίων «ἡ ἱερὰ συγκίνησις ἐκορυφώθη ἀφ᾿ ὅτου οἱ σεβασμιώτατοι Προϊστάμενοι καὶ Καθηγούμενοι ἤρξαντο βάλλοντες μετανοίας ἐνώπιον τῆς Σεπτῆς Εἰκόνος τῆς Θεοτόκου, ἣν καὶ ἠσπάζοντο ἐξαιτούμενοι τὴν συναντίληψιν αὐτῆς ὑπὲρ τῆς εὐοδώσεως τοῦ θείου αὑτῶν ἔργου, τῆς ἀπελευθερώσεως δηλονοῦν τοῦ Ἱεροῦ αὐτῆς περιβόλου ἀπὸ τῆς δουλείας τῶν ἀλλοφύλων καὶ εἶτα ὑπέγραφον τὸ Ἱερὸν Ψήφισμα ποιοῦντες ἔτι ἅπαξ τὸ σημεῖον τοῦ τιμίου σταυροῦ πρὶν ἢ λάβωσιν ἀνὰ χεῖρας τὸν κάλαμον πρὸς ὑπογραφήν...». Οὗτοι ὑπήσχοντο ἐνώπιον Αὐτῆς (τῆς Εἰκόνος) καὶ τοῦ κόσμου παντὸς ὅτι «ὁ ἱερὸς τόπος θὰ διατηρηθῇ ἀπὸ τοῦδε μέχρι τῆς συντελείας τῶν αἰώνων ἀδούλωτος...», ἀπεκήρυττον «ἐντόνως ὡς ὀλέθρου φορέα τὴν ἰδέαν τῆς οὐδετεροποιήσεως ἢ συγκυριαρχίας...», καὶ ἐκήρυττον «ἀμετακλήτως τὴν ἕνωσιν τοῦ Ἁγίου Ὄρους μετὰ τῆς Μητρὸς Ἑλλάδος», ὑπογραψάντων πάντων ἐν ἴσῃ προθυμίᾳ τὸ Ψήφισμα, πλὴν τῶν ἐκπροσώπων τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Παντελεήμονος «ἐπιφυλαχθέντων ἵνα ἐρωτήσωσι τὴν γνώμην τῆς Μονῆς αὐτῶν».
     Τὸ Ἅγιον Ὄρος  «ἀπεξεδέχετο τότε τὴν σωτηρίαν» αὐτοῦ «ἀπὸ τῶν ἐγκύρων ἐνεργειῶν καὶ πράξεων» τῆς Μητρὸς αὐτοῦ Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία πάντοτε, ἀλλὰ καὶ κατὰ τὸν διαρρεύσαντα αἰῶνα, ὑπῆρξεν ἡ κατὰ τὸ μέτρον τοῦ εὐλογητοῦ, κειμένη αὐτὴ εἰσέτι «ἐν αἰχμαλωσίᾳ» καὶ ἐν περιστατικαῖς ἀνάγκαις τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν καὶ τὴν οἰκουμενικὴν μαρτυρίαν ἀγωνιζομένη, ὑπῆρξε, λέγομεν, ἡ κηδεμών, προστάτις καὶ στοργικὴ περιστερὰ διὰ τὸν ἱερὸν τοῦτον τόπον.
     Διὸ καὶ ἐν εὐγνωμοσύνῃ καὶ δοξολογίᾳ τοῦ Ὀνόματος τοῦ Κυρίου ἐπαινοῦμεν τὸν ἀγῶνα, εὐλογοῦμεν τὰ ἔργα, ὑποκλινόμεθα πρὸ τῆς ἁγιότητος τοῦ τόπου καὶ τῶν ἀοιδίμων ἐκείνων προπατόρων καὶ πατέρων ὑμῶν καὶ ἡμῶν καὶ πρὸ τῆς ἀσκήσεως καὶ τῆς ἁγνῆς καρδιακῆς προσευχῆς, τῆς ἀναπεμπομένης «ἐν ἑσπέρᾳ καὶ πρωῒ καὶ μεσημβρίᾳ, ἐν ἡμέρᾳ νυκτὶ καὶ πάσῃ ὥρᾳ καὶ ἐν παντὶ καιρῷ» ἐνώπιον τῆς πανσέπτου Εἰκόνος τῆς Θεομήτορος εἰς τὰ ἀπειράριθμα σκηνώματα τῆς δόξης καὶ τῆς χάριτος, ὑπὸ τῶν μυρίων μοναχῶν, τῶν ζώντων καὶ τῶν κεκοιμημένων, οἱ ὁποῖοι ἡγίασαν καὶ ἁγιάζουν τὴν ζωὴν καὶ τὸν τόπον.
     Σὺν τῇ εὐχαριστίᾳ ὅμως, ὁμιλοῦντες «ἐνώπιος ἐνωπίῳ», ἐπαναλαμβάνομεν,  ὀφείλομεν νὰ ἐπισημάνωμεν καὶ ἀδυναμίας τινὰς καὶ προβλήματα, πολλάκις προερχόμενα καὶ δημιουργούμενα ἐξ ἐπηρείας τοῦ ἀντικειμένου, τοῦ μισοῦντος τὸν κόσμον καὶ πειράζοντος καὶ αὐτοὺς τούς «ἀποταξαμένους» τὸν κόσμον, καὶ τοὺς ἀπειράστους ἀκόμη ἁγίους.

***

     ""Ἀτυχῶς, ἀδελφοί, νέα προβλήματα προκύπτουν καὶ ἐνίοτε ἡ ἐπίλυσις αὐτῶν χρονίζει ὑπερβολικῶς. Εἶναι γνωστὸν εἰς πάντας  τό ἐκκρεμές ἀπὸ ἐτῶν ζήτημα τῆς ἀντικανονικῆς καὶ σχισματικῆς «ἀδελφότητος», «παρασυναγωγῆς» ὀρθότερον, ἡ ὁποία, παρανομοῦσα καὶ καταπατοῦσα τὸ θεῖον καὶ τὸ ἰσχῦον κοσμικὸν δίκαιον, ἤτοι τοὺς θείους καὶ ἱεροὺς Κανόνας καὶ τὸ Σύνταγμα καὶ τοὺς νόμους τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους, ἔχει καταλάβει τὸ οἰκοδόμημα εἰς τὸν ὁποῖον ἐστεγάζετο ἡ Ἱερὰ Βασιλική, Πατριαρχικὴ καὶ Σταυροπηγιακὴ Μονὴ τοῦ Ἐσφιγμένου. Ἡ Ἱερὰ Κοινότης, ἡ Ἁγία καὶ Ἱερὰ Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, αἱ δικαστικαὶ καὶ πολιτικαὶ ἀρχαὶ τῆς Ἑλλάδος, μετὰ καθυστέρησιν καὶ ἀκηδίαν πολλῶν ἐτῶν, ὑπαιτιότητι ὅλων, ἔχομεν δώσει, μετὰ μακρὰν προεργασίαν, τὴν πρέπουσαν κανονικὴν  ἐκκλησιαστικὴν λύσιν, ἀποτειχίσαντες τῶν θριγκίων τῆς Ἐκκλησίας τοὺς ἀμετανοήτως ἐν σχίσματι καταληψίας «μοναχούς», παραδώσαντες αὐτοὺς εἰς ἀνάθεμα, μέχρις ὅτου ἀνανήψωσι καὶ μετανοήσωσιν. Ἡ προκριθεῖσα δὲ κανονικὴ ἀδελφότης τῆς Ἱερᾶς Μονῆς ταύτης συνεκροτήθη καὶ ἐλειτούργησε μέχρι πρὸ ἡμερῶν ἱκανοποιητικῶς ὑπὸ τὴν ἡγουμενίαν τοῦ κατὰ πάντα ἀξίου, ἀγαθοῦ καὶ πλήρους πρᾳότητος καὶ ἀγάπης καὶ μόλις πρὸ δωδεκαημέρου ἐκδημήσαντος αἰφνιδίως πρὸς Κύριον πατρὸς Χρυσοστόμου Κατσουλιέρη, τοῦ ἀληθῶς ἄραντος τόν «σταυρόν» αὐτοῦ καὶ τηρήσαντος πιστῶς καὶ ἀφωσιωμένως τὴν εἰς ἣν ἐκλήθη ὑπὸ τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας καὶ τῆς Ἁγιορειτικῆς Κοινότητος «ἱερὰν κλῆσιν» καὶ ἀποστολήν. Δὲν εἶναι ἀσφαλῶς ἡ στιγμὴ τῆς ἀποτιμήσεως τῆς προσφορᾶς του. Ἄλλωστε, εἶναι γνωστὴ καὶ καταγεγραμμένη εἰς τὰς δέλτους τῶν ἁγιορειτῶν ἀλλὰ καὶ τῶν πολλῶν πνευματικῶν αὐτοῦ  τέκνων, καὶ ἰδίᾳ τῆς ἀπορφανισθείσης ὀλιγομελοῦς μέν, δυναμικῆς δέ,  ἀδελφότητός του. Εἴη ἡ μνήμη αὐτοῦ αἰωνία. Κύριος ἀναπαύσαι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ.
     Σὺν τῇ κατ᾿ ἄνθρωπον λύπῃ, ἰδιαιτέραν χαρὰν δοκιμάζομεν ἐπὶ τῇ ἐκλογῇ ὡς διαδόχου αὐτοῦ, τοῦ Ὁσιολογιωτάτου Ἱερομονάχου  π. Βαρθολομαίου, τοῦ ὁποίου εὐλογοῦμεν τὰς ἀπαρχὰς τοῦ «σταδίου» καὶ τοῦ «ἀγῶνος» καὶ συγχαίροντες, δεόμεθα, εὐχόμεθα καὶ προσδοκῶμεν ὅτι μετὰ τῶν περὶ αὐτὸν ἀδελφῶν θὰ συνεχίσουν ἐπὶ τῆς ἰδίας γραμμῆς τὴν ἐμπιστευθεῖσαν τῇ «μικρᾷ ἀδελφότητι», τῷ «μικρῷ ποιμνίῳ», ἐκκλησιαστικὴν καὶ ἁγιορειτικήν «παρακαταθήκην», στοιχοῦντες τῷ ζῶντι παραδείγματι τοῦ κοιμηθέντος καὶ ἀναπαυομένου ἐν Κυρίῳ πνευματικοῦ αὐτῶν πατρὸς ἀειμνήστου Χρυσοστόμου.  
     Δυστυχῶς, ὅμως τὸ οἰκοδομικὸν συγκρότημα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἐσφιγμένου, οὔτε ἀκόμη καὶ τὸ ἐλάχιστον ἀναμενόμενον, δηλαδὴ τὸ κτήριον τοῦ Ἀντιπροσωπείου αὐτῆς ἐν Καρυαῖς, παρὰ τὰς παναγιορειτικάς, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ τῆς Ἑλληνικῆς Δικαιοσύνης ἀποφάσεις, δὲν ἔχει ἀποδοθῆ εἰς τὴν κανονικὴν ἀδελφότητα τῆς Μονῆς. Καὶ ἐν τούτῳ εὐθύνας ὑπέχουν πάντες οἱ κωλυσιεργοῦντες εἰς τὴν ὑλοποίησιν ἐπὶ σειράν ἐτῶν τῶν εἰλημμένων ἀποφάσεων ἐκκλησιαστικῶν, ἁγιορειτικῶν καὶ τῆς Ἑλληνικῆς Δικαιοσύνης, ἐπὶ περιφρονήσει μὲν τῶν θεσμίων τοῦ ἱεροῦ τόπου καὶ τῶν ἱερῶν κανόνων καὶ καταπατήσει αὐτοῦ τούτου τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτου, ἐπιβραβεύσει δέ, οὕτως εἰπεῖν, τῆς ἀντικανονικότητος καὶ τῆς ἐπιδιωκομένης ἀναρχίας καὶ ἐν τῷ ἀμολύντῳ τούτῳ τόπῳ τῆς Παρθένου, τῷ τόπῳ τῆς ἁγνείας καὶ τῆς  ἱερᾶς ἀσκήσεως. Καλοῦμεν τοὺς πάντας, ὅπως ἐγκύψωμεν εἰς τὸ θέμα τοῦτο μετὰ ἔτι μεγαλυτέρας προσοχῆς καὶ ὑπεθυνότητος, ἵνα μὴ ὑπάρξουν ἀνεπιθύμητοι εὐρύτεραι ἐξελίξεις, οὐχὶ μόνον ἐπὶ ὀλεθρίῳ διασυρμῷ παγκοσμίως τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἀλλὰ καί κυρίως ἐξελίξεις σχετιζόμεναι πρός τήν συνέχισιν ἐν ἀσφαλείᾳ, κατ᾿ ἄνθρωπον ὁμιλοῦντες, αὐτῆς ταύτης  τῆς ἀσκητικῆς καὶ πνευματικῆς ἐν νομιμότητι πορείας αὐτοῦ. Λέγομεν ταῦτα,  προβληματιζόμενοι ἔτι περισσότερον καὶ ἐκ τοῦ φαινομένου τῆς ἐπιλεκτικῆς τηρήσεως τῆς νομιμότητος ὑπὸ τῶν ἐντεταλμένων καὶ τεταγμένων εἰς τὴν διασφάλισιν τῆς τάξεως κρατικῶν ὀργάνων. Ἐφιστῶμεν ἐπὶ τοῦ προκειμένου τὴν προσοχὴν πάντων, ἵνα μὴ ἔχωμεν ἀναρχικὰς ἐκφάνσεις, ὡς αἱ πρὸ δύο περίπου μηνῶν, «διὰ ροπάλων καὶ ξύλων» καὶ συγχρόνων τεχνικῶν «ὅπλων», προσελθόντων ἔξωθεν τῆς θείας ταύτης παρεμβολῆς, ἵνα «συλλάβωσι τὸν Ἰησοῦν», «κακοποιοῦντες» Αὐτόν, δηλαδή, κατ᾿ ἀναλογίαν, τό ἀμώμητον κανονικὸν σῶμα τοῦ Ἁγίου Ὄρους.

***

     ""Πέραν ὅμως τοῦ χρονίζοντος καὶ φλέγοντος ἐσφιγμενιτικοῦ ζητήματος μὲ τὰς παραμέτρους αὐτοῦ καὶ ἐπὶ τῆς ἀσφαλείας τοῦ Ἱεροῦ Τόπου, ἐπὶ τοῦ ὁποίου, ἐπαναλαμβάνομεν, ὀφείλει νὰ ἐγκύψῃ μετὰ τῆς δεούσης σοβαρότητος καὶ ὑπεθυνότητος τὸ Ἱερὸν Ἁγιορετικὸν Σῶμα ἐν τῷ συνόλῳ αὐτοῦ καὶ πάντες οἱ ἐμπλεκόμενοι παράγοντες, μάλιστα ἡ ὀφείλουσα ἵνα τηρῇ τὰ τεθεσπισμένα καὶ τὰς λαμβανομένας ἀποφάσεις ἔντιμος Ἑλληνικὴ Πολιτεία, ἕτερον λυπηρὸν πρόβλημα, ἐξελισσόμενον, παρὰ τὰς ἃς ἔλαβε περὶ τοῦ ἀντιθέτου ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία διαβεβαιώσεις, καὶ λαμβάνον, ὡς ἀνεκοινώθη κατ᾿ αὐτάς, δυσμενῆ τροπήν, εἶναι τό, διὰ τῆς εἰς δίκην παραπομπῆς, διὰ ἐκ προθέσεως πράξεις «κακουργηματικῆς» βαρύτητος, καθηγουμένου ἐκ τῶν πρώτων Ἱερῶν Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ μοναχοῦ συνεργάτου αὐτοῦ, ὡς δημοσιεύεται καὶ διαπομπεύεται διὰ τῶν μέσων ἐνημερώσεως πανελληνίως καὶ παγκοσμίως ὁ ἱερὸς οὗτος τόπος τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ὁ χῶρος οὗτος τῆς νυχθημέρου προσευχῆς καὶ τῆς ἀσκήσεως. Τὸ γεγονὸς ἐλύπησε τὴν Μητέρα Ἐκκλησίαν καὶ τὴν προβληματίζει, ἐπιδείξασαν μέχρι σήμερον ἀνοχὴν καὶ σύνεσιν. Οἱ εἰρημένοι, κατὰ τὸ κατηγορητήριον παραπεμπτικὸν βούλευμα, ἐκινήθησαν ἀξιοποίνως εἰς πολυπράγμονας πρωτοβουλίας καὶ ἐνεργείας πέραν καὶ ἐπὶ ὑπερβάσει τῶν μοναχικῶν καθηκόντων αὐτῶν, διὰ τὰ ὁποῖα ἐγκατελείψατε οἱ τὸν τόπον τῆς Θεομήτορος οἰκοῦντες τὸν κόσμον καὶ τὰ τοῦ κόσμου. Ὁ διασυρμὸς τὸν ὁποῖον ὑφίσταται ὁ Ἱερὸς Τόπος ἐξ αἰτίας των, ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν, εἶναι μέγας. Ἡ τροπὴ τῆς ὑποθέσεως, ἀνεξαρτήτως τῆς ἐκβάσεως τῆς ἐπικειμένης δίκης, διδάσκει ὅτι δὲν εἶναι πρέπον νὰ ἐγκαταλείπουν οἱ μοναχοὶ τὴν μοναχικὴν ἄσκησιν καὶ νὰ ἐπιδίδωνται εἰς ἔργα κοινωνικῆς ἀποστολῆς, διὰ τὴν πραγματοποίησιν τῶν ὁποίων καταλληλότεροι εἶναι οἱ λαϊκοὶ καὶ ἡ ἐν τῷ κόσμῳ στρατευομένη Ἐκκλησία.
     Φαίνεται, ὅτι ὁ πειρασμὸς τῆς ἐκκοσμικεύσεως προσβάλλει καί τινας τῶν Ἁγιορειτῶν ἀδελφῶν καὶ πρέπει νὰ τονισθῇ καὶ νὰ ἐπισημαίνηται συνεχῶς καὶ ἐπανειλημμένως ἡ διαφορετικὴ ἀποστολὴ τοῦ μοναχοῦ ἵνα μὴ μετατρέπηται οὗτος ἀπὸ ἀνθρώπου προσευχῆς καὶ ἀφιερώσεως εἰς ἁπλοῦν κοινωνικὸν ἐργάτην ἤ - ὅπερ χεῖρον- καὶ ἐπιχειρηματίαν. 
     Εἰς τὰς ἀκοὰς καὶ εἰς τὴν ἀντίληψιν ἡμῶν καὶ τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας περιέρχονται καὶ ἄλλαι οὐχὶ σύμφωνοι πρὸς τὴν ἀποστολὴν  τῶν μοναχῶν καταστάσεις, διὰ τὰς ὁποίας λυπούμεθα καὶ ὡς ὁ Πατριάρχης σας καὶ πνευματικός σας πατήρ, κυρίως ὄμως διότι διασύρεται ἐν τοῖς ἔθνεσι τὸ ἅγιον ὄνομα καὶ ἡ ἀποστολὴ τοῦ περιβλέπτου Ὄρους τούτου τῆς ἀρετῆς. «Οὐκ ἐν ὑμῖν οὕτω», ἀδελφοὶ καὶ πατέρες, ἵνα ὁμιλήσωμεν «ἐν ἑνὶ εὐαγγελικῷ λόγῳ». Δαμάσωμεν τὰς ἀδυναμίας ἡμῶν. Στῶμεν καλῶς, στῶμεν μετὰ φόβου, ἐνώπιον τοῦ ἱεροῦ μυστηρίου τῆς μοναχικῆς κλήσεως καὶ ἀσκήσεως καὶ ζωῆς, καὶ μάλιστα τῆς Ἁγιορειτικῆς, τὴν ὁποίαν ἐφύλαξαν ἀδιαλώβητον οἱ  αἰῶνες.
     Μὴ λησμονῆτε, Ἁγιορεῖται πατέρες, ὅτι «ἠγοράσθητε τιμῆς» (πρβλ. Α΄Κορ. ς΄, 20), ὅτι εἶσθε «ἀξία πνεύματος». Καὶ αἱ ἀξίαι αἱ πνευματικαί,  δὲν ἀγοράζονται, δὲν χαρίζονται, μόνον φυλάσσονται. Πέριξ ἡμῶν ρίπτονται καὶ κυκλοφοροῦν συνθήματα πρόχειρα, παγίδες λέξεων, ἔμμετροι λόγοι, οἱ ὁποῖοι φθείρουν κάθε ὑψηλὴν ἔννοιαν καὶ εὐθυναίνουν ἱερώτατα ἰδεώδη. Ἡμεῖς κρίνομεν μείζονα πάσης τιμῆς, τήν «τιμὴν τοῦ τετιμημημένου» (Ματθ. κζ΄, 9), ἤτοι τὸ κατ᾿ ἐξοχήν «ἄθλημα» καὶ τόν «σκοπόν» καί «στόχον» τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ τῆς Ὀρθοδόξου Μοναχικῆς ἀσκήσεως. 
     Ἐνθυμηθῶμεν, ἀδελφοί, ἐπικαίρως τὰς ὑποσχέσεις ἃς ἕκαστος «καθωμολόγησεν ἐνώπιον πολλῶν μαρτύρων» καὶ τοῦ πανταχοῦ παρόντος Κυρίου, περιβαλλόμενος τὸ ἱερὸν μέγα ἀγγελικὸν μοναχικὸν σχῆμα, τὸ ὁποῖον φέρει κάθε μεγαλόσχημος ἁγιορείτης ἐπὶ τοῦ στήθους ἐν «νυκτὶ καὶ ἡμέρᾳ», ἤτοι τά «στίγματα» τοῦ Χριστοῦ, «καὶ σταυροῦται καὶ νεκροῦται τῷ κόσμῳ» «διὰ τῆς τελειοτάτης ἀποταγῆς...»∙  ἀπετάξασθε γάρ «τὴν κενὴν ἀπάτην τοῦ βίου τούτου», «...γονεῦσιν, ἀδελφοῖς...συγγενείαις, ἑταιρείαις, φίλοις, συνήθεσι, τοῖς ἐν κόσμῳ θορύβοις, φροντίσι, κτήσεσιν, ὑπάρξεσι, τῇ κενῇ καὶ ματαίᾳ ἡδονῇ καὶ δόξῃ.....», καὶ ἡτοιμάσθητε «πρὸς ἀγῶνας πνευματικούς, πρὸς ἐγκράτειαν σαρκός, πρὸς κάθαρσιν ψυχῆς, πρὸς πτωχείαν εὐτελῆ, πρὸς πένθος ἀγαθόν, πρὸς πάντα τὰ λυπηρὰ καὶ ἐπίπονα τῆς χαροποιοῦ ζωῆς∙ «καὶ γάρ», ὦ μοναχέ, καὶ πεινᾶσαι ἔχεις, καὶ διψῆσαι, καὶ γυμνητεῦσαι... καὶ πολλοῖς ἄλλοις περιαχθῆναι λυπηροῖς, οἷς ἡ κατὰ Θεὸν ζωὴ χαρακτηρίζεται». Ἄλλωστε, κατὰ τὴν ἱερὰν ἐκείνην στιγμὴν τῆς μοναχικῆς μεγαλοσχήμου ἐνδύσεως, δὲν ψάλλεται καὶ καθομολογεῖται: «ποῦ ἐστιν ἡ τοῦ κόσμου προσπάθεια; ποῦ ἐστιν ἡ τῶν προσκαίρων φαντασία; οὐκ ἰδοὺ ταῦτα βλέπομεν γῆν καὶ σποδόν; τί οὖν κοπιῶμεν εἰς μάτην; τί δὲ οὐκ ἀρνούμεθα τὸν κόσμον, καὶ ἀκολουθοῦμεν τῷ κράζοντι∙ ὁ θέλων πορευθῆναι ὀπίσω μου, ἀναλαβέτω τὸν σταυρόν μου, καὶ ζωὴν κληρονομήσει αἰώνιον» (Μέγα Εὐχολόγιον, Ἀκολουθία μεγάλου σχήματος, εὐχαὶ καὶ Ἀντίφωνον Γ΄);

***

     ""Παρ᾿ ὅλας ὅμως τὰς μεμονωμένας αὐτὰς τάσεις ἐκκοσμικεύσεως καὶ τὰς σχετικὰς πτώσεις ὡρισμένων μοναχῶν, καὶ ἀτυχῶς καὶ ἐκ τῶν ταχθέντων εἰς τὸ εἶναι αὐτούς «ὁδηγούς» τῶν πολλῶν, τὸ Ἅγιον Ὄρος, κατὰ τὸν διαρρεύσαντα αἰῶνα, ἐξεπλήρωσε τὴν ἀποστολήν του καὶ   ἀνέδειξεν ἀληθῶς ἁγίους μοναστάς, ὡς οἱ συμβαλόντες εἰς τὴν κατάρτισιν τοῦ πρὸ ἑκατονταετίας Ψηφίσματος. Μνημονεύομεν ὅμως καὶ συγχρόνων πνευματικῶν μορφῶν τοῦ Ὄρους τούτου, οἵτινες προβάλλουν καὶ καταξιώνουν εἰς τὰς ἡμέρας μας τὸν ὀρθόδοξον μοναχισμόν, ἐπώνυμοι καὶ κυρίως ἀνώνυμοι μορφαί, προσενέγκασαι καὶ προσφέρουσαι διὰ τοῦ βίου, τῆς πολιτείας, τοῦ παραδείγματος καὶ τῆς γραφῆς των οἰκοδομὴν καὶ διακονίαν ζωῆς καὶ μαρτυρίας. Ὡς ἀληθῶς «τοὺς ἐν Ἄθω πατέρας καὶ  ἀγγέλους ἐν σώματι, ὁμολογητὰς καὶ ὁσίους, ἱεράρχας καὶ μάρτυρας... τιμήσωμεν ἡ τοῦ Ὄρους πληθύς, μιμούμενοι αὐτῶν τὰς ἀρετάς».
     Τὸ Ὄρος ἐβοήθησε διὰ τῶν προσευχῶν καὶ δεήσεών του τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ ε

Π Ρ Ο Π Ο Σ Ι Σ
ΤΗΣ ΑΥΤΟΥ ΘΕΙΟΤΑΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ
κ. κ. Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Υ
ΚΑΤΑ ΤΟ ΕΠΙΣΗΜΟΝ ΓΕΥΜΑ
Καρυαί, 3/16 Ὀκτωβρίου 2013

     Ἱερώτατοι Ἀδελφοί,
     Ὁσιώτατοι Πατέρες, οἵ τε Καθηγούμενοι καὶ οἱ Ἀντιπρόσωποι τῶν Εἴκοσιν Ἱερῶν Βασιλικῶν, Πατριαρχικῶν καὶ Σταυροπη-γιακῶν Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους,
     Ἐξοχώτατε κύριε Διοικητὰ τοῦ Ἁγίου Ὅρους,
     Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

     «Εὐλογήσω τὸν Κύριον ἐν παντὶ καιρῷ» (Ψαλμ.33) , «ὅτι δεῖ καὶ ὑπὲρ αὐτῶν πρὸς τὴν καθημερινὴν χρείαν τοῦ σώματος εὐχαριστεῖν πρότερον τῷ Θεῷ, καὶ οὕτω μεταλαμβάνειν», προτρέπει ὁ Μέγας Βασίλειος (Ἠθικά, P.G. 31, 785α΄).
     Ἑκάστη ἐπίσκεψις ἡμῶν εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος προκαλεῖ κύματα ἱερᾶς συγκινήσεως εἰς τὴν καρδίαν μας. Αἰσθανόμεθα τὴν Χάριν τοῦ Θεοῦ ὑπερπληροῦσαν τὸν Ἁγιώνυμον τοῦτον Τόπον. Τὸ φῶς τῆς καθαρότητος τῶν καθημερινῶς ἀσκουμένων καὶ ἁγιαζομένων ψυχῶν τοῦ μοναχικοῦ τάγματος ἀκτινοβολεῖ-ται ἐκ τῶν προσώπων τῶν ἀγαπητῶν μοναχῶν καὶ ἀντανακλᾶται ἐξ ὅλων τῶν ἀντικειμένων τοῦ Ἁγιορειτικοῦ περιβάλλοντος. Καρδίαι διώκουσαι τὴν εἰρήνην καὶ εὑρίσκουσαι αὐτὴν εἰρηνοποιοῦν καὶ τῶν ἐπισκεπτῶν τὰς καρδίας καὶ ἕλκουν αὐτὰς εἰς τὴν ἐπιπόθησιν τοῦ εἶναι ἐνταῦθα εἰς τὸν προθάλαμον τῆς αἰωνίου μακαριότητος.
     Ὁ φίλερις ὅμως καὶ ταραχοποιὸς ἀντίδικος ἡμῶν, πλήρης φθόνου ὑπάρχων, προσπαθεῖ νὰ διασαλεύσῃ τὴν εἰρήνην καὶ νὰ προκαλέσῃ τὴν ταραχὴν καὶ εὑρίσκει ποικίλας ἀσημάντους ἀφορμάς, τὰς ὁποίας μεγιστοποιεῖ, διὰ νὰ προκαλῇ διαφωνίας καὶ ἀντεγκλήσεις.
     Τὸ χρῶμα τῶν ἐν πτήσει διερχομένων γερανῶν, τὸ ἡμερολόγιον, τὴν ἄλφα ἢ βῆτα ρύθμισιν κανονιστικῆς διατάξεως, τὴν μίαν ἢ τὴν ἄλλην διάταξιν τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτου τοῦ Ἁγίου Ὄρους, τὴν δεῖνα ἢ τὴν ἑτέραν φράσιν τοῦ ὁμιλήσαντος, καί, ἐν γένει, πᾶν τὸ δευτερεῦον, διὰ νὰ στηρίξῃ ἐπ᾿ αὐτοῦ κριτικήν, ἀντίλογον καὶ πρότασιν νέας ρυθμίσεως, σοφωτέρας δῆθεν τῆς παραδοθείσης ὑπὸ τῶν Πατέρων.
     Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ὅμως ἐπιτάσσει «μὴ μέταιρε ὅρια αἰώνια ἃ ἔθεντο οἱ πατέρες σου», καὶ βεβαιοῖ ὅτι «οὖς ζηλώσεως –τὸ οὖς τοῦ Θεοῦ- ἀκροᾶται πάντα» καί «θροῦς γογγυσμῶν οὐκ ἀποκρύπτεται». Ἀκόμη καὶ ὁ μικρότερος ψίθυρος τῆς καρδίας μας, ἡ ὁποία τυχὸν γογγύζει διά τι τὸ ὑπάρχον, γίνεται ἀντιληπτὸς καὶ ταράσσει τὴν ἀτμόσφαιραν ὅσον καὶ ἂν ὁ ἔσωθεν γογγύζων προσπαθῇ νὰ ἀποκρύψῃ τὴν δυσαρμονίαν του πρὸς τὸ ὑπάρχον.
     Ὅλον τὸ βάθος τοῦ μυστηρίου τῆς πνευματικῆς ζωῆς ἔγκειται εἰς τὸν συντονισμὸν τῶν καρδιῶν. Ἡ πύλη πρὸς τὴν ἐπικοινωνίαν μετὰ τοῦ Θεοῦ καὶ πρὸς τὴν ἐκεῖθεν ἄντλησιν τῆς Θείας Χάριτος λέγεται ὑπακοή. Ἡ ὑπακοὴ συνίσταται εἰς τὸν ἀπόλυτον συντονισμὸν τῆς ψυχῆς τοῦ ὑποτακτικοῦ πρὸς τὴν ψυχὴν τοῦ Γέροντος, καὶ τῆς ψυχῆς τοῦ Γέροντος βεβαίως πρὸς ὅσα λαλεῖ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον.
     Ἔχει ἰδιαιτέραν βαρύτητα διὰ τὴν κατανόησιν τῶν λεχθέντων τὸ ὅτι ὁ Κύριος μᾶς διεβεβαίωσεν ὅτι ἐὰν δύο ἢ τρεῖς συμφωνήσουν ἐπὶ παντὸς πράγματος τὸ ὁποῖον θὰ ζητήσουν διὰ τῆς προσευχῆς ἀπὸ τὸν Θεόν, αὐτὸ θὰ τοῖς δοθῇ. Εἶναι δύσκολος ὁ πνευματικὸς συντονισμὸς πολλῶν ψυχῶν. Δι᾿ αὐτὸ ὁ Κύριος ἀρκεῖται, ὡς λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, εἰς τὴν ἀπόλυτον συμφωνίαν δύο ἢ τριῶν. Ὅλη ἡ μοναχικὴ ἄσκησις τελικῶς εἰς τοῦτο ἀποβλέπει. Εἰς τὴν ὁμοφωνίαν, τὴν ὑπακοὴν πρὸς τὸν Γέροντα καὶ δι᾿ αὐτοῦ πρὸς τὸν Θεόν.

     Ἀδελφοί,

     Εὐχαριστοῦμεν ἐν παντί, διὰ πάντα καὶ κατὰ πάντα. Διὰ τὴν μαρτυρίαν καὶ τὴν προσφορὰν τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Διὰ τὴν ἑορταζομένην ἐπέτειον αἰῶνος, ὁ ὁποῖος παρῆλθεν ὡς «ἡμέρα μία». Εὐχαριστοῦμεν τῇ Δεσποίνῃ καὶ Κυρίᾳ τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Ἁγίου Ὄρους, τῆς διδύμου ἱερᾶς «ὑποθέσεως» ταύτης, ἡ ὁποία ἔθελξεν ὑμᾶς καὶ ἡμᾶς «πρὸς ἀγάπην ἔνθεον. Ἐντεῦθεν περὶ τοὺς σοὺς ὕμνους, Θεοτόκε, θερμοὶ καὶ τολμηροὶ σαφῶς ἐδείχθημεν. Δὸς οὖν συγγνώμην τοῦ λόγου, σῇ μεγαλοπρεπείᾳ,  εἰ καὶ εὐτελὴς ὁ προσφερόμενος αἶνος».
     Εἴθε ὁ Κύριος νὰ συντονίσῃ ὅλων ἡμῶν τῶν παρακαθημέ-νων εἰς τὴν τράπεζαν ταύτην καὶ τῶν διαβιούντων εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος τὰ πνεύματα εἰς τὴν ὑπακοὴν τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ ἄνευ ψιθύρων καὶ γογγυσμῶν, διὰ νὰ γίνουν δεκτὰ τὰ αἰτήματά μας. Καὶ διὰ νὰ γίνουν αὐτὰ δεκτὰ πρέπει νὰ ἀναφέρωνται εἰς τὴν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, εἰς τὴν ὁποίαν ἀποβλέπουν πάντες οἱ μονάζοντες ἐν τῷ Ὄρει τῷ Ἁγίῳ.
     Ὅθεν, δεόμενοι ἐκτενῶς οἱ πάντες καὶ ἐν τῇ ὥρᾳ ταύτῃ τῆς εὐχαριστίας καὶ τῆς ἀπολαύσεως καὶ ἐν παντὶ καιρῷ καὶ λέγοντες «τῆς ποίμνης σου πρόστηθι, ἁγνὴ Παρθένε, καὶ τὰ ἀρχαῖα σου, ἡ Θεὸν τεξαμένη, ἐλέη δεῖξον ἐπὶ τοὺς δούλους σου, τοὺς ὀρθοδόξως τῷ Υἱῷ σου κράζοντας: Εὐλογητὸς ὁ Θεός, ὁ τῶν πατέρων ἡμῶν», ἐγείρομεν τὸ κύπελλον καὶ ἐπευχόμεθα «ἐλθέτω ἡ εἰρήνη καὶ βασιλεία Σου, Κύριε, ἐφ᾿ ὅλους ἡμᾶς». Γένοιτο.


Ο Μ Ι Λ Ι Α
ΤΗΣ ΑΥΤΟΥ ΘΕΙΟΤΑΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ
κ. κ. Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Υ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΙΝ ΑΥΤΟΥ
ΕΙΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑΝ ΜΟΝΗΝ ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ
4/17 Ὀκτωβρίου 2013

""

     Ὁσιολογιώτατε Ἀρχιμανδρῖτα κύριε Ἱερεμία, Ἡγούμενε τῆς καθ᾽ ἡμᾶς Ἱερᾶς Πατριαρχικῆς καὶ Σταυροπηγιακῆς Μονῆς Ἁγίου Παντελεήμονος,
     Ὁσιώτατοι πατέρες καὶ ἀδελφοί,
     Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητὰ,

     Δοξολογίαν ἀναπέμπομεν τῷ Θεῷ, ὅτι ἠξίωσεν ἡμᾶς νὰ πραγματοποιήσωμεν διακαῆ ἐπιθυμίαν καὶ τῆς ἡμετέρας Μετριότητος ἀλλὰ καὶ τῶν ἀδελφῶν καὶ πατέρων  τῆς καθ᾿ ὑμᾶς Ἱερᾶς Μονῆς ὅπως ἐπισκεφθῶμεν αὐτὴν καὶ προσκυνήσωμεν τὸν μεγαλομάρτυρα καὶ ἰαματικὸν Παντελεήμονα καὶ εὐλογήσωμεν τὸν μοναχικὸν ἆθλον σας, εἰς δόξαν Θεοῦ καὶ σωτηρίαν ψυχῶν.
     Εὐχαριστοῦμεν διὰ τὴν τιμητικὴν καὶ φιλοπάτορα ὑποδοχήν σας, μαρτυροῦσαν τὸν σεβασμὸν καὶ τὴν ἀγάπην σας πρὸς τὸ πρόσωπον τοῦ Ἐπισκόπου σας καὶ πρὸς τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον, ἡ ὁποία, καθὼς καὶ τὰ εὐλαβῆ αἰσθήματά σας, μᾶς συγκινοῦν, θὰ κομίσωμεν δὲ τὰς ἐντυπώσεις ἡμῶν εἰς Φανάριον, ὡς πολύτιμον καὶ ἐνισχυτικὴν ἀνάμνησιν.
     Ἡ ἐπίσκεψις ἡμῶν εἰς τὴν Ἱερὰν Μονήν σας πεπείσμεθα ὅτι ἐνισχύει τοὺς μακραίωνας ἱεροὺς δεσμοὺς τοῦ Ἱεροῦ Ἄθω μὲ τὴν Μητέρα Ἐκκλησία, τῆς ὁποίας πολύτιμος κληρουχία εἶναι  τὸ Ἅγιον Ὄρος, ἐκ τοῦ ὁποίου πολλαὶ φυλαὶ καὶ γλῶσσαι καὶ ἔθνη ἀντλοῦν πίστιν, παραμυθίαν, δύναμιν, ἔμπνευσιν, ζωήν, ἐλπίδα.
     Εἰς τὴν Ἱερὰν Μονήν σας, ἅγιε Καθηγούμενε, κατὰ τὸ Πατριαρχικὸν Σιγίλλιον τοῦ προκατόχου ἡμῶν Πατριάρχου Ἰωακεὶμ τοῦ Β΄, ἐγκαταβιοῦν μοναχοί, προερχόμενοι ἐκ τῆς ὁμοδόξου χώρας τῆς Ρωσσίας, ὁμοῦ μετὰ ἑλλήνων καὶ ἄλλης ἐθνικῆς καταγωγῆς πατέρων. Ἰδιαιτέρως, ὁ ρωσσικὸς λαὸς ἐξ ἀρχῆς τῆς εἰσόδου του εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ διετήρησε διὰ τὴν χειραγωγήσασαν αὐτὸν πρὸς τὸ φῶς τοῦ Εὐαγγελίου καὶ κρατύνασαν αὐτὸν ἐν τῇ Ὀρθοδοξίᾳ Μητέρα Ἐκκλησίαν τῆς Κωνσταντινουπόλεως αἰσθήματα εὐγνωμοσύνης καὶ ἀγάπης, ἀνάλογα πρὸς τὴν ἀνυπόκριτον καὶ πηγαίαν εὐλάβειαν αὐτοῦ καὶ εὐσέβειαν. Ἡ ἰδία διάθεσις χαρακτηρίζει αὐτὸν καὶ ἔναντι τοῦ Περιβολίου τῆς Θεοτὸκου, τῆς μικρᾶς ταύτης ἐσχατιᾶς τῆς εὐλογημένης μακεδονικῆς γῆς, τὴν ὁποίαν οἱ πιστοὶ βασιλεῖς τῶν Ρωμαίων  ἀφιέρωσαν εἰς τὴν μοναστικὴν ἄσκησιν, ἐπευλογούντων καὶ ἐνισχυόντων καὶ πνευματικῶς καθοδηγούντων τῶν ἀοιδίμων Πατριαρχῶν Κωνσταντινουπόλεως, ἵνα ὑμνῆται καὶ δοξάζηται ἡ ἀρχὴ τῆς σωτηρίας ἡμῶν, ἡ Κυρία Θεοτόκος, καὶ ἀφιερῶται πᾶσα ἡ ζωὴ καὶ ἡ ἐλπὶς τῆς σωτηρίας τῶν ἐν αὐτῷ ἐνοικούντων εἰς τὸν Κύριον.
     Ἀληθῶς, ὁ εὐλαβὴς ρωσσικὸς λαὸς τυγχάνει εὐγνώμων εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος, γνωρίζων ὅτι ἐξ αὐτοῦ ἔλαβε τὴν ἀρχήν του καὶ ὁ ἐν Ρωσσίᾳ μοναχισμός, ὁ ὁποῖος τοσούτους μεγάλους ἁγίους καὶ γνησίους μιμητὰς τοῦ Χριστοῦ ἀνέδειξεν, ὡς τὸν "Ἡγούμενον" τῆς Ρωσσίας ὅσιον Σέργιον τοῦ Ραντονέζ, καὶ τόν "Γέροντα" καὶ πνευματικὸν παραμυθητὴν αὐτῆς ὅσιον Σεραφεὶμ τοῦ Σαρώφ. Ὁ ἅγιος Ἀντώνιος ὁ Ἐσφιγμενίτης, ἱδρυτὴς τῆς Λαύρας τῶν σπηλαίων ἐν Κιέβῳ, ἀποτελεῖ τὸν θεμελιωτὴν τοῦ μοναχισμοῦ ἐν Ρωσσίᾳ, μετενεγκὼν εἰς αὐτὴν ὕδωρ διαυγὲς καὶ κρυστάλλινον ἐκ τῶν καθαρῶν πηγῶν τοῦ Ἄθωνος διὰ νὰ κορέσῃ τὴν δῖψαν τοῦ ρωσσικοῦ λαοῦ διὰ τὸν Θεόν, μέσα ἀπὸ τὸν μοναστικὸν στίβον, ὀρθῶς καὶ καλῶς ὠργανωμένον. 
     Ἀκολουθοῦντες τὸ παράδειγμα τοῦ πρώτου κοινοβιάρχου τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ ἱδρυτοῦ τῆς Μεγίστης Λαύρας Ὁσίου Ἀθανασίου τοῦ Ἀθωνίτου, ὁ ὁποῖος ἔδωκεν εἰς τὸν ἁγιορειτικὸν μοναχισμὸν τὸν οὐσιαστικὸν αὐτοῦ ὑπερεθνικὸν πνευματικὸν χαρακτῆρα, συναγαγὼν πέριξ αὐτοῦ πλῆθος «ἐκ παντοδαπῶν ἐθνῶν, γλωσσῶν, γενῶν, πόλεων, οὐ τῶν ἔγγιστα μόνον καὶ προσοικούντων, ἀλλὰ καὶ τῶν πόρρω καὶ ἀπωτάτω, ἀπό τε Ρώμης  αὐτῆς, Ἰταλίας, Καλαβρίας, Ἀμάλφης, Ἰβηρίας, Ἀρμενίας καὶ τῶν ἔτι τούτων ἐνδοτέρω…», οἱ οἰκισταὶ τοῦ τόπου τούτου ἐδέχθησαν μοναστὰς ἐξ ὅλων τῶν ὀρθοδόξων ἐθνῶν τῆς τότε χριστιανικῆς βυζαντινῆς οἰκουμένης. Μοναδικὴν δὲ προϋπόθεσιν ἔθετον τὴν κοινὴν πίστιν καὶ τὸ δόγμα καὶ τὴν τήρησιν καὶ σεβασμὸν τῶν ἀρχῶν καὶ κανόνων τοῦ ὀρθοδόξου μοναχισμοῦ γενικώτερον καὶ τῆς ἁγιορειτικῆς μοναστικῆς τάξεως καὶ παραδόσεως εἰδικώτερον.
     Ἄλλωστε, τοῦτο δὲν εἶναι καὶ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἁγίων αὐτοῦ; Ὡς λίαν χαρακτηριστικῶς τὸ ἐκφράζει ὁ ἐν τῇ Μονῇ σας τὸν καλὸν ἀγῶνα ἐργασάμενος καὶ στεφανωθεὶς ὅσιος Σιλουανὸς ὁ Ἀθωνίτης, ὅστις, κατὰ τὸν βιογράφον αὐτοῦ γνωστὸν Γέροντα Σωφρόνιον, οὐδεμίαν διάκρισιν ἐποίει μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων, εἰ μὴ μόνον εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἐγνώρισαν τὸν Χριστὸν καὶ εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι δὲν τὸν ἐγνώρισαν.
     Ἡ Ἱερὰ αὕτη Μονὴ τοῦ «ὑψηλοῦ ταῖς ἐλάφοις» τούτου «Ὄρους», ἥτις προέκυψεν ἐκ τῆς ἑνώσεως ἐν ἔτει 1169 τῆς Μονῆς τοῦ Ξυλουργοῦ καὶ τῆς ἐγκαταλελειμμένης Μονῆς τοῦ ἁγίου Παντελεήμονος ἢ Θεσσαλονικέως, κατέστη «πέτρα καταφυγῆς» τοῖς ἐκ Ρωσσίας ἐνταῦθα καταφεύγουσι «λαγωοῖς» (Ψαλμ. 103, 18). Ἡ Μήτηρ ἡμῶν Ἐκκλησία, διὰ σιγιλλίου τοῦ προκατόχου τῆς ἡμῶν Μετριότητος Πατριάρχου Ἰωακεὶμ Β΄ ἐν ἔτει 1875, ὥρισεν ὅπως ἐν τῇ Μονῇ σας διαβιοῦν ἐκ Ρωσσίας μοναχοὶ ὁμοῦ μετὰ ἑλλήνων ἐξ ἡμισείας, τηρῶνται πᾶσαι αἱ παραδόσεις τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἀλλὰ καὶ οἱ ὅροι τοῦ Πατριαρχικοῦ ἐκείνου Σιγιλλίου, τοὺς ὁποίους προτρεπόμεθα καὶ κατὰ τὴν ἐπίσκεψιν ἡμῶν ταύτην ἵνα εὖ καὶ καλῶς τηρῆτε, ὥστε νὰ προκόπτητε ἐν ἀληθείᾳ καὶ εἰρήνῃ, νὰ μὴ παρατηρῶνται ἀταξίαι καὶ ἐνέργειαι, προκαλοῦσαι μὲν λύπην εἰς τὴν Μητέρα Ἐκκλησίαν, ἐμποδίζουσαι δὲ ὑμᾶς, τέκνα, εἰς τὴν ἄσκησιν τοῦ μοναχικοῦ δολίχου, μακρὰν ἐθνικιστικῶν καὶ ἄλλων βλέψεων, καταδικασθεισῶν οὐχὶ μόνον ὑπὸ τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου τοῦ ἔτους 1872, ἀλλὰ καὶ ὑπ᾿ αὐτῆς ταύτης τῆς παραδόσεως τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Εἶναι γνωστὰ τὰ γεγονότα τοῦ παρελθόντος αἰῶνος εἰς τὰ ὁποῖα δὲν θὰ ἐπεθυμοῦμεν νὰ ἀναφερθῶμεν. Καλοῦμεν, λοιπόν, ἅπαντας εἰς συμπορείαν πρὸς τὰ τεθεσπισμένα, ἀναλλοιώτως ὀρθόδοξα, ὑπερφυλετικά, Ἁγιορείτικα καὶ κανονικά, ἵνα «ζωὴν ἔχητε καὶ περισσὸν ἔχητε».
     Γνωστὸν ἔστω, ὅτι ἡ Μὴτηρ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, φύσει καὶ θέσει οἰκουμενική, ἐσεβάσθη καὶ ἐτίμησε πάντοτε τὰς ποικίλας ἐθνικὰς μορφὰς καὶ γλώσσας, χωρὶς ὅμως νὰ ἀπὸλλυται τὸ κύριον καὶ τὸ καίριον, ὁ βασικὸς ἱστός, ὁ ἑδραζομένος εἰς τὰ θεμέλια τῆς διδασκαλίας τῶν πατέρων καὶ τοῦ κηρύγματος τῶν ἀποστόλων.
     Ἡ  ἀνάδειξις μεγάλων πνευματικῶν ἀναστημάτων ἐν τῇ Ἱερᾷ ταύτῃ Μονῇ, μὲ ἀποκορύφωσιν κατὰ τοὺς ἐσχάτους ἡμῶν καιροὺς τοὺς δύο περιλάμπρους φωστῆρας τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ στερεώματος, τὸν ὅσιον Σιλουανὸν καὶ τὸν θεόσοφον Γέροντα Σωφρόνιον, εἶναι ἀπόρροια τοῦ πνεύματος τούτου τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως, τοῦ μεταφυτευθέντος εἰς τὸν Ἱερὸν Ἄθωνα, ἔνθα ἔδωκε «καρπὸν ἑκατονταπλασίονα».
     Πρότυπον διὰ πάντας τοὺς Ἁγιορείτας ἀσφαλῶς ἀποτελεῖ ἡ χρυσῆ περίοδος τοῦ ὀρθοδόξου μοναχισμοῦ, ὁ ἡσυχασμὸς τοῦ 14ου αἰῶνος, μὲ κυρίους ἐκπροσώπους τοὺς δύο Ἁγιορείτας Γρηγορίους, Σιναΐτην καὶ Παλαμᾶν. Κατὰ τὴν εὐλογημένην ἐκείνην περίοδον πλήθη μοναστῶν κατῴκησαν τὸν τὸπον τοῦτον, διὰ μηδὲν ἕτερον μεριμνῶντες εἰ μὴ μόνον  διὰ τὴν κάθαρσιν τῆς καρδίας καὶ τοῦ νοὸς καὶ τὴν ἕνωσίν των μετὰ τοῦ Θεοῦ διὰ τῆς ἀδιαλείπτου νοερᾶς προσευχῆς. Πολλοὶ ἐξ αὐτῶν ὑπῆρξαν ἀργότερον μεταλαμπαδευταὶ τῆς ἡσυχαστικῆς παραδόσεως εἰς τὴν πατρίδα των, ἐνῷ ἄλλοι προσήνεγκον ὑπηρεσίας εἰς τὴν Μητέρα Ἐκκλησίαν ὡς Ἱεράρχαι καὶ Πατριάρχαι  αὐτῆς, ὡς ὁ προκάτοχος τῆς ἡμετέρας Μετριότητος ἅγιος Φιλόθεος Κόκκινος, συγγραφεὺς τοῦ βίου τοῦ καυχήματος τῆς Ὀρθοδόξου οἰκουμένης ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, τὸν ὁποῖον ἐσχάτως ἀνακαλύπτει, ἀναγινώσκει καὶ ἀγαπᾷ καὶ ἡ λογοκρατουμένη Δύσις.
     Δοξάζομεν τὸν Θεὸν δι᾿ ὅσα νῦν βλέπουν οἱ ὀφθαλμοὶ ἡμῶν εἰς τὸ ἱερὸν σκήνωμα τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Παντελεήμονος καὶ τῆς Σκέπης τῆς Θεοτόκου. Εἶναι ἀξία θαυμασμοῦ ἡ ἀναστήλωσις τῶν ποτε ἠρειπωμένων κτηριακῶν ἐγκαταστάσεων τῆς  Ἱερᾶς Μονῆς, ἡ χαρακτηρίζουσα τὴν Ἁγίαν Ὀρθοδοξίαν ἐκφραστική, ζῶσα καὶ δυναμικὴ λατρεία τοῦ Θεοῦ ὑπὸ τῆς μοναστικῆς Ἀδελφότητος "ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ" καὶ ἡ προσπάθεια στερεώσεως τῆς μοναστικῆς ζωῆς εἰς τὰ ἀρραγῆ θεμέλια τῆς ὑπερχιλιετοῦς ἁγιορειτικῆς πνευματικῆς παραδόσεως.
     Ταῦτα πάντα φυσικῶς δὲν θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἐπιτευχθοῦν ἄνευ κόπου πολλοῦ καὶ προσπαθειῶν τοῦ Προεστῶτος καὶ τῶν πατέρων τῆς Ἱερᾶς ταύτης Μονῆς, ἀλλὰ καὶ ἀσφαλῶς τῆς εὐλογίας τῆς Κυρίας Θεοτόκου, ἡ ὁποία ἔχει ὑπὸ τὸ μαφόριόν της τοὺς κατοικοῦντας ἐνταῦθα. Ὅθεν, ἐπαινοῦμεν τὰ ἔργα καὶ τοὺς κόπους καὶ τὸν πόθον σας νὰ ζήσητε ἀσκητικῶς καὶ κοινοβιακῶς εἰς τὸ δεδοκιμασμένον περιβάλλον τοῦ Ἁγίου Ὄρους.
     Συνεχίσατε, λοιπόν, τὸν μοναστικὸν ἀγῶνα σας, ἀδελφοὶ καὶ πατέρες, τηροῦντες τὰς ἐπιταγὰς τῆς μοναστικῆς πολιτείας, ἀφοσιούμενοι εἰς τὸ ἀμιγῶς πνευματικὸν ἔργον σας, ἀποφεύγοντες πᾶν τὸ ἀπᾴδον πρὸς τὰς μοναστικὰς ἐπαγγελίας ὑμῶν, πᾶσαν ἀνάμιξιν εἰς τὰ πράγματα τοῦ καταργουμένου αἰῶνος τούτου, ὥστε νὰ δίδετε καὶ εἰς τοὺς πολυπληθεῖς προσερχομένους ἐνταῦθα ἀγαπητοὺς προσκυνητὰς μίαν μαρτυρίαν αὐθεντικῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς καὶ τὴν ἐλπίδα τῆς Ἀναστάσεως, καὶ νὰ ἀφυπνίζητε καὶ νὰ ἀνάπτητε τὸν πόθον τῆς μελλούσης ζωῆς καὶ τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν μετὰ πάντων τῶν ἁγίων.
     Ἡ δὲ χάρις καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου, ταῖς πρεσβείαις τοῦ ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Παντελεήμονος, εἴησαν μετὰ πάντων ὑμῶν, τῶν πιστῶν καὶ ἀφωσιωμένων τέκνων τῆς Κυρίας Θεοτόκου καὶ τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μητρὸς ἡμῶν Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ἀμήν.

 
© 2010 Ιερά Μητρόπολις Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου, Ρέθυμνο, Κρήτη - Τηλεφωνικό Κέντρο 28310 22415 - Fax 28310 28557
 

Ρέθυμνο 

HOTSoft.gr σχεδιασμός, κατασκευή, Προώθηση ιστοσελίδων, Κρητη SEO. Ρέθυμνο Aσύρματα δίκτυα WiFi, Δομημένη καλωδίωση, έξυπνο σπίτι. Rethymno 

Website Design, Web Development, Web site Promotion, SEO Crete SEM.
powered by HOTSoft.gr
internet, δίκτυα & τηλεπικοινωνίες