Οικουμενικον Πατριαρχείον
Οικουμενικον Πατριαρχείον
Οικουμενικον Πατριαρχείον

 

Ο Μ Ι Λ Ι Α
ΤΗΣ Α. Θ. ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ
κ. κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΙΝ ΑΥΤΟΥ
ΜΕΤΑ ΤΟΥ ΕΞΟΧ. κ. TOOMAS-HENDRIK ILVES
ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΕΣΘΟΝΙΑΣ
(5 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2013)

Ἐξοχώτατε,

Ἐπισκεπτόμενοι ἀποστολικῶς τήν Ἁγιωτάτην θυγατέρα Ὀρθόδοξον Aὐτόνομον Ἐκκλησίαν τῆς Ἐσθονίας, ἐρχόμενοι ἐκ Κωνσταντινουπόλεως, ἔνθα φυλάσσονται τά ὅσια καί τά ἱερά τοῦ Γένους τῶν Ὀρθοδόξων καί διακηρύσσεται τῷ κόσμῳ παντί ἡ ἀλήθεια τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ, αἰσθανόμεθα προσωπικῶς ἰδιαιτέραν χαράν καί συγκίνησιν καί τιμήν συναντώμενοι μετά τοῦ πρώτου ἐκπροσώπου τοῦ ἐλευθέρου καί δημοκρατικοῦ Ἐσθονικοῦ Ἔθνους, τῆς Ὑμετέρας προσφιλοῦς Ἐξοχότητος, διαδόχου ἱστορικῶν μορφῶν, ἀναλωσασῶν ἑαυτάς εἰς τήν διακονίαν τῶν ἰδεωδῶν τῆς ἐλευθερίας, τῆς εἰρήνης καί τῆς συνεργασίας τῶν λαῶν, τοῦ διαδόχου, λέγομεν, τοῦ ἀλησμονήτου Προέδρου Μέρι, τοῦ ζητήσαντος προσωπικῶς παρά τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τήν ἀνασύστασιν τοῦ καταλυθέντος, οὐχί κανονικῶς, αὐτονόμου τῆς Ὑμετέρας τοπικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τῆς ἑορταζούσης ἐφέτος τήν ἐνενηκοστήν ἐπέτειον ἀπό τῆς χειραγωγήσεως αὐτῆς εἰς αὐτοδιοίκητον Ἐκκλησίαν, γεγονός ἀκριβῶς τό ὁποῖον ἤλθομεν νά ἑορτάσωμεν καί τιμήσωμεν ἅπαντες ὁμοῦ.

""Διατηροῦντες ἀληθῶς ἔντονον τήν ἀνάμνησιν τῆς ὡραίας, οὐσιαστικῆς καί γονίμου ἐπισκέψεως τῆς Ὑμετέρας Ἐξοχότητος εἰς τήν ἐν Κωνσταντινουπόλει ἕδραν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, κατά τόν μῆνα Ἀπρίλιον τοῦ ἔτους 2010, ἐξαίρομεν καί τιμῶμεν τήν καί τοιουτότροπον ἐκ μέρους Ὑμῶν ἀναγνώρισιν τῆς προσφορᾶς τῆς Μητρός Ἐκκλησίας πρός τό ἔνδοξον, γενναῖον ἀλλά καί μαρτυρικόν Ἐσθονικόν Ἔθνος διά τῆς μικρᾶς τοπικῆς αὐτοῦ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
Ἡ τρίτη κατά σειράν ἐπίσκεψις ἡμῶν εἰς Ἐσθονίαν συμπίπτει πρός τήν συγκεκριμένην αὐτήν ἐπέτειον τῆς ἀπονομῆς, συμφώνως πρός τούς ἱερούς κανόνας καί τήν παράδοσιν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τοῦ αὐτονόμου καθεστῶτος εἰς τήν Ὑμετέραν τοπικήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, τό ὁποῖον καιροί χαλεποί ἐξηνάγκασαν εἰς πρόσκαιρον ἀδράνειαν, βιοῦται ὅμως σήμερον τό ἐκκλησιαστικόν αὐτόνομον τοῦτο ἐν ἀκμῇ ὑπό τήν πεφωτισμένην πρωθιεραρχικήν διακονίαν τοῦ Ἱερωτάτου Μητροπολίτου Ταλλίν καί πάσης Ἐσθονίας κυρίου Στεφάνου, πάντοτε ἐπ’ ἀγαθῷ συνόλου τοῦ Ἐσθονικοῦ λαοῦ.
Ἡ τοπική Ὀρθόδοξος Ἐσθονική Ἐκκλησία αὐτονόμως διακονεῖ τούς ἐνταῦθα Ὀρθοδόξους, μετ᾿ αὐταπαρνήσεως καί ζήλου ἐν Χριστῷ, καταθέτουσα τήν μαρτυρίαν αὐτῆς καί κηρύττουσα τήν ἀλήθειαν, τόν Ἀρχηγόν τῆς πίστως ἡμῶν Ἐσταυρωμένον καί Ἀναστάντα Ἰησοῦν Χριστόν. Καί ὁμολογοῦμεν αὐτόν ὡς "κατελθόντα ἐκ τῶν οὐρανῶν καί σαρκωθέντα ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου καί ἐνανθρωπήσαντα, σταυρωθέντα τε ὑπέρ ἡμῶν ἐπί Ποντίου Πιλάτου καί παθόντα καί ταφέντα καί ἀναστάντα τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ". Σάρκωσις, ἐνανθρώπησις, σταυρός, πάθος, ταφή, ἀνάστασις, ἐνέργειαι θεϊκαί, συγχρόνως δέ καί ἀνθρώπινοι. Καί ὁ μέν Κύριος Ἰησοῦς ὑπέστη ταῦτα πάντα διά τήν σωτηρίαν ἡμῶν τῶν ἀνθρώπων, διά τήν θέωσιν ἡμῶν. Τά ἔθνη καί οἱ λαοί ὑφίστανται κατά τήν διαδρομήν τῆς ἱστορίας αὐτῶν σάρκωσιν, πάθη, δοκιμασίας, σταυρούς ἐνίοτε καί μέχρι θανάτου καί μέχρις ἀφανισμοῦ. Ὅταν ὅμως ὑπάρχῃ τό σθένος, ἡ καρτερία, ἡ ὑπομονή, ἡ πίστις καί ὁ ἀγών διά τήν ἀλήθειαν, τότε ἡ ἀνάστασις δέν βραδύνει, διότι ὄπισθεν πάσης προσπαθείας ψευδαισθήσεως καί ἀποκρύψεως τῆς ἀληθείας καί ἐκ τοῦ ἰδίου πολλάκις τοῦ ἑαυτοῦ μας, ὑπάρχει ἡ ἀποκάλυψις. Διότι, οὐδέν συντελεῖ εἰς τήν διάπραξιν τοῦ κακοῦ ὅσον ἡ πεποίθησις ὅτι δέν ὑπάρχει ἄλλος κόσμος ἐκτός αὐτοῦ τόν ὁποῖον βλέπομεν οὔτε κρίσις  διά τά ἔργα μας καί τό πῶς θά ἀξιοποιήσωμεν τήν ζωήν μας.
""Ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία, τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, ἀγάλλε-ται καί χαίρει βλέπουσα τήν ἔκγονον αὐτῆς Ἐκκλησίαν τῆς Ἐσθονίας μεγαλουργοῦσαν καί πολιτευομένην ὡς ὁ Πατριαρχικός καί Συνοδικός Τόμος ἀναγνωρίσεως τό ἔτος 1923 καί ἀνανεώσεως τό ἔτος 1996 τοῦ αὐτονόμου αὐτῆς προβλέπει καί ἐπιτάσσει.
Μαχομένη δέ ἡ θυγάτηρ αὐτόνομος Ἐσθονική Ὀρθόδοξος Ἐκκλησίας διά "τῶν ὅπλων τῆς ἀληθείας" μέ μοναδικόν κήρυγμα τήν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ καί τήν στήριξιν τοῦ ποιμνίου της, ἐργάζεται ἐντός τῶν πλαισίων τῆς ἐννόμου τάξεως τῆς Ἐσθονίας, ἐν μέσῳ ἀντιξοοτήτων καί προβληματισμῶν, προερχομένων κυρίως ἐξ ἐθνοφυλετικῶν ἐλατηρίων  καί τάσεως ἐπικρατήσεως τοῦ ἰσχυροτέρου, καί καταδεικνύει  τήν ἀξίαν τῆς διακονίας, καί μάλιστα τῆς θυσιαστικῆς. Καί ἀληθῶς "πνεῦμα συντετριμμένον καί καρδίαν τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει". Καί δέν ἐξουδένωσεν. Ἀλλά ἐλύτρωσεν, ὡς Ἐκεῖνος γνωρίζει νά τιμᾷ τούς πιστεύοντας εἰς Αὐτόν καί ὑπομένοντας.
Χαίρομεν ὅμως, Ἐξοχώτατε, καί δι΄ ἕνα ἕτερον λόγον. Διότι εὑρισκόμεθα εἰς τήν ὡραίαν καί ἔνδοξον Ἐσθονίαν καί κατά τήν 95ην ἐπέτειον ἀπό τῆς ἱδρύσεως τοῦ Θεοφρουρήτου Κράτους αὐτῆς, τοῦ ὁποίου ἡ σύγχρονος ἱστορική πορεία ἐν πολλοῖς συμπίπτει καί ταυτίζεται πρός τήν ἱστορίαν καί τάς περιπετείας τῆς ἐνταῦθα κανονικῆς Ὀρθοδόξου αὐτονόμου Ἐκκλησίας.
Ἡ ἱστορική αὕτη διαδρομή καί συμπόρευσις, παρά τάς ἱστορικάς περιπετείας καί ἀντιξοότητας, καταδεικνύει τήν ἐργατικότητα, τήν μαχητικότητα, καί τήν πρόοδον καί ἔφεσιν πρός τό ἰδεῶδες τοῦ Ἐσθονικοῦ Λαοῦ, ὁ ὁποῖος διά τῆς πεφωτισμένης πνευματικῆς καί πολιτικῆς ἡγεσίας αὐτοῦ κατώρθωσε νά μετέχῃ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως καί νά ἀξιῶται νά μεγαλουργῇ καί νά οἰκοδομῇ ἐπί στερεῶν θεμελίων τό μέλλον, σεβόμενος τό περιβάλλον αὐτοῦ καί τήν ἀξίαν τοῦ προσώπου τοῦ ἀνθρώπου, πορευόμενος ἐν πίστει, ἐν ἀγάπῃ, ἐν πρᾳότητι, ἐν ὑπομονῇ, ἐν ἀληθείᾳ, πρός τήν ἀρετήν καί τόν ἔπαινον.
Εὐχόμεθα εἰς τήν Ὑμετέραν φίλην Ἐξοχότητα, κύριε Πρόεδρε, καί δι’ Ὑμῶν εἰς ὁλόκληρον τόν εὐλογημένον Ἐσθονικόν Λαόν ὅπως ἑορτάσητε ἐν δόξῃ καί τιμῇ τήν ἑκατονταετηρίδα τῆς ἀνεξαρτησίας τοῦ Κράτους Σας.
Ἔρρωσθε καί κραταιοῦσθε ἐν Ὀνόματι Κυρίου καί ἐν τῷ κράτει τῆς ἰσχύος Αὐτοῦ. Ἀμήν.


Ο Μ Ι Λ Ι Α
ΤΗΣ Α. Θ. ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ
κ. κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΙΝ ΑΥΤΟΥ
ΜΕΤ᾿ ΕΚΠΡΟΣΩΠΩΝ ΚΑΙ ΣΥΜΒΟΥΛΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΕΣΘΟΝΙΑΣ
(6 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2013)

""

Σεβασμιώτατοι, Ἱερώτατοι καί Αἰδεσιμολογιώτατοι, ἐκπρόσωποι καί σύμβουλοι τῶν ἐν Ἐσθονίᾳ Ἐκκλησιῶν,

 Οἱ  ἀκολουθοῦντες τό Ὄνομα τοῦ Χριστοῦ καί ἀναζητοῦντες τήν σωτηρίαν ἐν τῷ Ὀνόματι καί μόνον Αὐτοῦ, τοῦ ἐλθόντος εἰς τόν κόσμον, παθόντος, ταφέντος, ἀναστάντος ἐκ νεκρῶν καί ἀναληφθέντος εἰς τούς οὐρανούς, «οὐδαμόθεν χωριζομένου, ἀλλά μένοντος ἀδιαστάτως μεθ᾿ ἡμῶν» πάσας τάς ἡμέρας τῆς ζωῆς ἡμῶν ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος, πρός ὁρατήν πως ἐκδήλωσιν τῆς συνεργασίας καί τῆς ἑνότητος ἡμῶν ὠργανώθημεν εἰς ἐπί μέρους σώματα ἑκασταχοῦ, ὡς καί τό λίαν  ἐπιτυχῶς ἐργαζόμενον ἀπό τινων ἐτῶν ὑμέτερον, τό ὀνομαζόμενον «Σῶμα ἐκπροσώπων καί συμβούλων Ἐκκλησιῶν Ἐσθονίας», εἰς τό ὁποῖον  συμμετέχουν πᾶσαι αἱ ἐν τῇ εὐλογημένῃ Χώρᾳ τῆς Ἐσθονίας δραστηριοποιούμε-ναι καί διακονοῦσαι τόν συνάνθρωπον Χριστιανικαί Ἐκκλησίαι.
 Ἔχοντες ἀποκομίσει ἀγαθάς ἐντυπώσεις ἐκ τῆς συμβολῆς ἀναλόγων σωμάτων καί εἰς ἄλλας Χώρας, μέ στόχον τόν προβληματισμόν ἐπί φλεγόντων προβλημάτων ἀφορώντων εἰς τήν κοινήν χριστιανικήν μαρτυρίαν, ἐκφράζομεν τόν προβληματισμόν ἡμῶν διά τό θέμα τῆς ἑνότητος τοῦ κόσμου κατά τήν ἐνεστῶσαν περίοδον, καί ἰδιαιτέρως τῆς ἑνότητος τῶν χριστιανῶν, τό ὁποῖον μᾶς ἐμβάλλει ὡς Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον καί προσωπικῶς εἰς περισυλλογήν, καί γνωρίζομεν ὅτι τό αὐτό ἰσχύει καί δι᾿ ὑμᾶς, ὡς πρόσωπα καί ὡς σῶμα ἐκπροσώπων καί συμβούλων τῶν ἐν  Ἐσθονίᾳ Ἐκκλησιῶν.
 Ὡς εἶναι γνωστόν, κατά τήν διάρκειαν τῆς πρώτης μετά Χριστόν χιλιετίας, παρά τά ὑπάρχοντα σπέρματα διαιρέσεως μεταξύ τῶν χριστιανῶν τῆς Εὐρώπης, διετηρεῖτο ἡ πνευματική ἑνότης αὐτῆς. Ἀργότερον, ἐπί ἀρκετούς αἰῶνας, αἱ μεγάλαι μᾶζαι τῶν χριστιανῶν καί τῶν Ἐκκλησιῶν αὐτῶν, Ὀρθοδόξων, Ρωμαιοκαθολικῶν καί ἄλλων Ὁμολογιῶν, ἔζων ἀπομεμονωμέναι μεταξύ των, διότι κατῴκουν, ὡς ἐπί τό πλεῖστον, εἰς χώρας ἀμιγῶς τοῦ ἑνός ἤ τοῦ ἄλλου δόγματος. Τότε εἶχεν ἀναπτυχθῆ ἔντασις εἰς τάς σχέσεις μεταξύ τῶν Χριστιανῶν, ἡ ὁποία ἐπετείνετο σύν τῷ χρόνῳ διά πολλούς λόγους. Οἱ λόγοι αὐτοί καταδεικνύουν πόσον δυσχερές εἶναι σήμερον τό ἔργον τῆς διαπροσωπικῆς καί δογματι-κῆς ἐπαναπροσεγγίσεως πολυανθρώπων Ἐκκλησιῶν. Τά ἱστορικά γεγονότα εἶναι γνωστά.
 Δέν χρειάζεται, λοιπόν, νά τονισθοῦν αἱ ἐκδηλώσεις θρησκευτικοῦ φανατισμοῦ τοῦ παρελθόντος, διά νά καταστῇ αἰσθητόν πόσον οὐτοπικόν ἐφαίνετο τό ἐν ἔτει 1920 Μήνυμα  (Ἐγκύκλιος) τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου  πρός ἁπάσας τάς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ διά μίαν «εἰρηνικήν προσέγγισιν», τό ὁποῖον ἀπετέλεσε τήν ἀφετηρίαν τῆς ἀργότερον λαβούσης σάρκα καί ὀστᾶ Οἰκουμενικῆς Κινήσεως κατά τό πρότυπον τῆς τότε  Κοινωνίας τῶν Ἐθνῶν.
 Εἰδικώτερον, ὡς πρός τάς σχέσεις πρός ἀλλήλας τῶν Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καί Ὁμολογιῶν, σημειωτέον ὅτι παρά τάς ἐσωτερικάς καί ἐξωτερικάς δυσκολίας, τάς ὀφειλομένας εἰς τάς συσσωρευμένας  διαφοράς, φωτεινοί ἐκκλησιαστικοί ἄνδρες κατά καιρούς ἐτόλμησαν νά ὁραματισθοῦν καί νά ἐλπίσουν τήν  πραγματοποίησιν τοῦ θεωρουμένου «ἀνελπίστου» «θαύματος τῆς ἑνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν» καί νά ἀρχίσουν τούς διαλόγους τῆς ἀγάπης, τῆς καταλλαγῆς, τῆς συνεργασίας, οἱ ὁποῖοι ἀπέδωκαν ὡρίμους καρπούς, ὡς διαπιστοῦμεν καί ἐκ τοῦ σώματος ὑμῶν τούτου, τό ὁποῖον, ὡς μᾶς ἐνημέρωσεν ὁ ἡμέτερος Ἱερώτατος Μητροπολίτης Ταλλίνης καί πάσης Ἐσθονίας κύριος Στέφανος, Προκαθήμενος τῆς Ὀρθοδόξου Αὐτονόμου Ἐκκλησίας τῆς Ἐσθονί-ας, ἔχει συγκεκριμένους στόχους καί ἐργάζεται ἐπί τῇ βάσει προγραμματισμοῦ.
 Τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον πιστεύει εἰλικρινῶς εἰς τό θεάρεστον τοῦ ὁράματος τούτου καί δι᾿ αὐτό ἐργάζεται τό ἐπ᾿ αὐτῷ εἰς τήν προώθησιν τῶν διαλόγων τῆς ἀγάπης καί τήν καλλιέργειαν τῶν σχέσεων μεταξύ τῶν Ἐκκλησιῶν, μέ τήν ἀπωτέραν ἐλπίδα ὅτι ἡ προσπάθεια αὕτη δέν θά ἀποβῇ ματαία. Ὑπάρχουν ἀσφαλῶς οἱ δυσπιστοῦντες εἰς τήν πιθανότητα τῆς ἐπιτυχίας τῆς προσπαθείας, ἀλλ᾿ αἱ «πιθανότητες» δέν μᾶς ἀποτρέπουν, δέν πρέπει νά μᾶς ἀποτρέπουν, ἐκ τῆς συνεχίσεως αὐτῆς. Ἡ Ὀρθόδοξος ἡμῶν  Ἐκκλησία εἰς ὁλόκληρον τήν νυχθήμερον προσευχητικήν ἀκολου-θίαν ἐκτενῶς δέεται «ὑπέρ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως», ὡς ἐκ τούτου δέ ὀφείλομεν καί νά ἐνεργῶμεν πᾶν ὅ,τι δυνάμεθα ἐξ ὅσων συντελοῦν εἰς τήν ἐπίτευξιν τοῦ ἱεροῦ τούτου στόχου.
 Ὑπό τοῦ πνεύματος τούτου ἐμπνεομένη ἡ ἡμετέρα Μετριότης, ὡς Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως καί Οἰκουμενικός Πατρι-άρχης, μετά πολλῆς τῆς χαρᾶς ἐπισκεπτόμεθα τούς παρόντας ἐκπροσώπους τῶν Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καί Ὁμολογιῶν τῆς Ἐσθονίας, τούς συγκροτοῦντας τό σῶμα τοῦτο, καί σᾶς ἀπευθύνομεν ἐγκάρδιον ἀδελφικόν χαιρετισμόν ἀγάπης καί τιμῆς. Εἴμεθα δέ βέβαιοι  ὅτι καί σεῖς πάντες διαπνέεσθε ὑπό τοῦ αὐτοῦ πνεύματος τῆς καταλλαγῆς καί τῆς φιλικῆς προσεγγίσεως τῶν πιστῶν τῶν Ἐκκλησιῶν σας. Τό πνεῦμα τοῦτο ἀσκεῖ σημαντικήν ἐπιρροήν εἰς τήν διαμόρφωσιν τοῦ γενικωτέρου κλίματος, τό ὁποῖον προωθεῖ ἤ ἀναστέλλει τοιαύτας δυσχερεῖς προσπαθείας. Διά τοῦτο ζητοῦμεν ὄχι μόνον τάς προσευχάς ὅλων σας, ἀλλά κυρίως τήν ἐμμονήν σας εἰς τήν φαινομένην ὡς οὐτοπικήν προσπάθειαν ταύτην, ἡ ὁποία διά νά καρποφορήσῃ ἀπαιτεῖ πολλήν ὑπομονήν, ταπείνωσιν, προσευχήν, πνευματικούς ἀγῶνας καί πολύν, βεβαίως, χρόνον.
 Οἱ ἀπαιτούμενοι κόποι καί ὁ ἀναγκαῖος χρόνος γίνονται ἀντιληπτοί  ἐάν ἀναλογισθῶμεν ὅτι διά νά πλησιάσωμεν ἀλλήλους  μέχρις ἑνότητος πρέπει νά πορευθῶμεν πλέον τῶν χιλίων ἐτῶν ὄπισθεν διά νά συναντηθῶμεν ἐκεῖ ὅπου ἦτο ἀναμφισβητήτως ἡνωμένη ἡ πρώτη ἀδιαίρετος Ἐκκλησία καί ἐν συνεχείᾳ νά βαδίσωμεν πρός τά ἐμπρός ἐξοβελίζοντες κάθε καινοφανές στοιχεῖον, τό ὁποῖον ἀποτελεῖ αἰτίαν διχασμοῦ. Ἀσφαλῶς,  διά τῆς συνεργασίας εἰς τούς τομεῖς τοῦ καθ᾿ ἡμέραν βίου, τῆς ἀνακουφίσεως τῶν πασχόντων,  τῆς θεραπείας  τῶν ἀσθενῶν,  τῆς οἰκοδομήσεως τῆς ἀγάπης καί τῆς συνοχῆς τῶν κοινωνιῶν, θά ἔλθῃ ἡ στιγμή κατά τήν ὁποίαν θά ὑπερβαθοῦν τά ἐμπόδια ἕν πρός ἕν καί θά ἀνατείλῃ ἡ πολυπόθητος καί παμπόθητος ἡμέρα Κυρίου, κατά τήν  ὁποίαν τά πάντα  θά «πληρωθοῦν φωτός, οὐρανός τε καί γῆ καί τά καταχθόνια».
 Συνεχίσατε, λοιπόν, τόν ἀγῶνα, ἀδελφοί καί πατέρες, ἐλλαμπόμενοι ὑπό τοῦ Φωτός τοῦ Κυρίου, ἀλλά καί τοῦ ἀπλέτου φυσικοῦ φωτός τῆς Ἐσθονίας, καί δίδετε ἀπό κοινοῦ μαρτυρίαν συμπορείας καί βιώσεως τῶν χριστιανικῶν παραγγελμάτων καί ἐντολῶν, μή λησμονοῦντες ὅτι «παρά Κυρίου τά διαβήματα ἀνθρώπου κατευθύνεται καί τήν ὁδόν αὐτοῦ θελήσει σφόδρα» (Ψαλμ. λς΄,23)  καί ὅτι «οἱ ἐχθροί τοῦ Κυρίου ἅμα τῷ δοξασθῆναι αὐτούς καί ὑψωθῆναι, ἐκλείποντες ὡσεί καπνός ἐξέλιπον» (Ψαλμ. λς΄,20), ἡ δέ Ἀλήθεια τοῦ Κυρίου μένει εἰς τόν αἰῶνα. Ἀμήν.


ΠΡΟΠΟΣΙΣ
ΤΗΣ Α. Θ. ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ
κ. κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ
ΚΑΤΑ ΤΟ ΥΠΟ ΤΟΥ ΕΝΤΙΜ. ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΤΑΛΛΙΝΗΣ
κ. EDGAR SAVISAAR ΠΑΡΑΤΕΘΕΝ ΓΕΥΜΑ
(6 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2013)

 Ἐντιμότατε κύριε Δήμαρχε,
 Ἐκλεκτοί συνδαιτυμόνες,

 Ἐν πρώτοις ἐκφράζομεν θερμάς εὐχαριστίας διά τήν ἐπιφυλαχθεῖσαν τῇ ἡμετέρᾳ Μετριότητι λίαν συγκινητικήν ὑποδοχήν καί διά τούς θερμούς λόγους τῆς ὑμετέρας ἀγαπητῆς Ἐντιμότητος, κύριε Δήμαρχε τῆς ἱστορικῆς καί ὡραίας πόλεως τοῦ Ταλλίν, καθώς καί διά τό παρατιθέμενον γεῦμα τοῦτο ἀγάπης καί τιμῆς καί αἰσθημάτων φιλίων καί ἀγαθῶν πρός τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, τήν Μητέρα Ἐκκλησίαν τῆς Ὀρθοδόξου Αὐτονόμου Ἐκκλησίας τῆς Ἐσθονίας, ἡ ὁποία ἔχει ἕδραν τήν πόλιν σας καί ἡ ὁποία ἀξίως ποιμαίνεται σήμερον ὑπό τοῦ Ἱερωτάτου ἀδελφοῦ Μητροπολίτου Ταλλίν καί πάσης Ἐσθονίας κυρίου Στεφάνου.
 Διαβεβαιοῦμεν ὑμᾶς, κύριε Δήμαρχε, ὅτι τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον  οὐχί μόνον ἀντιλαμβάνεται, ἀλλά καί βιώνει τήν ἀγάπην καί τόν σεβασμόν τοῦ λαοῦ τοῦ Ταλλίν καί ὁλοκλήρου τῆς Χώρας σας, πρός τήν προσφιλῆ θυγατέρα αὐτοῦ Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Ἐσθονίας, ἡ ὁποία ἐπί ἐνενήκοντα ἔτη, ὡς αὐτοδιοίκητος καί αὐτόνομος, κηρύττει καί μαρτυρεῖ τόν λόγον τοῦ Εὐαγγελίου καί διακονεῖ τόν ἐμπεπιστευμένον αὐτῇ λαόν, μεγαλουργοῦσα καί ἐν θλίψεσι καί ἐν ἀνάγκαις πολλάκις, ἐν εἰρήνῃ δέ καί ἀκμῇ ἄλλοτε, ἀλλά πάντοτε  ἐν Χριστῷ.
 Τυγχάνει γνωστόν τοῖς πᾶσιν, ὅτι ἡ ἑδρεύουσα ἐν Κωνσταντινουπόλει Μήτηρ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία, πρωτόθρονος, συντονιστής καί προεδρεύουσα τῶν κατά τόπους Ὀρθοδόξων τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, τυγχάνει ἐπιφορτισμένη διά τοῦ προνομίου καί τῆς εὐθύνης τῆς διακονίας αὐτῶν, οὐδέποτε παρεμβαίνουσα εἰς τάς ἐσωτερικάς ὑποθέσεις αὐτῶν. Ἔχει βεβαίως τό ἀποκλειστικόν κανονικόν δικαίωμα, τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, νά βοηθῇ τάς κατά τόπους, καί δή τάς ἐμπεριστάτους, Ἐκκλησίας, καί κατόπιν ἀξιολογήσεως ὑποβαλλομένων αὐτῷ αἰτήσεων κλήρου καί λαοῦ, κατά τήν κρατοῦσαν ἀπ’ αἰώνων μακράν πανορθόδοξον παράδοσιν, νά ἀνακηρύττῃ αὐτάς ἐκκλησιαστικῶς καί αὐθεντικῶς εἰς αὐτοδιοικήτους, αὐτονόμους καί αὐτοκεφάλους. Τοῦτο πράττει ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως ἀπό τοῦ 16ου αἰῶνος καί ἑξῆς ἀνελλιπῶς καί μέχρι σήμερον, ἀνακηρύξασα ὡς αὐτοκεφάλους Ἐκκλησίας: τάς ἐν Ρωσσίᾳ, Σερβίᾳ, Ρουμανίᾳ,  Ἑλλάδι, Βουλγαρίᾳ, Πολωνίᾳ, Ἀλβανίᾳ, Τσεχίᾳ καί Σλοβακίᾳ, ὡς αὐτονόμους δέ τήν ὑμετέραν τοπικήν ἐν Ἐσθονίᾳ καί ἐκείνην τήν ἐν τῇ γειτονικῇ Φιλλανδίᾳ.
 Τό ἀποκλειστικόν τοῦτο  π ρ ο ν ό μ ι ο ν  εὐθύνης τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου καί τό ὥριμον  α ἴ τ η μ α  τοῦ  Ἐσθονικοῦ λαοῦ συνηντήθησαν πρό ἐνενήκοντα ἐτῶν, ἀμέσως σχεδόν μετά τήν ἀνακήρυξιν τῆς ἀνεξαρτησίας τοῦ κράτους τῶν εὐγενῶν Ἐσθονῶν, καί ἀνέδειξαν τήν ἐν Χριστῷ προσφιλῆ θυγατέρα Ὀρθόδοξον Αὐτόνομον Ἐκκλησίαν τῆς Ἐσθονίας. Κατά τό διαρρεῦσαν διάστημα καί τό Κράτος καί ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἐσθονίας ἐδοκιμάσθησαν ἱστορικῶς, ἐπεβίωσαν ὅμως διότι θ ε μ έ λ ι ο ν ἀμφοτέρων τῶν θεσμῶν ὑπῆρξεν ἡ πίστις καί ἡ ἀγάπη τοῦ λαοῦ, ἐφ’ ¬ὧ καί θά ὑπάρχουν ἀμφότεροι εἰς τό διηνεκές.
 Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἑδράζεται ἐπί τοῦ ἀκρογωνιαίου λίθου, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, καί ὀργανοῦται κατά τό παράδειγμα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί τῆς ἀπ’αὐτῶν ἀδιακόπου παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ζῇ καί κινεῖται καί πολιτεύεται συμφώνως πρός τά προβλεπόμενα ὑπό τῶν θείων καί ἱερῶν κανόνων, διό καί ὁ θεσμός αὐτῆς εἶναι ὀρθός καί ἀναγνωρίζεται ὑπό πάντων, ἐφ’ ὅσον καί ὁσάκις δέν παραγνωρίζει τήν ἀρχήν ταύτην. Ἡ Ὀρθόδοξος  Ἐκκλησία τῆς Ἐσθονίας ὑπό τόν Ἱερώτατον σήμερον Μητροπολίτην Στέφανον ἀνεκηρύχθη καί ἀναγνωρίζεται ὡς  α ὐ τ ο ν ό μ ο ς, διότι ὠργανώθη κατά τάξιν καί κατά κανόνα ἐκκλησιαστικόν καί ὄχι ἐπί τῇ βάσει ἀνθρωπίνων καί περιστασιακῶν κριτηρίων καί στόχου ἐπεμβάσεως δι΄ αὐτῆς εἰς τήν ζωήν τοῦ Ἐσθονικοῦ λαοῦ. Διά τοῦτο καί εἶναι Ἐκκλησία ὁσίων καί μαρτύρων καί δικαίων.
 Ἡ τοπική ὑμῶν Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, δοκιμασθεῖσα ὅσον καί ὁ ἐσθονικός λαός, μέχρι θανάτου, κατά τήν διαρρεύσασαν ἐνενηκονταετίαν, ἔδειξεν, ὡς ὁ Κύριός της καί ἡ Μήτηρ της Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἀ ν τ ο χ ή ν, καί διά τῆς  ἐν ἀσθενείᾳ τελειουμένης δυνάμεως αὐτῆς ἐξῆλθεν ἀπό τοῦ ἔτους 1996 εἰς ἀναψυχήν, νικῶσα καί μεγαλουργοῦσα διά τοῦ λόγου τοῦ Σταυροῦ, ἐν συνεργασίᾳ μετά πάντων τῶν θεσμῶν τῆς  Ἐσθονικῆς Πολιτείας, καί ἰδιαιτέρως μετά τοῦ ὑμετέρου εὐλογημένου Δήμου τοῦ Ταλλίν. Εἶναι γεγονός ὅτι ὑφίστανται πρόσκαιρα προβλήματα ἐθνοφυλετικῆς φαινομενικῶς φύσεως. Καί λέγομεν «φαινομενικά», διότι ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τοῦ Χριστοῦ «οὐκ ἔνι ἰουδαῖος, οὐδέ ἕλλην, οὔτε περιτομή, οὔτε ἀκροβυστία», ἀλλά ἑ ν ό τ η ς, ἕν, εἷς, μία, ἀνεξαρτήτως φυλῆς, γένους, ταυτότητος. Ἄλλωστε, ὁ ἐθνοφυλε-τισμός, ἡ αἰτία πολλῶν θλίψεων καί παρακμῆς ἐθνῶν καί λαῶν, κατεδικάσθη ὑπό μόνης τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐπισήμως ἐν  Συνόδῳ ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐν ἔτει 1872. Δέν νοεῖται λοιπόν καί δέν εἶναι Ὀρθόδοξος ἐκεῖνος ὅστις προβάλλει ἐθνοφυλετικάς ἀπόψεις καί διαρρηγνύει τοιουτοτρόπως τόν ἄρραφον χιτῶνα τοῦ Χριστοῦ.
 Θά συμφωνήσητε ἀσφαλῶς πάντες οἱ ἀγαπητοί συνδαιτυμόνες καί ἀκροαταί τῶν βιωματικῶν λόγων τούτων τῆς ἡμετέρας Μετριότητος, ὅτι πηγή καί αἰτία πάντων τῶν προβλημάτων εἶναι ἡ τάσις ἐπικρατήσεως τοῦ ἰσχυροῦ ἐπί τοῦ ἀδυνάμου, ὁ ἐπεκτατισμός, ὁ μεγαλοϊδεατισμός. Μεγαλεῖα καί πολυτέλειαι  ὅμως ἀπέχουν «ἡμέρας ὁδόν» τοῦ πτωχοῦ καί ἁπλοῦ καί ἀπερίττου Ἰησοῦ, «τοῦ μή ἔχοντος ποῦ τήν κεφαλήν κλίνῃ», παρά μόνον τήν ταπεινήν ψυχήν τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ὁποία εἶναι θ ε ί α, ὅπως θεῖος καί ἀνώτερος ἀνθρωπίνων παθῶν εἶναι ὁ καί ὡς «πνοήν» καλέσας αὐτήν εἰς δόξαν Αὐτοῦ Κύριός της. Ἴσως ἡ πρόσκαιρος αἴγλη καί ἡ ἰσχύς καί ἡ δύναμις νά ἐντυπωσιάζουν, ὅμως ἀπομακρύνουν ἀπό τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καί ὁδηγοῦν εἰς τήν λησμοσύνην ὅτι ἡ ἀδυναμία τοῦ θανάτου θριαμβεύει ἀποδεδειγμένως πάντοτε διά τῆς Ἀναστάσεως.
 Ἡ Ἐσθονική Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ὡς μόνον στόχον καί σκοπόν  γνωρίζει τήν σωτηρίαν τοῦ ἀνθρώπου καί τήν λύτρωσιν αὐτοῦ ἐκ τῶν δεινῶν τῆς ἁμαρτίας, καί τήν ἀποστολήν αὐτῆς ταύτην ἐπιτελεῖ μόνον διά τῆς ἀγάπης καί τῆς μυστηριακῆς Χάριτος καί τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν, διό καί δέν προσιδιάζουν αὐτῇ δοξασίαι καί πρακτικαί ἐπικρατήσεως ἐπί τῶν ἄλλων, ἀλλά μόνον διακονίας τῆς ἀγωνίας καί πνευματικῆς ἀνησυχίας τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ ἐσθονοῦ πολίτου, ἵνα ἔχῃ οὗτος παραμόνιμον τήν χαράν καί περισσόν χαρᾶς (πρβλ. Ἰωάν. ι´ 10).
 Τοιουτοτρόπως, ἀόκνως διά τῆς ἱερουργίας τοῦ ἱεροῦ μυστηρίου τῆς ζωῆς καί τῆς συνεργασίας μετά πάντων τῶν ἀγαπώντων τόν Θεόν συνανθρώπων πορεύεται ἐν διαρκεῖ στρατείᾳ ἡ  Ὀρθόδοξος θυγάτηρ Αὐτόνομος Ἐκκλησία τῆς Ἐσθονίας, διδάσκουσα καί κηρύττουσα καί σώζουσα, μαρτυροῦσα πάντοτε τῇ ἀληθείᾳ. Ἐν τῷ πλαισίῳ τῆς διακονίας τῆς ἀληθείας ταύτης, ὑπῆρξε καί εἶναι καταλυτική ἡ ὑμετέρα προσωπική συμβολή, κύριε Δήμαρχε, εἰς τήν ἐπίλυσιν τοῦ ἀπό ἐτῶν ἀπασχολοῦντος τήν Ὀρθόδοξον τοπικήν Ἐκκλησίαν ὑμῶν ζητήματος τοῦ ἱστορικοῦ Ἱεροῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου θεοδόχου Συμεών. Σεῖς εἴπετε τόν τελευταῖον λόγον ἐν προκειμένῳ. Σεῖς ἐπανελάβετε καταλυτικῶς τό «νῦν ἀπολύεις» τοῦ δικαίου Συμεών καί ἐπανωρθώσατε λάθη καί παραλείψεις τοῦ παρελθόντος. Καί διά τήν προσφοράν  σας αὐτήν ἰδιαιτέρως, τήν ὁποίαν ἀναγνωρίζομεν καί τιμῶμεν, εἶσθε ἄξιος ἐπαίνων καί εὐχαριστίας, αἰσθημάτων, τά ὁποῖα καί ἐπισήμως καί δημοσίως ἐκφράζομεν ὡς Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον καί προσωπικῶς κατά τήν ἐπίσημον στιγμήν τῆς συναντήσεως καί συνεστιάσεως ἡμῶν ταύτης.

Κύριε Δήμαρχε,

Ἡ τρίτη ἐπίσκεψις ἡμῶν ὑπό τήν ἰδιότητα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου εἰς τήν πόλιν σας ἐμπλουτίζει τάς γνώσεις καί τάς ἐμπειρίας ἡμῶν δι’αἰσθημάτων ἀγαθῶν καί εὐχαριστίας. Διαπιστοῦμεν ἐξελικτικήν πορείαν καί πνοήν διά περαιτέρω ἀξιοποίησιν τῆς θέσεως τῆς πόλεώς σας, διά τοῦ σεβασμοῦ καί τῆς ἐπιχειρουμένης ἐν ἐπιτυχίαις ἀναδείξεως  τῆς παραδοσιακῆς ἐσθονικῆς καί εὐρωπαϊκῆς  ἀρχιτεκτονικῆς αὐτῆς, τῶν παρθενικῶν ὀάσεων αὐτῆς, τοῦ ἱστορικοῦ καί πολιτιστικοῦ πλούτου της,  ἀλλά καί τῆς θαλάσσης ὑπό τῆς ὁποίας περιβάλλεται. Τά ἔργα ταῦτα, ὀφειλόμενα εἰς τήν διορατικότητα καί τόν ζῆλον καί τήν ἀποτελεσματικήν ἐργατικότητά σας, κύριε Δήμαρχε, κατέστησαν τήν πόλιν σας αὐτήν  π ό λ ο ν ἕλξεως πολλῶν περιηγητῶν παγκοσμίως καί κ έ ν τ ρ ο ν διακινήσεως δραστηριοτήτων καί ἰδεῶν. Ἡ δέ ἔμφυτος καλωσύνη καί εὐγένεια τοῦ λαοῦ σας, τήν ὁποίαν διεπιστώσαμεν καθ’ ὅλας τάς ἐπισκέψεις ἡμῶν ἐνταῦθα, συντελεῖ ὥστε ἡ Ταλλίν νά εἶναι μέ τόν ἥλιον τοῦ θέρους, μέ τήν χιόνα τοῦ χειμῶνος, μέ τήν γαλήνην καί τήν ἀγριότητα τῆς θαλάσσης, μέ τήν ὡραιότητα τῆς ἐναλλαγῆς, μία μ ο ν α δ ι κ ή πόλις ἠρεμίας καί προσφορᾶς, ἀγάπης καί ἐνθουσιασμοῦ, πείρας ἐκ τοῦ παρελθόντος καί δυναμικῆς διά τό μέλλον. Μείνατε λοιπόν πάντοτε πόλος καί κέντρον καί μοναδικοί ὡς πολῖται τῆς πόλεώς σας καί ὡς ἄνθρωποι. Ἡμεῖς ἁπλῶς σᾶς ἀγαπῶμεν, σᾶς συγχαίρομεν,  σᾶς εὐχαριστοῦμεν, σᾶς εὐλογοῦμεν πατρικῶς καί Πατριαρχικῶς, ὑμᾶς προσωπικῶς καί τούς ἀξίους συνεργάτας σας, καί ἐγείρομεν τό κύπελλον ὑπέρ τῆς ὑγείας σας  εὐχόμενοι πᾶσαν εὐλογίαν καί χάριν, εἰρήνην καί εὐημερίαν εἰς τόν λαόν τῆς πόλεώς σας καί ὅλης τῆς εὐλογημένης Ἐσθονίας. Ἀμήν.


Ο Μ Ι Λ Ι Α
ΤΗΣ Α. Θ. ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ
κ. κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΙΝ ΑΥΤΟΥ
ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΞΟΧ. κ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΝ ΚΑΤΣΑΜΠΗΝ,
ΠΡΕΣΒΥΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΕΝ ΕΣΘΟΝΙᾼ
(6 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2013)

Ἐξοχώτατε κύριε Πρόεδρε τῆς Δημοκρατίας τῆς Ἐσθονίας,
Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Ταλλίνης καὶ πάσης Ἐσθονίας
κύριε Στέφανε,
Ἱερώτατοι καὶ Θεοφιλέστατοι ἅγιοι ἀδελφοί,
Ἐξοχώτατε κύριε Πρέσβυ τῆς Ἑλλάδος,
Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Μετὰ πολλῆς χαρᾶς εὑρισκόμεθα κατὰ τὴν παροῦσαν περίστασιν μετὰ τῆς τιμίας συνοδείας ἡμῶν εἰς τὸν φιλόξενον τοῦτον οἶκον τῆς Ὀρθοδόξου Ἑλλάδος καὶ καθηκόντως ἐκφράζομεν τὰς εὐχαριστίας ἡμῶν διὰ τὴν πρὸς τιμὴν ἡμῶν διοργανωθεῖσαν  δεξίωσιν, ἡ ὁποία θεωροῦμεν ὅτι ἐκφράζει τὰ ἀγαθὰ αἰσθήματα τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ πρὸς τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καὶ τὸ Ἱερὸν ἡμῶν Κέντρον εἰδικώτερον.
Μετὰ ἰδιαιτέρας τιμῆς καὶ χαρᾶς χαιρετίζομεν τὴν παρουσίαν εἰς τὸν χῶρον τοῦτον τοῦ Ἐξοχωτάτου Προέδρου τῆς Δημοκρατίας τῆς Ἐσθονίας, τοῦ καὶ προσκαλέσαντος ἡμᾶς ε&

Ο Μ Ι Λ Ι Α
ΤΗΣ Α. Θ. ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ
κ. κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΙΝ ΑΥΤΟΥ ΜΕΤΑ ΤΟΥ ΚΛΗΡΟΥ
ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΣΘΟΝΙΑΣ
ΕΙΣ ΤΟΝ ΙΕΡΟΝ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟΝ ΝΑΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ
(7 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2013)

 

Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Ταλλίνης καὶ πάσης Ἐσθονίας κύριε Στέφανε,
Ἱερώτατοι καὶ Θεοφιλέστατοι ἅγιοι ἀδελφοί,
Τέκνα ἡμῶν ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά, λειτουργοὶ τοῦ θυσιαστηρίου,

Ὁπόσον ἐλπιδοφόρον εἶναι διὰ τὸν κόσμον μας τὸ μήνυμα τοῦ ἀποστόλου Παύλου πρὸς τοὺς ἐν Ρώμῃ χριστιανοὺς ὅτι «οἱ πολλοὶ ἓν σῶμά ἐσμεν ἐν Χριστῷ, ὁ δὲ καθ᾿ εἷς ἀλλήλων μέλη» (Ρωμ. 12, 5-6)! Αὐτοῦ τοῦ μηνύματος δὲ εἴμεθα ἀποδέκται πάντες, ὅσοι εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθημεν καὶ ἐνεκεντρίσθημεν κατὰ τὸ ἄπειρον ἔλεος καὶ τὴν ἀνεξιχνίαστον φιλανθρωπίαν τοῦ Κυρίου εἰς τὴν καλλιέλαιον τῆς Ἁγιωτάτης Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
Καὶ νῦν, συναχθέντες εἰς τὸν ἱερὸν τοῦτον ναὸν τοῦ ἁγίου Συμεών, φανεροῦμεν αὐτὴν τὴν ἀλήθειαν, ὅτι δηλαδὴ εἴμεθα μέλη ἐκ μέρους τοῦ μυστικοῦ Σώματος τοῦ Κυρίου, ὅστις ἐγένετο ἄνθρωπος ἵνα ἡμᾶς θεοποιήσῃ, ζῶντας καὶ πορευομένους εὐαγγελικῶς.
Τὴν ἑνότητα ταύτην ζῶμεν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, ἀγαπητοὶ ἀδελφοὶ καὶ συλλειτουργοί. Ὁ κάθε χριστιανός, πολλῷ δὲ μᾶλλον ὁ κληρικός, ἁρμόζεται μιᾷ γυναικί, τῇ Ἐκκλησίᾳ, καὶ ἑνὶ ἀνδρί, τῷ Χριστῷ, κατὰ τοὺς λόγους τοῦ οὐρανοβάμονος Ἀποστόλου Παύλου (πρβλ. Κορ. Β΄ 11, 2). Εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, εἰς τὰς ἐνορίας μας, εἰς τοὺς ναούς μας, ζῶμεν αὐτὴν τὴν ἑνότητα, τὴν ὁποίαν μᾶς ἐχάρισεν ὁ Χριστὸς μὲ τὸ τίμιον αἷμα Του. Αὕτη ἡ ἑνότης εἶναι τὸ πλέον ἀνεκτίμητον δῶρον δι᾿ ἡμᾶς καὶ ὀφείλομεν νὰ ἀγωνισθῶμεν μὲ ὅλας τὰς δυνάμεις μας καὶ μὲ πᾶσαν θυσίαν νὰ διαφυλάξωμεν αὐτό.
Ὁ τρόπος δὲ μὲ τὸν ὁποῖον διαφυλάσσεται ἡ ἑνότης τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐκπληροῦται τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ἐν τῇ ζωῇ τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἀσφαλῶς ἡ ὑπακοή. Ἡ ὑπακοὴ εἶναι τὸ μέσον τὸ ὁποῖον μᾶς ἔδωκεν ὁ Θεὸς διὰ νὰ γνωρίσωμεν τὸ θέλημά Του. Ἡ ὑπακοὴ εἶναι ἡ μόνη ἀσφαλὴς ὁδός, διὰ τῆς ὁποίας ἐπιτυγχάνομεν τὴν ἐκπλήρωσιν τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ. Ἡ ὑπακοὴ εἶναι περιεκτικὴ ὅλων τῶν ἐντολῶν, συνοψίζει, ἀνακεφαλαιοῖ αὐτὰς καὶ ὑπερέχει πασῶν τῶν ἐντολῶν.
Ὅταν δὲ ὁμιλῶμεν περὶ ὑπακοῆς, ἐννοοῦμεν τὴν ὑπακοὴν εἰς τὰ πρόσωπα ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἐταξεν ἡ Ἐκκλησία ὡς ἀνώτερα ἱεραρχικῶς: οἱ λαϊκοὶ ἐν ταῖς ἐνορίαις ὑπακούουν εἰς τοὺς ἱερεῖς, οἱ ἱερεῖς εἰς τοὺς ἐπισκόπους, οἱ ἐπίσκοποι εἰς τὴν Σύνοδον, ἡ Σύνοδος εἰς τὴν Μητέρα Ἐκκλησίαν Κωνσταντινουπόλεως, εἰς τὴν ὁποίαν ὑπάγεται ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἐσθονίας, μετὰ τὴν χορήγησιν εἰς αὐτὴν τοῦ αὐτονόμου πρὸ ἐνενήκοντα ἐτῶν, διὰ τῆς πράξεως τοῦ ἀοιδίμου προκατόχου τῆς ἡμετέρας Μετριότητος Μελετίου Δ΄ καὶ μετὰ τὴν ἀνασύστασιν αὐτοῦ ἐν ἔτει 1996.
Ἡ ὑπακοὴ ὡσαύτως ἔχει καὶ τὸν προσωπικὸν χαρακτῆρα τῆς ἀποκαλύψεως τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ, διὰ τῆς ὑποβολῆς ἐρωτήσεων πρὸς τὸν πνευματικὸν πατέρα, μέσῳ τοῦ ὁποίου ὁ Θεὸς δεικνύει εἰς τὸν ἐρωτῶντα τὴν ὁδόν Του. Ὁ πνευματικὸς πατὴρ δύναται νὰ εἶναι καὶ ἓν πρόσωπον, ἀνεξαρτήτως τῆς ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας, τὸ ὁποῖον ἐπιλέγομεν συχνάκις μετὰ ἀπὸ ἀρκετὴν βάσανον, ὡς κατάλληλον διὰ νὰ μᾶς χειραγωγήσῃ πνευματικῶς, νὰ μᾶς ἁγιάσῃ, νὰ μᾶς ἑνώσῃ μὲ τὸν Θεόν. Εἶναι εἷς πνευματικὸς ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος μᾶς ἀναπαύει, αἴρει τὰς ἁμαρτίας μας, αἰσθανόμεθα πλησίον του ἄνεσιν, ἐμπιστοσύνην καὶ ἀσφάλειαν, ἀνοίγομεν εἰς αὐτὸν τὴν καρδίαν μας καὶ εὑρίσκομεν ἀπαντήσεις εἰς τὰ ἐρωτήματά μας. Ἡ σχέσις μας ὅμως μὲ τὸν πνευματικόν, εἰς τὴν περίπτωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν οὗτος δὲν ταυτίζεται μὲ τὸν Προϊστάμενον ἡμῶν ἱεραρχικῶς κληρικόν, ἀσφαλῶς δὲν καταργεῖ τὴν ὑπακοὴν εἰς τὴν ἐκκλησιαστικὴν τάξιν καὶ ἱεραρχίαν καὶ ὁ καλὸς πνευματικὸς διδάσκει καὶ μανθάνει εἰς τὰ πνευματικὰ τέκνα του αὐτὴν τὴν ὑπακοήν, τοὺς ἐμπνέει αὐτὸ τὸ ὁποῖον δυνάμεθα μὲ μίαν λέξιν νὰ εἴπωμεν ἐκκλησιαστικὸν φρόνημα.
Ἡ ὑπακοὴ εἶναι ὡσαύτως καὶ μία ἀρετὴ ἥτις ἐξασκεῖται ὑπὸ τῶν ἐγγάμων χριστιανῶν καὶ ἐντὸς τῆς οἰκογενείας, εἴτε εἶναι κληρικοί, εἴτε ὄχι, μὲ τὴν διαφορὰν ὅτι ἐδῶ, δεδομένου ὅτι κατὰ τοὺς λόγους πάλιν τοῦ Ἀποστόλου ὁ ἀνὴρ εἶναι ἡ κεφαλὴ τῆς γυναικὸς καὶ ἡ γυνὴ ὑποτάσσεται εἰς τὸν ἄνδρα, ἡ ὑπακοὴ νοεῖται κυρίως ὡς θυσιαστικὴ ἐκκοπὴ τοῦ θελήματός μας, χάριν τῶν ἄλλων μελῶν τῆς οἰκογενείας μας, τῆς συζύγου, τῶν τέκνων ἢ καὶ ἄλλων, μὲ σκοπὸν τὴν διαφύλαξιν τῆς εἰρήνης καὶ τῆς ἑνότητος αὐτῆς καὶ ἐν τέλει τὸν προσωπικὸν ἁγιασμόν μας. Ἡ ὑπακοὴ εἶναι μόνιμος πηγὴ ἁγιασμοῦ διὰ τὸν ἄνθρωπον. Κατὰ τὴν διάθεσιν τὴν ὁποίαν ἔχει αὐτὸς νὰ κόψῃ τὸ θέλημά του, χάριν τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἀδελφῶν του, φανεροῦται καὶ τὸ μέτρον τῆς ἀγάπης του πρὸς αὐτοὺς καὶ ἡ ἀπάρνησις τοῦ ἐγώ.
Ἡ παρακοὴ ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας διασπᾷ τὸν ἄρραφον χιτῶνα τοῦ Χριστοῦ, μᾶς φέρει εἰς σύγκρουσιν μὲ τὴν ἑνότητα τοῦ σώματός Του, εἰσάγει ἀφύσικον διαίρεσιν εἰς αὐτὸ καὶ ἐν τέλει μᾶς ὁδηγεῖ ἐκτὸς τοῦ θελήματος καὶ τῆς ζωῆς τοῦ Θεοῦ.
Ταυτοχρόνως, εἶναι ἀπαραίτητον νὰ ἀγωνιζώμεθα νὰ βελτιώνωμεν συνεχῶς τὴν πνευματικήν μας κατάρτισιν, διὰ τῆς μελέτης τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, οἱ ὁποῖοι εἶναι πάντοτε διαχρονικοὶ καὶ δὲν χρήζουν ἐπικαιροποιήσεως. Ὁ λόγος αὐτῶν εἶναι μάχαιρα δίστομος καὶ τὰ ρήματά των γλυκύτερα ὑπὲρ μέλι καὶ κηρίον, ὡς προερχόμενα ἐκ Πνεύματος Ἁγίου, διὰ τοῦ Ὁποίου οἱ ἅγιοι πατέρες συνελάμβανον ταῦτα.
Οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, ἱεράρχαι καὶ ὅσιοι, εἶναι αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι μᾶς δεικνύουν τὴν ὁδὸν τῆς ἑνώσεως μετὰ τοῦ Θεοῦ καὶ διὰ τοῦτο τὰ ἔργα των οὐδέποτε παλαιοῦνται, ἀλλὰ ἐντὸς ἑνὸς συνεχῶς μεταβαλλομένου καὶ ἐξελισσομένου κόσμου διατηροῦν μοναδικὴν καὶ ἀνεπανάληπτον ἀξίαν. Εἶναι ἱκανὰ νὰ δώσουν ἀπαντήσεις εἰς ὅλα τὰ ἐρωτήματα τοῦ ἀνθρώπου, ἀνεξαρτήτως τῆς προόδου τῆς τεχνολογικῆς γνώσεως.
Ἂς μὴν τρομάζωμεν καὶ ἂς μὴ συγκινώμεθα, ἀδελφοὶ καὶ τέκνα, ἀπὸ τῆς ραγδαίας τεχνολογκῆς προόδου τῆς ἐποχῆς μας. Ἡ πρόοδος αὕτη δεικνύει καὶ τὴν ἀνασφάλειαν τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου, τὴν ἀπομάκρυνσιν αὐτοῦ ἀπὸ τὸν Θεόν. Οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας λέγουν ὅτι ὁ πρῶτος ὁ ὁποῖος κατέφυγεν εἰς τὴν τεχνολογίαν ἦτο ὁ Κάιν. Καὶ τοῦτο διότι εἶχεν ἀπολέσει ὁλοκληρωτικῶς τὴν ζωντανὴν σχέσιν του μὲ τὸν Θεόν, ὁ Ὁποῖος εἶναι διὰ τὸν ἄνθρωπον τὰ πάντα, ζωὴ καὶ φῶς καὶ ἔρως, καὶ προσεπάθει νὰ ὑποκαταστήσῃ τὴν ἔλλειψίν Του διὰ τῆς χειρωνακτικῆς τέχνης καὶ ἐργασίας. Ὅσον ὅμως περισσότερον στηρίζεται ὁ ἄνθρωπος εἰς τὴν τεχνολογίαν, τόσον περισσότερον λησμονεῖ καὶ ἀπομακρύνεται ἀπὸ τοῦ Θεοῦ. Ὁπόσοι μεταγενέστεροι Κάιν ἔκτοτε δὲν ἀφιέρωσαν τὴν ζωήν των εἰς τὴν ἐπινόησιν μέσων ἐπιβολῆς καὶ καταδυναστεύσεως τοῦ ἀδελφοῦ των ἢ καταστροφῆς του;
Ὀφείλομεν ὡς ἐκκλησιαστικοὶ ἐργάται νὰ θέσωμεν ἡμᾶς αὐτοὺς εἰς τὴν θέσιν τοῦ νεαροῦ Τιμοθέου καὶ νὰ ἐπιδείξωμεν ἰδιαιτέραν ἀγάπην καὶ ἐπιμέλειαν εἰς τὴν ἐμβριθῆ μελέτην τῶν ἁγιογραφικῶν κειμένων, ὥστε βαθμηδὸν νὰ σοφισθῶμεν τὴν πνευματικὴν σοφίαν καὶ νὰ δυνηθῶμεν νὰ σωθῶμεν διὰ πίστεως Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ νεαρὸς μαθητὴς τοῦ ἀποστόλου Παύλου, ὑπακούσας εἰς τὴν προτροπὴν τοῦ διωκομένου διδασκάλου του, πλουσίως ἤρδευσε τὴν ψυχήν του διὰ τῶν ναμάτων τῶν θείων Γραφῶν καὶ ἐγένετο ἅγιος ἐργάτης δόκιμος τῆς νεοσυστάτου Ἐκκλησίας. Εἴθε καὶ ὑμεῖς ἅπαντες νὰ ἀξιωθῆτε τῆς χαρᾶς τὴν ὁποίαν παρέχει ἡ μελέτη τῶν Ἱερῶν Γραφῶν καὶ πατερικῶν συγγραμμάτων καὶ νὰ ἐπιτύχητε τὸν ὁλοτελῆ ἐν Χριστῷ ἁγιασμόν σας.
Ὡσαύτως, ὡς κληρικοί, δὲν πρέπει νὰ λησμονῶμεν ὅτι εὐλογία δὲν εἶναι μόνον νὰ οἰκοδομῶμεν καὶ νὰ εὐπρεπίζωμεν τοὺς ναοὺς τοῦ Κυρίου. Ἀσφαλῶς καὶ αὐτὸ εἶναι ἔργον θεάρεστον, ἁγιαστικόν. «Κύριε, ἠγάπησα εὐπρέπειαν οἴκου σου καὶ τόπον σκηνώματος δόξης σου» (Ψαλμ. κς΄,8). Ὅμως, μεγαλυτέρα εὐλογία εἶναι νὰ οἰκοδομῶμεν τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ἡμῶν, νὰ καθαίρωμεν τὴν εἰκόνα Του εἰς τὸν ἑαυτόν μας καὶ νὰ τὴν ἀποδίδωμεν εἰς Αὐτὸν λάμπουσαν. Σήμερον, ὅσον ποτὲ ἄλλοτε, εἶναι ἀνάγκη νὰ δώσωμεν τὴν μαρτυρίαν μας, μαρτυρίαν ὄχι λόγου καὶ θεωρίας, ἀλλὰ μαρτυρίαν ζωῆς. Ἐὰν ἡμεῖς ἐπιτύχωμεν τὴν ἐν Χριστῷ τελείωσιν, τότε τὸ ἔργον μας εἰς τὰς ἐνορίας μας θὰ γίνῃ εὔκολον. Τότε αἱ ἐνορίαι μας θὰ γίνουν ἰατρεῖα, ὅπου θὰ εὑρίσκουν οἱ ἄνθρωποι τὴν θεραπείαν τοῦ καλοῦ ἰατροῦ, τοῦ Δεσπότου καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἂς ἀγωνισθῶμεν νὰ εἶναι αἱ ἐνορίαι μας τόποι ἀγάπης, ἀνεκτικότητος, συνδιαλλαγῆς καὶ ἀμοιβαίας κατανοήσεως. Δὲν πρέπει ἐντὸς αὐτῶν νὰ ἐμφανίζωνται ἴχνη φανατισμοῦ, συντηρητισμοῦ ἢ στενότητος πνεύματος, διότι, ὅταν ἐμφανίζωνται τοιαῦτα φαινόμενα ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας, ἀποτελοῦν ἀπόδειξιν ὅτι ἡ ἀγωγή της δὲν εἶναι ὀρθή. Ἡ Ἐκκλησία πρέπει νὰ εἶναι ἀνοικτὴ εἰς ὅλον τὸν κόσμον, νὰ δίδῃ εἰς αὐτὸν ἐλπίδα καὶ νὰ ἐμπνέῃ εἰς αὐτὸν αἰσιοδοξίαν.
Πρὸς τοῦτο προτρέπομεν πατρικῶς ὑμᾶς: Ἀγωνισθῆτε νὰ μεταδώσητε εἰς τὸν Ἐσθονικὸν λαὸν τὴν ὀρθόδοξον πνευματι-κότητα, διότι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ ἐλπίς του. Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ ψυχὴ τοῦ λαοῦ καὶ ἐὰν αὐτὴ μεγαλύνηται καὶ κρατύνηται, τότε καὶ ὁ λαὸς θὰ ὠφελῆται καὶ θὰ ὁδηγῆται εἰς τὴν ἀλήθειαν. Ὡς ὀρθόδοξοι ἔχομεν λάβει τὴν σφραγῖδα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος κατὰ τὸ Ἅγιον Βάπτισμα. Πρέπει ἡ Ἐκκλησία μας, ἡ ἐνορία μας, νὰ γίνῃ ὁ χῶρος ὅπου ἡ ἀγάπη, τὴν ὁποίαν ἐκήρυξεν ὁ Χριστός, θὰ ἐφαρμόζηται εἰς τὴν καθημερινὴν ζωήν. Ἡ ἀγάπη αὕτη εἶναι ἱκανὴ νὰ λύσῃ καὶ τὰ πλέον δυσχερῆ προβλήματα καὶ νὰ φυτεύσῃ τὸν παράδεισον εἰς τὴν γῆν.
Μὲ τὰς σκέψεις ταύτας ἐκφράζομεν ἀπὸ καρδίας πᾶσιν ὑμῖν τὰς θερμὰς εὐχαριστίας μας διὰ τὴν θερμὴν καὶ φιλόξενον ὑποδοχήν σας, ἀντανακλῶσαν τὴν λεπτότητα καὶ τὸν ἐσωτερικὸν πλοῦτον τῆς καρδίας σας.
Ὑψοῦντες πατρικῶς καὶ δεητικῶς τὴν δεξιὰν ἡμῶν, εὐλογοῦμεν πάντας, ἐξαιτούμενοι μόνιμον τὴν γλυκεῖαν παράκλησιν καὶ τὴν ἔκχυσιν τῶν ποταμῶν τῶν δωρεῶν καὶ χαρίτων τῆς Κυρίας Θεοτόκου, Ἧς τὸ Γενέθλιον αὔριον θὰ ἑορτάσωμεν, καὶ ἰδιαιτέρως εὐχόμεθα εἰς τὸν ἅγιον ἀδελφὸν καὶ συλλειτουργὸν ἡμῶν καὶ ποιμενάρχην σας κύριον Στέφανον νὰ χαρίζῃ εἰς αὐτὸν ὁ Θεὸς ἔτη πολλὰ καὶ ὑγιεινά, διὰ νὰ ὁδηγῇ τὴν Ἐκκλησίαν τῆς χώρας ταύτης εἰς τὴν ὁδὸν τοῦ ἁγίου θελήματός Του ἐν σοφίᾳ, συνέσει καὶ φρονήσει.


ΟΜΙΛΙΑ
ΤΗΣ Α. Θ. ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ
κ. κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ
ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΕΡΑΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ
ΕΙΣ ΤΟΝ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟΝ ΝΑΟΝ PÄRNU
(8 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2013)

""

Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Ταλλίνης καί πάσης Ἐσθονίας κύριε Στέφανε, Προκαθήμενε τῆς Ἁγιωτάτης Ὀρθοδόξου Αὐτονόμου Ἐκκλησίας ταύτης,
Ἱερώτατοι καί Θεοφιλέστατοι ἀδελφοί Ἱεράρχαι,
Ἐντιμότατοι ἐκπρόσωποι τῶν Ἀρχῶν,
Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

«Σήμερον καρπογονεῖν ἡ χάρις ἀπάρχεται»
(Στεφάνου Ἁγιοπολίτου στιχηρόν ἑσπερινοῦ ἑορτῆς).

Χαράν ἐμήνυσεν ἀληθῶς πάσῃ τῇ οἰκουμένῃ, κατά τόν ἱερόν ὑμνογράφον, ἡ σημερινή μεγάλη ἑορτή τῆς Γεννήσεως τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καί ἀειπαρθένου Μαρίας.
Χαράν, ὅμως, μηνύει ἰδιαιτέρως εἰς τήν ἡμετέραν Μετριότητα ἐλθοῦσαν ἐκ τῆς βασιλίδος τῶν Πόλεων καί ἐπαναξιουμένην ὅπως ἴδῃ καί αὖθις τά ἀγαπητά πρόσωπα τῶν ἐν τῇ εὐλογημένῃ Χώρᾳ τῆς Ἐσθονίας παροικούντων Ὀρθοδόξων, κληρικῶν τε καί λαϊκῶν, οἱ ὁποῖοι ἀγωνίζεσθε ἐν ὁμονοίᾳ καί εἰρήνῃ φιλοτίμως τόν καλόν ἀγῶνα τῆς ἅπαξ παραδοθείσης πίστεως ἡμῶν καί ἐργάζεσθε ἕκαστος τόν προσωπικόν αὐτοῦ ἁγιασμόν, μένοντες πιστοί εἰς τήν σῴζουσαν διδασκαλίαν τῆς Μητρός Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἡ ὁποία χαίρει διαπιστοῦσα τήν ἀνοδικήν πορείαν τῆς μικρᾶς μέν ἀριθμητικῶς, ὡς ζύμης δέ ζυμούσης ὅλον τό φύραμα τῆς ἐνταῦθα κοινωνίας  Ὀρθοδόξου Αὐτονόμου Ἐκκλησίας τῆς Ἐσθονίας.
Αἱ ἑορταί τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας, ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ, δέν καθιερώθησαν ἁπλῶς καί ὡς ἔτυχεν, ἀλλά μετά πολλῆς τῆς ποιμαντικῆς σοφίας καί διακρίσεως ὑπό τῶν κατά καιρούς ἁγίων ποιμένων καί διδασκάλων, ὥστε, ἀποτελοῦσαι σταθμούς πνευματικοῦ ἀνεφοδιασμοῦ, νά συντελοῦν εἰς τήν προσωπικήν καί συνολικήν βίωσιν τῶν ἀγαθῶν, τά ὁποῖα ἀπορρέουν ἐκ τῆς Θείας Οἰκονομίας τοῦ Δομήτορος τῆς Ἐκκλησίας Κυρίου καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Τοιουτοτρόπως, τόσον αἱ Δεσποτοθεομητορικαί ἑορταί, ὅσον καί αἱ καθ᾿ ἡμέραν ἐπαναλαμβανόμεναι ἐτησίως μνῆμαι τῶν Ἁγίων μας, μᾶς θωρακίζουν δι᾿ αἰσθημάτων εὐγνωμοσύνης καί δοξολογίας πρός τόν Ἀρχηγόν τῆς πίστεώς μας, τόν δι᾿ ἡμᾶς σαρκωθέντα, σταυρωθέντα, ἀναστάντα, ἀναληφθέντα καί πάντα τά συνακόλουθα γεγονότα τῆς ἐπιγείου παρουσίας Αὐτοῦ βιώσαντα Κύριόν μας, ἀλλά καί πρός πάντα τά ἅγια πρόσωπα, τά ὁποῖα, καταστήσαντα τρόπον ζωῆς τήν εὐαγγελικήν διδασκαλίαν, ἔφθασαν εἰς τό σημεῖον τῆς κατά τό ἀνθρώπινον δυνατῆς θεώσεως, βασισθέντα εἰς τό κατ᾿ εἰκόνα καὶ ἐπιτυχόντα τό καθ’ ὁμοίωσιν.
Πρώτη δέ μεταξύ τοῦ χοροῦ τῶν Ἁγίων Πάντων εὑρίσκεται ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, ἡ ἀειπάρθενος Μήτηρ τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, ἡ κυρίως Θεοτόκος, ἡ ὁποία κατά τήν διδασκαλίαν τῶν Ἁγίων Πατέρων φέρει «τά τῆς Τριάδος δευτερεῖα καί θεός κατά χάριν μετά τόν κατά φύσιν Θεόν ὁμολογεῖται». Διά τόν λόγον αὐτόν οἱ σοφοί διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας, ὡς ὁ μέγας  Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, διδάσκουν λέγοντες: «Εἴ τις οὐ Θεοτόκον τήν ἁγίαν Μαρίαν ὑπολαμβάνει, χωρίς ἐστι τῆς θεότητος. Εἴ τις ὡς διά σωλῆνος τῆς Παρθένου διαδραμεῖν, ἀλλά μή ἐν αὐτῇ διαπεπλάσθαι λέγοι θεϊκῶς ἅμα καί ἀνθρωπικῶς (θεϊκῶς μέν, ὅτι χωρίς ἀνδρός ἀνθρωπικῶς δέ, ὅτι νόμῳ κυήσεως), ὁμοίως ἄθεος» (Γρηγόριος Θεολόγος, Ἐπιστολή θεολογική, P.G.101, 16). Ὁ δ᾿ ἕτερος μέγας χρυσορρήμων Ἱεράρχης Ἰωάννης διακηρύττει: «Ἡ οὖν μακαρία Μαρία ἡ Θεοτόκος ὑπέρ πᾶσαν φύσιν ἀνθρωπίνην τήν σωφροσύνην ἐφύλαξε, καί διά τοῦτο τόν Κύριον ἐν γαστρί συνέλαβεν. Εἰ δέ ἦν που τίς ἄλλη παρθένος ὑπέρ ταύτην τήν Παρθένον τῇ σωφροσύνῃ κεκοσμημένη, πάντως ἄν αὐτήν παραγαγών ὁ Κύριος εἰς αὐτήν ἐνῴκει» (Ὁμιλία εἰς τὴν Ὑπαπαντήν,  P.G. 64,14).
Ἀναιρῶν δέ συνοπτικῶς τήν διδασκαλίαν τοῦ Νεστορίου  Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός ἐκφράζει τήν ἀπ᾿ αἰώνων πίστιν τῆς  Ἐκκλησίας περί τοῦ προσώπου καί τοῦ ρόλου εἰς τήν παγκόσμιον σωτηρίαν τῆς Ἁγνῆς Κόρης τῆς Ναζαρέτ λέγων: «Θεοτόκον τήν ἁγίαν Παρθένον κηρύττομεν ὡς Θεόν κυρίως καί ἀληθῶς ἐξ αὐτῆς σαρκωθέντα γεννήσασαν. Χριστοτόκον δέ αὐτήν ἴσμεν μέν—Χριστόν γάρ ἐγέννησε—, ἀλλ᾽ ἐπειδή ἐπ᾽ ἀναιρέσει τῆς "Θεοτόκος" φωνῆς ὁ θεώλης Νεστόριος ταύτῃ κατεχρήσατο, οὐ Χριστοτόκον, ἀλλ᾽ ἐκ τοῦ κρείττονος ταύτην Θεοτόκον κατονομάζομεν. Χριστοτόκοι γάρ καὶ ἄλλαι προφητῶν καί βασιλέων μητέρες, μόνη δέ Θεοτόκος ἡ ἁγία Παρθένος Μαρία» (Κατά  Νεστορίου, P.G. 43, 59).
 Xαρά, λοιπόν, ἀνέτειλε πάσῃ τῇ οἰκουμένῃ διά τῆς Γεννήσεως τῆς Παναγίας καί διά τοῦτο ἡ σημερινή ἑορτή κατέχει τόσην μεγάλην καί σημαντικήν θέσιν εἰς τήν λειτουργικήν παράδοσίν μας καί πανηγυρικῶς τιμᾶται εἰς τάς ἀνά τήν οἰκουμένην Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας.
Ἡ Γέννησις τῆς Θεοτόκου ἔλυσε τό πολυχρόνιον ὄνειδος τῆς ἀτεκνίας τῶν  γονέων της ἁγίων θεοπατόρων Ἰωακείμ καί Ἄννης, οἱ ὁποῖοι μετά ἀπό πολλήν προσευχήν καί αἴτησιν ἐπίμονον ἠξιώθησαν νά γεννήσουν εἰς προκεχωρημένον γῆρας θαυμαστῶς τήν Κεχαριτωμένην Μαρίαν. Ἀπετέλει δέ ὄνειδος διά τούς Ἰσραηλίτας ἡ ἀτεκνία, καθόσον ἀπέκλειεν αὐτούς ἐκ τοῦ γεγονότος νά καταστοῦν προπάτορες τοῦ ἀναμενομένου Μεσσίου. Μετά δέ τήν ἔλευσιν τοῦ Κυρίου εἰς τόν κόσμον, ὡς παρατηρεῖ ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς, ἡμεῖς οἱ κατά πνεῦμα Ἰσραηλῖται δέν θεωροῦμεν τήν ἀκούσιον ἔλλειψιν τέκνων κατάραν, καθότι δυνάμεθα νά γεννήσωμεν πνευματικῶς ἐν ἡμῖν τόν Θεάνθρωπον Ἰησοῦν καί νά καταστῶμεν μικροί θεοτόκοι.
Τοῦτο μαρτυρεῖ καί ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής διδάσκων «ὁ τοῦ Θεοῦ Λόγος ἐφ᾿ ἅπαξ κατά σάρκα γεννηθείς, ἀεί γεννᾶται θέλων κατά πνεῦμα διά φιλανθρωπίαν τοῖς θέλουσι. Καί γίνεται βρέφος, ἑαυτὸν διαπλάττων ἐν ἐκείνοις ταῖς ἀρεταῖς. Καί τοσοῦτον φαινόμενος, ὅσον χωρεῖν ἐπίσταται τόν δεχόμενον» (Κεφάλαια θεολογικά, P.G. 90, 1181Α).

Πατέρες καί ἀδελφοί,

Τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, τό ὁποῖον ἐκπροσωποῦμεν σήμερον, πάντοτε ἀπεβλεψεν εἰς τό εὐδιοίκητον τῶν ἑκασταχοῦ τοπικῶν Ἐκκλησιῶν καί κατέστησε κατά τόπους Ἐπισκόπους καί εἰς ἑνότητα πάντας περί τό ἀναίμακτον Θυσιαστήριον, τό ὑπό τοῦ Ἐπισκόπου ἱερουργούμενον, ἐκάλεσε: «Πάρθους καί Μήδους καί Ἐλαμίτας, καί τούς κατοικοῦντας τήν Μεσοποταμίαν, Ἰουδαίαν καί Καππαδοκίαν, Πόντον καί τήν Ἀσίαν, Φρυγίαν τε καί Παμφυλίαν, Αἴγυπτον καί τά μέρη τῆς Λιβύης τῆς κατά Κυρήνην καί τούς προσηλύτους, Κρῆτας καί Ἄραβας» (Πράξ. β΄, 9-11). Μήποτε οὐκ ἐκάλεσε ρώσσους καί γάλλους καί ἕλληνας, ἐπειδή τούτους δέν ἀναφέρει τό ἱερόν βιβλίον τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων;
Ὁ δυνατός καί συγκαταβαίνων Θεός ἐποίησε πάντας τούς ἀνθρώπους  ἀκόπως ἀκούειν εἷς ἕκαστος ἐν τῇ ἑαυτοῦ γλώσσῃ καί τῇ ἰδίᾳ διαλέκτῳ τά μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ. Ὁ Κύριος ἡμῶν ἦλθεν ἐπισυναγαγεῖν τά διεσκορπισμένα πρόβατα αὐτοῦ καί εἰσαγαγεῖν  διά τῆς Χάριτός Του εἰς νομάς πλουσίας.
Ἐν Ἐσθονίᾳ, πρό ἐνενήκοντα ἀκριβῶς ἐτῶν, «ἡ χάρις καρπογονεῖν ἀπήρξατο». Τότε, αἰτήσει κλήρου καί λαοῦ, τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, ἐν τῇ εὐθύνῃ καί ἁρμοδιότητι αὐτοῦ, παρεχώρησεν εἰς τήν καί τότε ἐμπερίστατον Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, εἰς «τό μικρόν ποίμνιον», τήν αὐτόνομον καί αὐτοδιοίκητον ὕπαρξιν καί ζωήν, καί ἐνετείλατο εἰς τόν τότε προκαθήμενον αὐτῆς Mητροπολίτην Ἀλέξανδρον τήν διαρκῆ πορείαν τοῦ «μαθητεύειν» πάντας τούς ὀρθοδόξους πιστούς, διδάσκων «τηρεῖν» πάντα ὅσα ἐνετείλατο ὁ Κύριος (πρβλ. Ματθ. κη΄ 20). Καί ἐκεῖνος «πιστός ἄχρι θανάτου» εἰς τήν κλῆσιν «ἐξῆλθεν ἀπό τοῦ φρέατος τοῦ ὅρκου καί ἐπορεύθη εἰς Χαράν» μέχρις ὅτου «ἀπήντησε τόπῳ καί ἐκοιμήθη ἐκεῖ» (Γεν. κη΄, 10), καταστάς μάρτυς τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Ἔκτοτε ἡ τοπική Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἔχουσα ὡς ἀρχήν  τό τοῦ Παροιμιαστοῦ «ἀρχή σοφίας φόβος Κυρίου» (Παροιμ. θ΄, 15), ἐστρατεύθη τήν καλήν στρατείαν, ηὐξήθη, ἐκαρποφόρησε «καρπόν ἑκατονταπλασίονα», ἐπορεύθη ἐν σοφίᾳ καί φόβῳ Θεοῦ, ἐδοκίμασε τήν χ α ρ ά ν  τήν ἀνεκλάλητον τῆς ἀνθηφορίας καί εὐημερίας, μέχρις ὅτου ἐπεβλήθη εἰς αὐτήν τό ἔτος 1940 ὁ «καιρός τῆς στειρώσεως», ὁ πειρασμός καί ἡ ἀγωνία τοῦ Σταυροῦ, ἡ ἐπιθανάτιος ἀγωνία τοῦ λαοῦ της καί τά δάκρυα καί ὁ στεναγμός. Καί ἐταπεινώθη καί κατεδιώχθη ὡς ὁ Κύριός της καί Κύριος ἡμῶν καί ἔφυγεν ὁ λαός αὐτῆς εἰς ἄλλην Αἴγυπτον, τήν γειτονικήν Σουηδίαν, καί ἐχλευάσθη καί οὐκ εἶχε ποῦ τήν κεφαλήν κλῖναι καί ἐπροστατεύθη ἐν ἐξορίᾳ ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, τῆς Μητρός της Ἐκκλησίας, εἰς τήν ὁποίαν εὗρε καταφυγήν εἰς τούς δυσκόλους ἐκείνους καιρούς.
Κατά τήν ἀψευδῆ ὅμως ρῆσιν τοῦ Κυρίου «οὐδέν συγκεκαλυμμένον ἐστί ὅ οὐκ ἀποκαλυφθήσεται, καί κρυπτόν ὅ οὐ γνωσθήσεται» (Λουκ. ιβ΄, 2). Ὁ σπόρος ὁ ὁποῖος θάπτεται εἰς τήν γῆν, ἀναζητεῖ ἔξοδον διά νά ἔλθῃ εἰς τήν ἐπιφάνειαν, εἰς τό φῶς.
Τοιουτοτρόπως καί ἡ αὐτόνομος Ἐκκλησία τῆς Ἐσθονίας ἐνομίσθη ὅτι «ἐτάφη» διά τῆς ἀναγκαστικῆς ἀποχωρήσεως τοῦ κανονικοῦ αὐτῆς ποιμένος ἀειμνήστου Μητροπολίτου Ἀλεξάνδρου καί τῆς ἐγκαταστάσεως αὐτοῦ εἰς τήν γῆν τῆς ἐξορίας, ὅπως, κατ᾿  ἀναλογίαν, ὁ Ἀδάμ καί ἡ Εὔα ἐξορισθέντες διά τήν ἁμαρτίαν αὐτῶν ἐκ τοῦ παραδείσου τῆς τρυφῆς εἰς τόν πόνον τῆς προσκαίρου ζωῆς. Ἤρκεσεν ὅμως ἡ  π ρ ο σ ε υ χ ή  καί ἡ  δ έ η σ ι ς  καί ὁ  σ τ ε ν α -     γ μ ό ς καί τό  ὄ ν ε ι δ ο ς  ἀκόμη τῆς στειρώσεως καί ἀτεκνώσεως τοῦ Ἰωακείμ καί τῆς Ἄννης (πρβλ. οἶκον ἑορτῆς) διά νά γεννηθῇ ἡ   χ α ρ ά, ὁ «ζωηφόρος βλαστός», ἡ Θεοτόκος, «ἡ ἀπαρχή τῆς ἡμῶν σωτηρίας», «διά νά ἐλευθερωθοῦν –καί νά ἐλευθερωθῶμεν ἅπαξ διά παντός οἱ πάντες- ἐκ τῆς φθορᾶς τοῦ θανάτου».
Μέχρι τῆς ἀπελευθερώσεως τῆς Ἐσθονίας καί τῆς ἀποκτήσε-ως τῆς ἀνεξαρτησίας γενεαί ὁλόκληροι ἐμαρτύρησαν ἐν προσευχῇ καί δεήσεσιν «οὐ τήν ἐξ ἀνθρώπων ἀναμένοντες βοήθειαν, ἀλλά περιμένοντες μόνον τό ἔλεος» τοῦ Θεοῦ (πρβλ. εὐχήν κεφαλοκλι-σίας), ἐστερήθησαν τῶν πάντων καί αὐτοῦ τούτου τοῦ ἀγαθοῦ τῆς ἐλευθερίας, τῆς εἰρήνης, τῆς δημοκρατίας, τῆς δυνατότητος ἀσκήσεως τῶν θρησκευτικῶν των καθηκόντων. Μεταξύ αὐτῶν καί οἱ πολλοί Ὀρθόδοξοι πιστοί. Καί προσεκαρτέρουν οἱ πιστοί ὀρθόδοξοι ἐν «φόβῳ καί σκιᾷ θανάτου» ἄλλοι «εἰς προσευχήν ἐν τῷ ὄρει» ὡς ὁ ἅγιος Ἰωακείμ,  ἄλλοι «ἐν παραδείσῳ ὄνειδος» ἔφερον, ὡς ἡ Ἁγία Ἄννα.
Καί ἦλθε κατά τό ἔτος 1996 ἡ  ε ὐ λ ο γ ί α  τῆς ἀνασυστάσεως τοῦ αὐτονόμου τῆς Ἐκκλησίας μας αὐτῆς τῆς Ἐσθονίας, διά Πατριαρχικοῦ καί Συνοδικοῦ Τόμου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρ-χείου, καί ἐξελέγη ὁ πρῶτος τῆς Ἐκκλησίας ταύτης, ἡ ὑμετέρα Ἱερότης ἀδελφέ Μητροπολῖτα κύριε Στέφανε, καί ἀνέθωρε καί πάλιν ἡ ἐλπίς καί σύν τῷ χρόνῳ ἀνέτειλε καί ἐπεκράτησεν ἡ  χ α -  ρ ά  διά τῆς τροφοῦ τῆς ἡμετέρας ζωῆς, τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τήν ὁποίαν ὕμνησαν, ὑμνοῦν καί θά ὑμνοῦν αἱ γενεαί τῶν Ὀρθοδόξων.
Ἡ ἡμετέρα Μετριότης καί ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀποδίδομεν τήν ἀναγέννησιν τῆς Ὀρθοδοξίας εἰς τήν Χώραν ταύτην «εἰς τήν καθαρότητα τῶν εὐχῶν» τῶν πιστῶν τέκνων της καί «εἰς τήν πρός Θεόν παρρησίαν» τῶν ἁγίων ποιμένων καί μαρτύρων της κατά τά διαρρεύσαντα 90 ἔτη.
Αὐτήν τήν χαράν τῆς προόδου καί τῆς ἀκμῆς τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας ἑορτάζομεν σήμερον ἡμεῖς οἱ ἀπό τῆς Κωνσταντινου-πόλεως ἐλθόντες μαζί σας, ἀδελφοί Ὀρθόδοξοι Ἐσθονοί. Καί χαίρομεν  μαζί σας. Καί καυχώμεθα καί ὑπερηφανευόμεθα διά σᾶς. Καί

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ
ΤΗΣ Α. Θ. ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ
κ. κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΣΥΝΑΛΥΛΙΑΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ
ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΜΕ ΜΟΥΣΙΚΑ ΣΥΝΟΛΑ
ΕΚ VÄNDRA, PÄRNU ΚΑΙ SETUMAA
(8 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2013)

Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Ταλλίνης καί πάσης Ἐσθονίας
κύριε Στέφανε,
Ἱερώτατοι καί Θεοφιλέστατοι ἅγιοι ἀδελφοί,
Ἐντιμότατοι ἐκπρόσωποι τῶν Ἀρχῶν,
Φιλόμουσον ἀκροατήριον,

«Γόνοι κάλλιστοι τῆς Ἐσθονίας, ἱερόαθλοι Χριστοῦ γενναῖοι, ἱερεῖς σύν διακόνοις καί ἄλλοις τε, ἐν φυλακαῖς καί βασάνοις τό ὄνομα, ἀνδροπρεπῶς τοῦ Σωτῆρος κηρύξαντες, στέφος ἄφθαρτον, καί δόξαν λαμπράν εἰλήφατε, ὡς νέοι ἀθληταί περιφανέστατοι».

Μέ τήν προσευχήν ταύτην καί τό ἀπολυτίκιον τοῦτο, ὁ Πατριάρχης σας ὁμοῦ μέ «τῶν ἐσθονῶν τά ὀρθόδοξα πληρώματα»  ἀποτίομεν, κατά τήν ἑσπέραν ταύτην, φόρον τιμῆς καί ἀγαθῆς μνήμης καί εὐγνωμοσύνης εἰς τούς κατά τήν τελευταίαν ἐνενηκονταετίαν μαρτυρήσαντας ὑπέρ τῆς ἀμωμήτου Ὀρθοδόξου πίστεώς μας καί καλῶς ὑπό τοῦ Χριστοῦ στεφανωθέντας γνωστούς καί ἀγνώστους πατέρας καί ἀδελφούς καί ἀδελφάς μας Ἐσθονούς, διαβεβαιοῦντες ἑαυτούς καί ἀλλήλους ὅτι οὐκ εἰς κενόν ἔδραμον, ἐνῷ ἄλλοι οἱ ἐν τῇ ἀφελείᾳ καί ματαιότητι αὐτῶν ὑπερυψωθέντες καί ἐπαιρομένοι «παρῆλθον, καί ἰδού οὐκ ἦσαν, καί ἐζητήσαμεν αὐτούς, καί οὐχ εὑρέθη ὁ τόπος αὐτῶν» (πρβλ. Ψαλμ. λς´, 36).
Εὐχαριστίαν πολλήν καί δοξολογίαν ἀναπέμπομεν καί αὖθις πρός τόν ἐν Τριάδι Θεόν ἡμῶν, ὅτι ηὐδόκησεν ἐν τῇ ἀφάτῳ Αὐτοῦ εὐσπλαγχνίᾳ νά εὑρισκώμεθα καί πάλιν εἰς τήν περιφανῆ καί ἁγιοδόξαστον ἐν μαρτυρίοις γῆν τῆς εὐκλεοῦς χώρας τῆς Ἐσθονίας τοῦ Βορρᾶ, μαρτυροῦντες ἐν τῇ πράξει τόν διηνεκῆ κανονικόν καί ἐκκλησιαστικόν σύνδεσμον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μετά τῆς ἐν αὐτῇ ἀνθοφορούσης Ὀρθοδόξου Αὐτονόμου Ἐκκλησίας, τῆς τελούσης ὑπό τήν δικαιοδοσίαν αὐτοῦ.
Ἤλθομεν πρός ἐσᾶς, ἀδελφοί καί τέκνα, ἐκ τῆς Κωνσταντινουπόλεως οὐ καθ᾿ ὑπεροχήν τινα, ἀλλά διά νά μεταφέρωμεν τό διαχρονικόν πνεῦμα τῆς Μητρός σας Ἐκκλησίας, ἐντός τοῦ ὁποίου κινεῖσθε καί ζῆτε καί μαρτυρεῖτε τήν Ὀρθόδοξον πίστιν σας, ἀπό τότε ὅτε ἔδωκεν εἰς ὑμᾶς ἐκκλησιαστικοκανονικῶς ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως τό αὐτόνομον ἐκκλησιαστικόν καθεστώς σας.
Ἤλθομεν εἰς τήν Ἐσθονίαν διά νά τιμήσωμεν μαζί σας τήν ἐνενηκοστήν ταύτην ἐπέτειον ἀπό τῆς ἀπονομῆς τῆς αὐτονομίας εἰς τήν ἐνταῦθα Ὀρθόδοξον Ὁλκάδα ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, τιμῶντες συγχρόνως καί εὐλογοῦντες τόν ἡρωϊκόν καί μαρτυρικόν καί ἠγαπημένον εἰς ἡμᾶς Ἐσθονικόν λαόν, ὁ ὁποῖος ἔμαθεν ἐνωρίς νά ἀγαπᾷ, νά θυσιάζηται καί νά προσφέρῃ, ἕνα λαόν ἐκ τοῦ ὁποίου πολλοί κατακτηταί «ἔτρωγον», διά νά ἀναφερθῶμεν εἰς τούς λόγους ἑνός ἐθνικοῦ ἥρωος τῆς Ἑλλάδος, τοῦ Μακρυγιάννη, ἀλλά πάντοτε ἔμενεν «ἡ μαγιά», ἡ ἐκλεκτή «ζύμη», ἡ ὁποία «ὅλον τό φύραμα ζυμοῖ».
 Χαίρομεν, λοιπόν, χαράν μεγάλην καί δεδοξασμένην, διότι διαπιστοῦμεν ἐκ τοῦ σύνεγγυς τήν Χάριν τοῦ Θεοῦ, τήν δοθεῖσαν εἰς τήν εὐκληματοῦσαν ταύτην Ἄμπελον τῆς ἐν Ἐσθονίᾳ Ὀρθοδόξου Αὐτονόμου Ἐκκλησίας. Χαίρομεν, διότι πέραν τῶν ἄλλων ἑορτίων καί συγκινητικῶν ἐκδηλώσεων, ἀπολαμβάνομεν τήν φιλόμουσον καλλιτεχνικήν ἐκδήλωσιν ταύτην, τήν ὀργανωθεῖσαν ὑπό καλλιφώνων συγκροτημάτων καί χορῳδιῶν, παρουσιασασῶν εἰς ὅλους μας ᾄσματα καί ὕμνους ἐκκλησιαστικῆς, πατριωτικῆς, ἐθνικῆς καί παραδοσιακῆς μουσικῆς τῆς εὐλογημένης  Ἐσθονίας, ἀλλά καί ᾄσματα τῆς λαϊκῆς μούσης, τῆς τόσον ἐκφραστικῆς τῶν βιωμάτων χαρᾶς καί λύπης κάθε λαοῦ.  Γεγόναμεν  «ἐρασταί» τοῦ «κάλλους» ὄχι μόνον τῆς Ἐσθονίας καί τῶν ἀνθρώπων της, ἀλλά καί τῆς φωνῆς της, ἡ ὁποία διά «κραυγῆς» ἐγείρει εἰς τούς γνωρίζοντας καί μή αἰσθήματα καί βιώματα ἀνεξίτηλα, διότι, ὡς γνωστόν, καί τά ᾄσματα καί οἱ ὕμνοι καί τό τραγούδι καί τά μοιρολόγια προέρχονται ἐκ «καρδίας». Ὅ,τι προέρχεται δέ ἀπό τήν καρδίαν, ἀγαθόν ἤ μή, ἀποτελεῖ  β ί ω μ α. Τό βίωμα δέ ὄχι μόνον μ ε τ α δ ί δ ε τ α ι  ἀπό γενεᾶς εἰς γενεάν, ἀλλά  μ ε τ α λ α μ π α δ ε ύ ε τ α ι  ὡς τό φῶς τῆς λαμπάδος εἰς τούς ἀκροατάς καί προβληματίζει.
Εἶναι ἀληθές, ὅτι ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινου-πόλεως ὄργανον λατρείας  τοῦ Θεοῦ εἶχε καί ἔχει τήν βυζαντινήν μουσικήν, ἡ ὁποία εἶναι αὐστηρῶς ἐκκλησιαστικόν μ έ λ ο ς, ἱερατικοῦ καί λειτουργικοῦ χαρακτῆρος, ἀπηλλαγμένον μή ἱεροῦ στοιχείου. Τό μουσικόν ἦθος αὐτό ἐγεννήθη εἰς τά σπλάγχνα τῆς ὀρθοδόξου λατρείας, ἀνεπτύχθη καί ἠνδρώθη ἐντός αὐτῆς, θά ἦτο δέ δυνατόν νά λεχθῇ, ὅτι τό ἀκραιφνές τοῦτο μουσικόν ἔ θ ο ς καί   ἦ θ ο ς καθιερώθη ὡς στοιχεῖον ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ ἐντός τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί ἐκεῖθεν διεδόθη εἰς ἅπασαν τήν Ὀρθόδοξον οἰκουμένην.
Παραλλήλως, ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως ἐν τῷ γνησίῳ οἰκουμενικῷ φρονήματι αὐτῆς, σεβομένη τήν ἰδιαιτέραν ἐθνικήν, πολιτισμικήν καί γλωσσικήν ταυτότητα ἑκάστου λαοῦ, οὐδέποτε ἀπέκλεισεν  εἰς τούς λαούς, οἱ ὁποῖοι ἐλάμβανον ἐξ αὐτῆς τήν χριστιανικήν πίστιν, νά διαμορφώσουν καί νά ἀναμίξουν στοιχεῖα τῆς ἐκκλησιαστικῆς λατρευτικῆς ὑμνολογίας μέ στοιχεῖα τῆς ἐθνικῆς μουσικῆς, παραμενούσης πάντοτε τῆς βάσεως καί τοῦ μέλους. Ἀλλά καί οἱ λαοί, οἱ ὁποῖοι ἔλαβον τό φῶς τῆς χριστιανικῆς πίστεως ἐξ αὐτῆς, μαζί μέ τό λατρευτικόν τυπικόν, παρέλαβον συγχρόνως καί τήν ὑμνολογικήν παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας ἡ ὁποία τούς ἐνεκέντρισεν εἰς τήν καλλιέλαιον τοῦ Χριστοῦ.
Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἐσθονίας ὀρθῶς πράττει καλλιεργοῦσα τόσον τήν ἀκραιφνῶς ἐκκλησιαστικήν ὑμνολογικήν παράδοσιν αὐτῆς ὅσον καί τήν ἐθνικήν, μέ σκοπόν τήν πνευματικήν καλλιέργειαν τοῦ λαοῦ καί τῆς νεότητος καί τήν καλλιτέραν προσέγγισιν αὐτῆς, μή χωροῦσα πέρα τῶν ὁρίων ἅ ἔθεντο οἱ θεόπνευνστοι πατέρες εἰς ὅλους τούς τομεῖς τῆς ἐκκλησιασικῆς ζωῆς καί δραστηριότητος.

Ἀδελφοί καί τέκνα,

«Ἡμῶν γάρ τό πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει» (Φιλιπ. γ´, 20). Τό πολίτευμα τῆς μουσικῆς, τῆς κάθε εἴδους μουσικῆς, ἐκκλησιαστικῆς, ἐθνικῆς, πατριωτικῆς, θρησκευτικῆς, διασκεδαστικῆς, δέον καί αὐτό νά ἀποβλέπῃ εἰς τόν οὐρανόν, εἰς τόν Κύριον, παρά τοῦ Ὁποίου «πᾶσα δόσις ἀγαθή καί πᾶν δώρημα τέλειον», δηλαδή καί τῆς φωνῆς καί τῆς τέχνης καί τῆς ἐκδηλώσεως τῆς τέχνης. Καί τό Ὀρθόδοξον πολίτευμα μέ ὅλας τάς ἐκφάνσεις τῆς πνευματικῆς, λατρευτικῆς καί ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς  ἀποτελεῖ τό «καινοποιοῦν φύραμα», τό δυνάμενον νά ζυμώσῃ καί νά ἀναπλάσῃ καί τόν «μικρόκοσμον» τῆς Ἐσθονίας καί τόν «μακρόκοσμον» τοῦ κόσμου ὁλοκλήρου.
Ἐλθόντες, λοιπόν, ἐνταῦθα καί ἀπολαύσαντες τήν πανδαισίαν ταύτην εὐφραινόμενοι καί ἀγαλλόμενοι, εὐχαριστοῦμεν καί συγχαίρομεν καί ὁμολογοῦμεν ὅτι πάντες οἱ πιστοί, παρά τάς τοπικάς ἀποστάσεις  αἱ ὁποῖαι σωματικῶς μᾶς χωρίζουν ἀπ᾿ ἀλλήλων, συναπαρτίζομεν νοερῶς ἕν ἑνιαῖον καί ἀδιάσπαστον σύνολον, ἕνα οἶκον πνευματικόν, μίαν ἀδιαίρετον κοινότητα, ὅπως ἀπόψε, εὐφρανθέντες ἀπό κοινοῦ μέ παραδοσιακά ᾄσματα καί μέ χορούς καί μέ ἐκκλησιαστικούς καί θρησκευτικούς ὕμνους.
Εὑρισκόμεθα εἰς τήν Ἐσθονίαν. Καί συγχρόνως εἰς τόν κόσμον ὁλόκληρον.
 Τά αἰσθήματά μας αὐτά καυχήσεως καί συγκινήσεως καί εὐχαριστίας ἐκφράζομεν πατρικῶς, διότι εἰς τό ἱστορικόν γεγονός τῆς αὐτονομίας τῆς Ἐκκλησίας σας ἐδῶ προσεθέσατε καί μίαν ἑτέραν διάστασιν, ἐκείνην ἡ ὁποία ὑπερνικᾷ τά πάθη καί διά τοῦ κάλλους καί τοῦ μέλους ὁδηγεῖ εἰς ἑνότητα...
Καί εὐχόμεθα ἡ ζωή ἐν τῇ ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ τῆς Ἐσθονίας νά εἶναι ἡ ζύμη, ἡ ὁποία θά φέρῃ εἰρήνην ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ εἰς τήν εὐρυτέραν κοινωνίαν τῆς Ἐσθονίας, θά ἐπιδρᾷ πάντοτε θετικῶς εἰς τήν ἐξέλιξίν της καί θά φέρῃ καλούς καρπούς καί εἰς πάντας τούς τομεῖς τοῦ πολιτισμοῦ καί τῶν καλῶν λεγομένων τεχνῶν, συνεχιζομένης τῆς μακρᾶς παραδόσεως αὐτῆς.
Εὐχαριστοῦμεν ἰδιαιτέρως καί εὐλογοῦμεν ἀπό τῆς Πατριαρχικῆς μας καρδίας τούς ἀγαπητούς χοράρχας καί τά μέλη τῶν χορῳδιῶν ἐκ Vändra, Pärnu καί Setumaa διά τήν ὡραίαν ταύτην μουσικήν ἐκδήλωσιν, τήν ὁποίαν λίαν ἐπιμελῶς καί ἐγκόπως προητοίμασαν καί ἐπιτυχῶς μᾶς ἐπαρουσίασαν.
Σᾶς συγχαίρομεν, σᾶς εὐλογοῦμεν πατρικῶς καί εὐχόμεθα νά συνεχίσητε μέ τόν ἴδιον ζῆλον τήν ἐπίδοσίν σας εἰς τήν καλλιέργειαν τῆς ἐκκλησιαστικῆς καί παραδοσιακῆς μουσικῆς τῆς Ἐσθονίας.
Εὐχαριστοῦμεν θερμῶς, Ἱερώτατε ἀδελφέ ἅγιε Ταλλίν καί πάσης Ἐσθονίας κύριε Στέφανε, διότι ἐν τῇ ἀγάπῃ καί φιλαδελφίᾳ σας εἴχετε τήν μέριμναν  καί τῆς μουσικῆς ταύτης ἐκδηλώσεως.
Ἡ Χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, καί ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί Πατρός, καί ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μετά πάντων ὑμῶν, ἀδελφοί καί πατέρες καί τέκνα ἐν Κυρίῳ. Ὁ Θεός σώζοι τήν Ἐσθονίαν.


Χ Α Ι Ρ Ε Τ Ι Σ Μ Ο Σ
ΤΗΣ Α. Θ. ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ
κ. κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΥΠΟ ΤΟΥ ΕΝΤΙΜ. κ. ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΤΟΥ PÄRNU
ΠΑΡΑΤΕΘΕΙΣΑΝ ΔΕΞΙΩΣΙΝ
(8 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2013)

 
Ἐντιμότατε κύριε Δήμαρχε,

Πλήρεις ἐντυπώσεων, συναισθημάτων καὶ συγκινήσεων κατακλείομεν τὴν σημερινὴν ἡμέραν διὰ τῆς παρουσίας ἡμῶν εἰς τὸ δεῖπνον τοῦτο, κατὰ τὸ ὁποῖον ἐτιμήσατε ἡμᾶς μὲ τὴν χρυσῆν κλεῖδα τῆς πόλεώς σας. Δεχόμεθα τὴν χειρονομίαν σας ταύτην ὡς ἔκφρασιν τιμῆς, σεβασμοῦ καὶ ἀγάπης πρὸς τὴν Ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Μεγάλην Ἐκκλησίαν τὴν ὁποίαν ἐκπροσωπεῖ ἐνταῦθα ἡ ἡμετέρα Μετριότης καὶ ἀνταποδίδομεν εἰς ὑμᾶς καὶ δι᾽ ὑμῶν εἰς ἅπαντας τοὺς εὐγενεῖς καὶ φιλοπροόδους κατοίκους τῆς ἱστορικῆς πόλεως τοῦ Pärnu, τῶν ὁποίων προΐστασθε, τὴν ἀγάπην καὶ εὐγνωμοσύνην ἡμῶν διὰ τὴν ἐγκάρδιον ὑποδοχὴν καὶ φιλοξενίαν.
Ἤλθομεν τὴν πρωΐαν τῆς σήμερον ἐκ τῆς πρωτευούσης τῆς χώρας ὑμῶν εἰς τὴν ὑμετέραν πόλιν καὶ ἐνεκαινιάσαμεν τὴν ἐνταῦθα παρουσίαν μας διὰ τῆς Θείας Λειτουργίας εἰς τὸν Ἱερὸν Ναὸν τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος, διὰ τῆς «ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ καρδίᾳ» μετὰ εὐσεβῶν κατοίκων τῆς πόλεως καὶ τῆς περιοχῆς ὑμῶν δοξολογίας τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς μετοχῆς εἰς τὴν κοινὴν καὶ ζωοποιὸν τράπεζαν τῆς Θείας Εὐχαριστίας, καὶ ἐτελέσαμεν τὴν χειροτονίαν ἑνὸς νέου πρεσβυτέρου πρὸς ἐξυπηρέτησιν τῶν λειτουργικῶν καὶ ποιμαντικῶν ἀναγκῶν τῶν εὐλαβῶν Ὀρθοδόξων κατοίκων τοῦ Pärnu.
Ἐν συνεχείᾳ, ἔσχομεν τὴν εὐκαιρίαν νὰ ξεναγηθῶμεν εἰς τὴν ὡραίαν καὶ ἱστορικήν σας πόλιν, τὴν συνδυάζουσαν τὸ ἔνδοξον αὐτῆς παρελθόν, τὸ καλυπτόμενον ἐνίοτε ἐντὸς τῆς ἀχλύος τῶν αἰώνων, καὶ τὴν πλουσίαν αὐτῆς παράδοσιν μετὰ τοῦ φυσικοῦ κάλλους καὶ τοῦ ἠπίου καὶ εὐκράτου κλίματος, στοιχεῖα καθιστῶντα ταύτην πόλον ἕλξεως πλήθους ἐπισκεπτῶν, οὐχὶ μόνον Ἐσθονῶν ἀλλὰ καὶ πολλῶν ἄλλων, ἰδίᾳ κατὰ τὸ θέρος, ὥστε δικαίως ἡ πόλις σας νὰ φέρῃ ἀπὸ ἐτῶν τὸν τίτλον τῆς θερινῆς πρωτευούσης τῆς Ἐσθονίας.
Ὁ τοιοῦτος τίτλος δὲν εἶναι ὅμως ὁ μόνος τὸν ὁποῖον φέρει ἡ ἱστορική σας πόλις. Ἀπὸ δεκαετίας, ὡς ἐπληροφορήθημεν, κατέχει καὶ ἕτερον ἐπίζηλον τίτλον: αὐτὸν τῆς φιλικῆς πρὸς τὰ παιδία καὶ τοὺς νέους πόλεως, ἀπονεμηθέντα εἰς αὐτὴν ὑπὸ τῆς Unicef καὶ καταδεικνύοντα τὴν ἰδιαιτέραν εὐαισθησίαν τῶν κατοίκων καὶ τῶν δημοτικῶν αὐτῆς ἀρχόντων διὰ μίαν ἐξόχως σημαντικὴν ὁμάδα τοῦ πληθυσμοῦ ἑκάστης πόλεως, τὰ παιδία καὶ τοὺς νέους, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν τὸ μέλλον αὐτῶν.
Συγχαίρομεν, λοιπόν, ὑμᾶς, κύριε Δήμαρχε διότι προΐστασθε τοιαύτης περιφήμου πόλεως, εἰς τὴν ὁποίαν ἡ ἱστορία συναντᾶται μετὰ τῆς προόδου καὶ τῆς ἐξελίξεως, καὶ τὸ παρελθὸν συμβαδίζει ἁρμονικῶς μετὰ τοῦ παρόντος καὶ τοῦ μέλλοντος. Μακαρίζομεν δὲ καὶ τοὺς συμπολίτας σας διότι ηὐτύχησαν νὰ ζοῦν εἰς μίαν τόσον ὡραίαν καὶ πλουσίαν εἰς παράδοσιν πόλιν καὶ συγχαίρομεν τούτους διὰ τὴν συμβολήν των εἰς τὴν διάσωσιν καὶ διατήρησιν τῶν πολιτιστικῶν αὐτῆς μνημείων καὶ θησαυρῶν, ἅμα δὲ καὶ διὰ τὴν ἀνάδειξιν τῆς ἱστορίας αὐτῆς.
Μέρος τῆς παραδόσεως τῆς πόλεως τοῦ Pärnu ἀποτελεῖ ἀσφαλῶς καὶ ἡ χριστιανικὴ παράδοσις, ἰδιαιτέρως δὲ ἡ ἱστορία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, δραστηριοποιουμένης ἐνταῦθα ἤδη ἀπὸ τῶν ἀρχῶν τοῦ 18ου αἰῶνος εὐεργετικῶς διὰ τὸν λαόν, ὅστις καὶ περιβάλλει αὐτὴν μετὰ τοῦ προσήκοντος σεβασμοῦ καὶ τῆς ἀγάπης αὐτοῦ. Διὰ τοῦτο καὶ παρὰ τὰς πολλὰς περιπετείας τὰς ὁποίας ἐβίωσε κατὰ τὸ ἀπώτερον καὶ πρόσφατον παρελθὸν ἡ Ἐκκλησία Ἐσθονίας, παρὰ τοὺς διωγμοὺς καὶ τὰς ἀπαγορεύσεις αἱ ὁποῖαι ἐπεβλήθησαν εἰς αὐτὴν ὑπὸ τῶν ἑκάστοτε κατακυριευόντων τῶν ἐθνῶν καὶ τῶν λαῶν, παρὰ τὰ μαρτύρια καὶ τὰς ἐξορίας εἰς τὰς ὁποίας ὑπεβλήθησαν τὰ πιστὰ μέλη καὶ οἱ ποιμένες αὐτῆς, ἡ ἀγάπη τοῦ λαοῦ πρὸς αὐτὴν καὶ πρὸς τὴν Μητέρα Ἐκκλησίαν τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἡ ὁποία πρὸ ἐνενήκοντα ἐτῶν ἐχειραφέτησε τὴν Ἐκκλησίαν Ἐσθονίας εἰς αὐτόνομον, δὲν ἐψύγη, ἀλλὰ ἐσυνέχισε νὰ ὑφίσταται θερμαίνουσα τὰς καρδίας τῶν πιστῶν καὶ συντηροῦσα αὐτοὺς κατὰ τὰς δυσκόλους περιόδους. Τὸ αὐτόνομον τοῦτο ἀνασυνέστησεν ἐν ἔτει 1996 τὸ καθ᾽ ἡμᾶς  Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον, ἵνα ὑπὸ νέας μᾶλλον εὐοιώνους συνθήκας συνεχίσῃ ἡ τοπικὴ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τὴν διακονίαν αὐτῆς πρὸς τὸν ἐνταῦθα πιστὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ.
Εἰς τὴν ἀναζωογόνησιν ταύτην τῆς Αὐτονόμου Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἐσθονίας ἀφ᾽ ἑνὸς μὲν ὡς πρὸς τὴν νομικὴν καὶ διοικητικὴν αὐτῆς ὑπόστασιν, ἀφ᾽ ἑτέρου δὲ ὡς πρὸς τὴν σχέσιν αὐτῆς μὲ τὴν κοινωνίαν καὶ τοὺς ἀνθρώπους πρὸς τοὺς ὁποίους οὐδέποτε ἔπαυσε νὰ ἀπευθύνῃ τὸ μήνυμά της, γνωρίζομεν ὅτι καθοριστικῆς σημασίας ὑπῆρξεν ἡ συμπαράστασις καὶ ἡ βοήθεια τῆς πόλεως τοῦ Pärnu, τῶν ἀρχῶν καὶ τῶν κατοίκων της. Διὸ καὶ κατὰ τὴν ἐπίσημον ταύτην στιγμὴν ἐπιθυμοῦμεν νὰ ἐκφράσωμεν πρὸς τὴν ὑμετέραν Ἐντιμότητα καὶ πρὸς τοὺς εὐγενεῖς κατοίκους τῆς πόλεώς σας τὰς ὁλοθύμους εὐχαριστίας τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας καὶ τὴν εὐχὴν ὅπως συνεχίσητε στηρίζοντες τὴν ὑπὸ τὴν μέριμναν καὶ προστασίαν αὐτῆς Ἐκκλησίαν τῆς Ἐσθονίας, συνεργαζόμενοι ἁρμονικῶς πρὸς ὠφέλειαν ἀμφοτέρων καὶ ἰδίᾳ τῶν ἀνθρώπων, εἰς τὴν διακονίαν τῶν ὁποίων εὑρίσκεσθε τόσον ὑμεῖς ὅσον καὶ ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία.
Εὐχόμενοι ὑπέρ ὑγιείας καὶ μακροημερεύσεως ὑμῶν, κ. Δήμαρχε, καὶ πάντων τῶν δημοτῶν σας, σᾶς εὐχαριστοῦμεν καὶ πάλιν καὶ πολλάκις διὰ τὴν ἐγκάρδιον ὑποδοχήν σας καὶ τὴν πρόφρονα φιλοξενίαν σας καὶ ἀναχωροῦμεν αὔριον ἐκ τῆς πόλεώς σας φυλάσσοντες εἰς τὴν ψυχήν μας τὰς ὡραιοτέρας ἐντυπώσεις ἐξ αὐτῆς καὶ τὴν γλυκεῖαν ἀνάμνησιν τῶν εὐγενῶν κατοίκων της. Εἴθε νὰ χαρίζῃ ὁ Κύριος εἰς ὑμᾶς καὶ εἰς ἕνα ἕκαστον ἐξ αὐτῶν πᾶσαν δόσιν ἀγαθὴν καὶ πᾶν δώρημα τέλειον.


ΟΜΙΛΙΑ
ΤΗΣ Α. Θ. ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ
κ. κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΙΝ ΑΥΤΟΥ
ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΣΧΟΛΕΙΟΥ KIHNU
(9 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2013)

 
Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Ταλλίνης καί πάσης Ἐσθονίας κύριε Στέφανε,
Ἱερώτατοι καί Θεοφιλέστατοι ἅγιοι ἀδελφοί,
Ἀγαπητέ κύριε Διευθυντά τοῦ σχολείου τούτου,
Ἀγαπητά μας παιδιά,

Μέ πολλήν χαράν εὑρισκόμεθα σήμερον στό σχολεῖον σας, ἐπισκεπτόμενοι τήν πατρίδα σας, τήν Ἐσθονίαν, ἐρχόμενοι ἀπό τήν Κωνσταντινούπολιν, τήν πόλιν πού ἔδωκε τά φῶτα τῆς χριστιανικῆς πίστεως στίς χῶρες αὐτές τοῦ βορρᾶ, πρίν ἀπό χίλια καί πλέον χρόνια.
Χαιρόμεθα πού ὁ Θεός ἔδωκε τήν εὐλογία νά σᾶς γνωρίσωμεν καί νά σᾶς ἀπευθύνωμεν μερικούς λόγους, μερικές συμβουλές, κατά τήν ἐπιθυμίαν καί τήν παράκλησιν τοῦ Ἱερωτάτου Μητροπολίτου σας, ὁ ὁποῖος τόσο σᾶς ἀγαπάει καί σᾶς σκέπτεται.
Εὐχαριστοῦμεν πολύ γιά τήν ὑποδοχήν καί τήν ἀγάπην σας, ἡ ὁποία ἀντανακλᾶ στό Οἰκουμενικόν μας Πατριαρχεῖον, τό ὁποῖον ἐκπροσωποῦμεν.
Τό Σχολεῖον στό ὁποῖον εὑρίσκεσθε σᾶς δίδει τήν δυνατότητα νά καλλιεργήσετε καλλίτερον τό μουσικόν τάλαντον, τό ὁποῖον σᾶς ἔδωκεν ὁ Θεός, καί νά τό αὐξήσετε, νά τό ἀξιοποιήσετε. Αὐτό σᾶς εὐχόμεθα ὁλοψύχως καί μέ πατρικήν ἀγάπην.
Ὅμως δέν πρέπει νά ξεχνᾶτε ποτέ, ὅ,τι καί ἄν κάνετε στήν ζωήν σας, ὅσον καί ἐάν ἐπιτύχετε, Αὐτόν πού εἶναι ἡ πηγή κάθε καλοῦ, τόν Θεόν.
Στήν ζωήν σας, παιδιά μου, θά ἔχετε νά ἀντιμετωπίσετε πολλά διλήμματα. Θά ἔλθουν πολλές φορές πού θά κληθῆτε νά ἐπιλέξετε ἀνάμεσα στό καλόν καί στό κακόν, στήν ἀρετήν καί στήν ἁμαρτίαν. Γι αὐτό πρέπει ἀπό τώρα νά ἑτοιμάζεσθε γιά αὐτές τίς στιγμές, ζώντας κοντά στήν Ἐκκλησίαν μας καί μέ ἀγῶνα νά ἐφαρμόζετε τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ καί τοῦ Εὐαγγελίου, μελετῶντας τό Εὐαγγέλιον καί τά ἄλλα πνευματικά βιβλία, τά ὁποῖα μᾶς προσφέρει ἡ Ἐκκλησία.
Μήν ξεχνᾶτε ὅτι ἡ εὐτυχία δέν εὑρίσκεται στήν ἄνεσιν καί στήν εὐκολίαν, στόν πλοῦτον καί στήν πολυτέλειαν. Ὁ κόπος, οἱ δυσκολίες, ὁ ἀγώνας, συχνά ὁ πόνος, εἶναι τά μέσα τά ὁποῖα μᾶς ἔδωκεν ὁ Θεός γιά νά Τόν πλησιάσουμε περισσότερον καί νά Τόν καταλάβουμε. Γιά αὐτό πρέπει νά ἐπιλέγετε τό δύσκολον, ὄχι τό εὔκολον. Ὅ,τι εἶναι κουραστικόν καί κοπιαστικόν, αὐτό εἶναι πού θά σᾶς ἁγιάσει καί θά σᾶς καταξιώσει ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.
Στόν ἀγῶνα αὐτόν δέν θά εἶσθε μόνοι. Θά εἶναι μαζί σας οἱ ἅγιοι καί οἱ μάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας μας καί ἰδιαιτέρως ἐκεῖνοι τῆς Ἐσθονίας.
Σήμερον, παιδιά μου, δέν εἶναι εὔκολο νά εἶναι κανείς χριστιανός, νά ζῇ χριστιανικά. Αὐτός πού ζῇ χριστιανικά μπορεῖ νά ἀντιμετωπίζῃ τήν εἰρωνίαν τοῦ κόσμου καί τόν χλευασμόν. Ὁ ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος πράττει τό κακόν καί τήν ἁμαρτίαν δέν μπορεῖ νά ἀντέξει ὅτι ὑπάρχουν ἄνθρωποι πού ζοῦν διαφορετικά ἀπό αὐτόν καί ζοῦν ὅπως θέλει ὁ Θεός, καί ἐπειδή αἰσθάνεται νά ἐλέγχουν τήν ζωή του, ἀκόμη καί ἄν αὐτοί δέν τοῦ λέγουν τίποτε, προσπαθεῖ νά τούς κάνῃ ὅπως εἶναι ὁ ἴδιος, γιά νά μήν ἐλέγχεται.
Ἀλλά ἐσεῖς ἀγωνισθῆτε νά εἶσθε ὅπως σᾶς θέλει ὁ Θεός καί ὄχι οἱ ἄνθρωποι, τίμιοι, ἁγνοί, ἀγαθοί, νά δείχνετε ἀγάπη πρός ὅλους, νά ἀγαπᾶτε καί νά ὑπακούετε τούς γονεῖς σας, νά ὑπακούετε καί νά σέβεσθε τούς δασκάλους σας πού κοπιάζουν γιά σᾶς, καί ὁ Θεός θά σᾶς εὐλογήση στήν ζωήν σας καί θά σᾶς βοηθάει σέ κάθε δυσκολίαν.
Ὁ σκοπός τῆς ζωῆς μας εἶναι νά φθάσωμε στόν Θεόν. Καί ποιός εἶναι ὁ Θεός; Τόν ὁρισμόν μᾶς τόν δίνει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, λέγοντας: «ὁ Θεός ἀγάπη ἐστίν». Γιά αὐτόν τόν λόγον ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας ἀποσκοπεῖ στό νά μᾶς βοηθήση νά φθάσωμεν στήν ἀπόλυτον ἀγάπην, πού εἶναι ὁ Θεός. Καί ἀγάπη δέν μπορεῖ νά ὑπάρξῃ ὅπου ὑπάρχει ἔστω καί ἴχνος ἐγωϊσμοῦ ἤ ἴχνος ἰδιοτέλειας. Ὁ ἐγωϊστής ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά ἀγαπᾶ, γιατί νά ἀγαπᾶς τόν ἄλλον σημαίνει πάνω ἀπό ὅλα καί πρῶτα ἀπό ὅλα νά θέτῃς τόν ἄλλον, νά ὑπερβαίνῃς τόν ἑαυτόν σου, νά ζῇς γιά τόν ἄλλον ἄνθρωπον. Στό πρόσωπον τοῦ ἄλλου πρέπει νά βλέπουμε τόν ἴδιον τόν Θεόν. «Εἶδες τόν ἀδελφόν σου; Εἶδες Κύριον τόν Θεόν σου», λέγουν οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Κάτι πού κάνουμε στόν ἄλλον εἶναι σάν νά τό κάνουμε στόν ἴδιον τόν Χριστόν. Ἡ ἀγάπη θά παραμείνει στούς αἰῶνες.
Ὅλη ἡ προσπάθεια τῆς ζωῆς μας πρέπει νά εἶναι νά ἀγαπήσωμεν τόν Χριστόν. Ἐάν τόν ἀγαπήσωμεν, τότε ὅλα θά εἶναι γιά μᾶς εὔκολα. Γιατί τίποτε στόν κόσμο δέν ὑπάρχει πιό πολύτιμον ἀπό τόν Χριστόν. Μέ τίποτε ἄλλο δέν εἶναι δυνατόν νά Τόν ἀνταλλάξουμε. Καί τίποτε πολυτιμότερον δέν ἔχουμε στόν κόσμον ἀπό τήν ψυχήν μας. Κάποτε, στά χρόνια τῶν μεγάλων διωγμῶν τῶν χριστιανῶν, ἕνας δικαστής λέγει σέ ἕνα νέον δεκαεπτά ἐτῶν:
Ἐάν πατήσῃς τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ, θά σοῦ δώσω μία ἀσημένιαν ράβδον.
Δέν εἶναι ἀρκετό, ἀπαντᾶ ὁ νέος.
Τότε ὁ δικαστής λέει: θά σοῦ δώσω μίαν χρυσῆν ράβδον.
Καί αὐτή δέν φτάνει, λέγει ὁ χριστιανός.
Τί θέλεις παραπάνω; Ρωτᾷ ὁ δικαστής.
Καί ὁ νέος ἀπαντᾷ:
Κύριε Δικαστά, ἐάν θέλῃς νά πατήσω τόν σταυρόν πρέπει νά μοῦ δώσης τά μέσα γιά νά ἀγοράσω μίαν ἄλλην ψυχήν, ἐπειδή θά χάσω τήν ψυχή μου, πού εἶναι ὅ,τι πολυτιμότερο ὑπάρχει στόν κόσμον.
Καί μέ αὐτόν τόν τρόπον προχώρησε πρός τό μαρτύριον.
Ὁ ἅγιος Ταρσίζιος ἦταν ἕνα παιδί, ὅπως ἐσεῖς, ὅταν ἐμαρτύρησεν. Οἱ χριστιανοί τοῦ εἶχαν δώσει νά μεταφέρῃ τά Τίμια Δῶρα, τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, στούς χριστιανούς πού βρίσκονταν στίς φυλακές. Στόν δρόμο τοῦ ἐπιτέθηκαν παιδιά τῶν εἰδωλολατρῶν γιά νά τοῦ πάρουν τά Τίμια Δῶρα, ἀλλά αὐτός προτίμησε νά πεθάνη, σφίγγοντας στήν ἀγκαλιά του τά Τίμια Δῶρα, παρά νά ἀφήση νά τοῦ τά πάρουν καί νά τά βεβηλώσουν οἱ ἐχθροί τοῦ Χριστοῦ. Γνώριζε ὅτι αὐτό πού βάσταζε ἦταν ὁ Χριστός καί γιά τόν Χριστό ἔδωσε τήν ζωήν του.
Ἔτσι λοιπόν καί ἐσεῖς ἀκολουθεῖστε μέ ὅλη σας τήν ψυχήν τόν Χριστό στήν ζωή σας. Μείνετε κοντά Του καί Αὐτός θά σᾶς κάνει παιδιά Του, ὅπως μᾶς ὑποσχέθηκε.
Σᾶς εὐχόμεθα καλήν πρόοδον στά μαθήματά σας καί κάθε εὐλογίαν ἀπό τόν Θεό.


ΠΡΟΠΟΣΙΣ
ΤΗΣ Α. Θ. ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ
κ. κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ
ΚΑΤΑ ΤΟ ΓΕΥΜΑ
ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΕΚΠΡΟΣΩΠΩΝ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΟΣ KIHNU
(9 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2013)

 
Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Ταλλίνης καὶ πάσης Ἐσθονίας κύριε Στέφανε,
Ἱερώτατοι καὶ Θεοφιλέστατοι ἅγιοι ἀδελφοί,
Ἐκλεκτοὶ συνδαιτυμόνες,

 Εὐχαριστοῦμεν τὸν Θεὸν διὰ τὴν παροῦσαν εὐκαιρίαν ἐπικοινωνίας μαζὶ σας, διότι ἡ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον συνάντησις καὶ διὰ ζώσης συνομιλία, λόγῳ τῆς ἀμεσότητος, προσφέρεται τόσον διὰ τὴν ἐνίσχυσιν τῶν ὑπαρχόντων πνευματικῶν καὶ προσωπικῶν δεσμῶν, ὅσον καὶ διὰ τὴν δημιουργίαν νέων. Κατ᾿ ἀρχήν, θὰ ἠθέλομεν νὰ σᾶς διαβεβαιώσωμεν πατρικῶς ὅτι, εὐχόμενοι κατὰ τὰς ἱερὰς ἀκολουθίας, ἐξόχως δὲ κατὰ τὴν Θείαν Λειτουργίαν, «ὑπὲρ πλεόντων», ἰδιαιτέρως ἔχομεν ὑπ᾿ ὄψιν τοὺς ἐπαγγελματίας ἐκείνους, οἵτινες, ὡς ὑμεῖς, πορίζονται τὰ τοῦ βίου ἀναγκαῖα ἐκ τῆς κοπιώδους καὶ ἐπικινδύνου ἐργασίας τῆς ἁλιείας καὶ γενικώτερον ποντοπορίας.
 Ἐξ ἑτέρου, τυγχάνει συγκινητικὸν τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ καθ᾿ ἡμέραν βίος ὑμῶν ὁμοιάζει ἐν πολλοῖς πρὸς τὸν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. Μοχθοῦντες διὰ τὸν ἐπιούσιον, ἔχετε τὴν δυνατότητα νὰ ἐνθυμῆσθε πολλάκις τοὺς ἁλιεῖς τῆς Γαλιλαίας, οἵτινες, ὡς ὑμεῖς, ἐπάλαιον πρὸς τὰ κύματα καὶ τὰς ἐν γένει ἀντιξόους καιρικὰς συνθήκας ἔχοντες τὸ ἀποτέλεσμα ἀβέβαιον. Πολλάκις "δι᾿ ὅλης τῆς νυκτὸς κοπιάσαντες οὐδὲν λαμβάνετε" (πρβλ. Λουκ. ε΄ 5), οὕτως ὥστε νὰ τίθεται εἰς δοκιμασίαν ἡ ὑπομονὴ καὶ ἐπιμονή σας εἰς τὸν ἀγῶνα τῆς ἐξασφαλίσεως τῶν πρὸς τὸ ζῆν, ἔτι δὲ καὶ ἡ πίστις καὶ ἐμπιστοσύνη εἰς τὸν Παντοκράτορα Θεόν, ἐκ τοῦ ὁποίου ἐξαρτᾶ

ΟΜΙΛΙΑ
ΤΗΣ Α. Θ. ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ
κ. κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ
ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΕΡΑΣ ΤΟΥ ΕΣΠΕΡΙΝΟΥ
ΕΝ Τῼ ΙΕΡῼ ΝΑῼ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ KURESSAARE
(9 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2013)

 
Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Ταλλίνης καί πάσης Ἐσθονίας κύριε Στέφανε,
Ἱερώτατοι καί Θεοφιλέστατοι ἅγιοι ἀδελφοί,
Τέκνα ἡμῶν ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Ἐκφράζομεν ἀπό καρδίας πᾶσιν ὑμῖν τάς θερμοτάτατας τῶν εὐχαριστιῶν διά τήν θερμήν ὑποδοχήν ἐν τῷ Ἱερῷ τούτῳ Καθεδρικῷ Ναῷ Ἁγίου Νικολάου, ἀντανακλῶσαν εἰς αὐτήν τήν Ἁγιωτάτην Μεγάλην Ἐκκλησίαν Κωνσταντινουπόλεως.
Ἔχοντες ζωηράς τάς ἐντυπώσεις ἐκ τῆς εὐλογίας τῆς ἐπισκέψεως ἡμῶν εἰς τήν Ἐσθονίαν, ἐπιθυμοῦμεν διά μίαν εἰσέτι φοράν νά εὐχαριστήσωμεν ἅπαντας, διότι μέ τάς ἐκδηλώσεις τοῦ σεβασμοῦ καί τῆς τιμῆς σας, κατεστήσατε τήν ἐπίσκεψίν μας ἀλησμόνητον, καί ἀποδεικνύεσθε τοιουτοτρόπως γνήσια τέκνα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἐπιθυμοῦντα νά διατηρήσουν ἐς ἀεί ἀνεξίτηλον τόν σύνδεσμον ἀγάπης μετά τῆς Μητρός σας Ἐκκλησίας. Εὑρισκόμεθα σήμερον ἐν τῷ μέσῳ ὑμῶν, ἀνταπο-κρινόμενοι εἰς εὐγενῆ πρόσκλησιν τοῦ Ἐξοχωτάτου Προέδρου τῆς Χώρας σας ἀλλά καί τοῦ Ἱερωτάτου Μητροπολίτου Ταλλίνης καί πάσης Ἐσθονίας καί λίαν ἡμῖν ἀγαπητοῦ ἀδελφοῦ καί συλλει-τουργοῦ κυρίου Στεφάνου, ἵνα ἀπό κοινοῦ ἑορτάσωμεν τήν ἐπέτειον τῶν ἐνενήκοντα ἐτῶν ἀπό τῆς ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου χορηγήσεως αὐτονόμου καθεστῶτος εἰς τήν Ἐκκλησίαν σας, ἐν ἔτει 1923, τό ὁποῖον, καταργηθέν, ἀνασυνέστησε ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως, ἀνταποκρινομένη εἰς τό χρέος αὐτῆς ὡς συντονιστοῦ καί κέντρου τῶν ὀρθοδόξων, ἐν ἔτει 1996. Καί δραττόμεθα τῆς εὐκαιρίας ταύτης ὅπως ἐπικοινωνήσωμεν πνευματικῶς μετά τῶν ἐν Kuressaare χριστιανῶν τῆς Ἐπαρχίας ταύτης τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου καί νά μοιρασθῶμεν μετά πάντων ὑμῶν, ὡς Πατριάρχης σας, ὡρισμένους προβληματισμούς καί πνευματικάς σκέψεις, ἀφορώσας εἰς τήν πορείαν καί τόν ἀγῶνα ὅλων ἡμῶν ὡς χριστιανῶν, καί μάλιστα ὀρθοδόξων.
Αὔριον, ἀδελφοί καί τέκνα, ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινου-πόλεως, τῆς ὁποίας τό τυπικόν καί τό ἑορτολόγιον ἀκολουθεῖτε, τιμᾷ τήν μνήμην τῶν ἁγίων τριῶν ἐνδόξων παρθενομαρτύρων καί ἀδελφῶν Μηνοδώρας, Μητροδώρας, Νυμφοδώρας. Ὁ βίος των ἐνθυμίζει ἡμῖν ὡς χριστιανοῖς τήν ὑπέρλογον ἀγάπην, τήν ὁποίαν πρέπει νά ἔχωμεν εἰς τόν Χριστόν• ἀγάπην, ἡ ὁποία εἶναι ἰσχυροτέρα καί αὐτοῦ εἰσέτι τοῦ θανάτου. Ἐν ὄψει δέ τῆς ἐπικειμένης ἐντός ὀλίγων ἡμερῶν ἑορτῆς τῆς Ὑψώσεως τοῦ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ, θέλομεν νά σᾶς ἀπευθύνωμεν ὡρισμένας ἐπικαίρους προτροπάς.
Ἡ Ἐκκλησία ἡμῶν εἶναι ἱερόν μόρφωμα τῶν αἱμάτων τῶν ἁγίων μαρτύρων καί τῶν πολυμόχθων ἀγώνων τῶν ἁγίων τέκνων της, ἀπό αὐτῆς τῆς νηπιακῆς εἰσέτι ἡλικίας της.
Τῆς ἀληθείας αὐτῆς πρῶτος κάτοχος τυγχάνει ἡ Ἁγιωτάτη Ἐκκλησία Ἐσθονίας, ἡ ὁποία ἀνέδειξε σειράν ὅλην μαρτύρων, ἰδίᾳ δέ κατά τήν περίοδον τοῦ ἀθεϊστικοῦ καθεστῶτος, ἀνθρώπων οἱ ὁποῖοι οὐδόλως ἐδειλίασαν ἐνώπιον τῶν ἀπειλῶν τοῦ καθεστῶτος ἐκείνου καί παρέμειναν σταθεροί εἰς τήν εἰς Χριστόν πίστιν των, καταβαλόντες ὡς τίμημα καί τήν ἰδίαν τήν ζωήν των. Χαρακτη-ριστικόν παράδειγμα ἀποτελοῦν οἱ ἕνδεκα νεομάρτυρες Ἐσθονοί, κληρικοί καί λαϊκοί, οἱ μαρτυρήσαντες κατά τήν διάρκειαν τῆς σοβιετικῆς κατοχῆς, τούς ὁποίους τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, κατόπιν αἰτήσεως τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας Ἐσθονίας, ἀνέγραψε προσφάτως εἰς τάς ἁγιολογικάς δέλτους τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν Ἐκκλησίας.
Ὡς σημαίαν καί σύμβολον τῆς ὑπάρξεως αὐτῆς ἡ Ἐκκλησία ἐξ ἀρχῆς ὕψωσε τόν τίμιον καί πανσέβαστον τύπον τοῦ Σταυροῦ καί ὅλοι οἱ πιστοί ἐκλήθησαν νά ἄρουν ἕκαστος τόν σταυρόν του. Τό χριστιανικόν πλήρωμα εἶναι λαός σταυροφόρων.
Ἀσφαλῶς, ἀδελφοί, ἅπαντες γνωρίζομεν τί σημαίνει Σταυρός. Πόσοι ὅμως αἴρομεν τόν σταυρόν μας; Καί πῶς θά ἄρωμεν τόν σταυρόν μας; Οἱ Ἐσθονοί νεομάρτυρες ἀπέδειξαν ἐμπράκτως πῶς ὀφείλουν οἱ χριστιανοί νά αἴρουν τόν Σταυρόν αὐτῶν: Ὅταν ἀποδεχώμεθα μεθ᾿ ὑπομονῆς καί πρᾳότητος ὅλας τάς δυσκολίας, τάς ὁποίας παρουσιάζει ἐνώπιον ἡμῶν ἡ καθημερινότης. Οἱ νεομάρτυρες ἀψήφισαν τάς ἀπειλάς τοῦ ἀθέου καθεστῶτος καί λόγῳ καί ἐργῳ ἐκήρυξαν Χριστόν Ἐσταυρωμένον καί Ἀναστάντα. Ἡμεῖς βεβαίως σήμερον δέν καλούμεθα νά μαρτυρήσωμεν Χριστόν ἐν βασάνοις, ἐν ἐξορίαις, ἐν κακουχίαις, ἐν μαρτυρίῳ σωματικῷ. Καλούμεθα ὅμως νά βιώσωμεν τάς ἐντολάς τοῦ Χριστοῦ εἰς τήν καθημερινήν μας ζωήν, ἁγιάζοντες ἑαυτούς καί διδόντες μαρτυρίαν εὐαγγελίου εἰς τούς λοιπούς ἀνθρώπους. Καί πράττομεν τοῦτο, ὅταν ὑπομένωμεν καί βαστάζωμεν, τιμῶμεν καί ἀγαπῶμεν τόν πλησίον μας, τούς ἰδικούς μας ἀνθρώπους, τόν σύζυγον, τά τέκνα μας, τούς συναδέλφους μας, τούς ὑφισταμένους μας, τούς συνεργάτας μας. Κυρίως ὅμως αἴρομεν τόν σταυρόν μας, ὅταν ἀγωνιζώμεθα διά νά ζήσωμεν ἀσκητικῶς, ἵνα κερδήσωμεν τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Ὁ χριστιανικός λαός ἀποτελεῖται ἀπό πιστούς ἀθλοῦντας τόν καλόν ἀγῶνα δι᾿ ἀδιαλείπτων προσευχῶν, τηρήσεως τῶν νηστειῶν καί ἐπιτελέσεως ἔργων ἀγαθῶν. Τό εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ εὑρίσκει τήν ἐκπλήρωσίν του εἰς τήν προσωπικήν ἑκάστου πιστοῦ βίωσιν τῶν ἐντολῶν. Αἱ συνθῆκαι ὑπό τάς ὁποίας διαβιοῖ ὁ χριστιανός σήμερον κάθε ἄλλο παρά εὐνοοῦν τόν πνευματικόν ἀγῶνα τόν ὁποῖον διεξάγει. Τό πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου ἀντιμετωπίζει ἀνυπέρβλητα ἐμπόδια διά τήν ἐκ τοῦ κόσμου ἀπελευθέρωσίν του. Ἰδίως δέ εἰς τόν καλούμενον ἀνεπτυγμένον κόσμον ὅπου ἡ ἐκκοσμίκευσις, ἡ τάσις διά ἀποϊεροποίησιν τῶν κοινωνικῶν θεσμῶν πρός ἐπικράτησιν τῆς ἐπιθυμίας καί τῆς βουλῆς τοῦ κόσμου τούτου, τυγχάνουν πρόξενοι πλείστων ὅσων πειρασμῶν ἐχόντων ὡς ἀποτέλεσμα τήν ἀπομά-κρυνσιν τῶν ἐνδιδόντων εἰς αὐτούς χριστιανῶν ἐκ τῆς Ἀληθείας καί τῆς Ζωῆς.
Διά τοῦτο ἄς λάβωμεν τά πνευματικά ὅπλα, τά ὁποῖα μᾶς καθιστοῦν ἀτρώτους εἰς τόν ἀγῶνα διά τήν ἕνωσίν μας μέ τόν Χριστόν. Τήν νηστείαν, ἡ ὁποία ταπεινώνει τό σῶμα, ὑψώνει τόν νοῦν, φέρει τήν σωφροσύνην, δυναμώνει τήν προσευχήν, γίνεται μεσίτρια μεταξύ Θεοῦ καί ἀνθρώπων. Νηστεύοντες καί ἡμεῖς κατά τάς ἡμέρας τάς ὁποίας ὁρίζει ἡ Ἐκκλησία μας, ἀποδεικνύομεν τήν πρός τόν Κύριον ἡμῶν ἀγάπην μας, καί διά τῆς μικρᾶς ταύτης κακοπαθείας συμμετέχομεν εἰς τά πάθη Αὐτοῦ.
Ἄς ἀγωνισθῶμεν νά ἀνάψωμεν ἐντός μας τήν φλόγα τῆς ἀγάπης πρός τόν Χριστόν, τόν πόθον νά γίνωμεν ἅγιοι. Ὅσοι εἴμεθα πιστοί εἴμεθα μακάριοι, διότι ἔχομεν λάβει ἐξαιρετικήν κλῆσιν παρά Θεοῦ. Ἄς μείνωμεν πιστοί ἄχρι θανάτου, διά νά λάβωμεν καί τόν στέφανον τῆς δόξης. Μείνατε ἑδραῖοι ἐν τῇ πίστει, γίνεσθε γενναῖοι ἀθληταί καί στρατιῶται τοῦ παμβασιλέως Χρι-στοῦ, ὡς ἦσαν αἱ ἑορταζόμεναι τρεῖς παρθενομάρτυρες. Ἐκτελεῖτε τά χριστιανικά καθήκοντά σας μετά πάσης ἐπιμελείας καί αὐταπαρνήσεως καί νά εἶσθε βέβαιοι ὅτι ἑκατονταπλασίονα λήψεσθε καί ἐν τῷ νῦν αἰῶνι καί ἐν τῷ μέλλοντι. Ἄς φροντίζωμεν ὅλοι μας νά ἔχωμεν τό φῶς τοῦ Χριστοῦ ἄσβεστον ἐν ἡμῖν, διά νά φέρωμεν καρπούς πολλούς καί καλούς πρός σωτηρίαν τῶν ψυχῶν μας.
Ἡ πόλις σας ηὐλογήθη νά κατέχῃ τόν ἱερόν τοῦτον ναόν τοῦ ἁγίου Ἱεράρχου Νικολάου, τοῦ προστάτου τῶν χηρῶν καί τῶν ὀρφανῶν καί πάντων τῶν ἀδυνάτων, ὡς πηγήν ἁγιασμοῦ καί χάριτος δι᾿ ἅπαντα τόν λαόν της καί τούς εὐσεβεῖς ἐνορίτας του. Εἰς μίαν ἐποχήν, καθ᾿ ἥν ὁ ἄνθρωπος ἐπιζητεῖ τήν ἐπίλυσιν τῶν προβλημάτων του διά τῆς λογικῆς, οἱ Ἅγιοι, ὡς ὁ πρᾷος καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ Νικόλαος, καλοῦν ἡμᾶς νά ἐπιστρέψωμεν εἰς τήν ζωήν τοῦ Πνεύματος, εἰς τήν ζωήν τῆς προσευχῆς καί τῆς ἐσωτερικῆς καθαρότητος.
Ὁ πλοῦτος ἡμῶν τῶν χριστιανῶν εὑρίσκεται εἰς τόν ἔσω ἄνθρωπον, καθώς ὁ Κύριος εἶπεν ἐν τῷ Εὐαγγελίῳ, «ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντός ἡμῶν ἐστιν» (παρ. Λουκᾶ ιζ´, 21-22). Ἐάν ἀγωνισθῶμεν νά καθαρίσωμεν ἑαυτούς ἐκ τῶν παθῶν, θά εὕρωμεν τόν Θεόν, διότι «μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοί τόν Θεόν ὄψονται» (Ματθ. ε´, 8). Ζῶντες ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ἔχομεν τήν εὐλογίαν νά εἰσερχώμεθα καθ’ ἑκάστην εἰς τόν κόσμον τῶν Ἁγίων της καί νά κοινωνῶμεν μετ᾿ αὐτῶν. Ὁ ἄνθρωπος φέρει φυσικῶς εἰς τήν ψυχήν του τήν ἀνάμνησιν τῆς μακαρίας οὐρανίου πατρίδος του ἐκ τῆς ὁποίας ἐξέπεσε. Διά τοῦτο καί ἀγαπᾷ καί τήν ἐπίγειον πατρίδα του, ἐπειδή τοῦ ἐνθυμίζει τήν οὐράνιον καί ἄυλον ἐκείνην πατρίδα, εἰς τήν ὁποίαν εἶναι κεκλημένος νά ἐπιστρέψῃ διά νά ζήσῃ αἰωνίως. Χάριν αὐτῆς τῆς πατρίδος, εὐλογημένοι Χριστιανοί, ἄς εἴμεθα ἕτοιμοι νά θυσιάσωμεν ὅ,τι πολυτιμότερον ἔχομεν εἰς τόν κόσμον. Χάριν τοῦ οὐρανίου καί ἀχράντου φωτός, ἄς εἴμεθα ἕτοιμοι νά ἀφήσωμεν ὅλα τά ἄλλα πρόσκαιρα καί γήινα φῶτα.
Ὅπως λέγει ὁ Ἀθωνίτης ὅσιος Σιλουανός, «ὅταν ἀγαπᾶς τινα, θέλεις νά σκέπτεσαι αὐτόν, νά εἶσαι μαζί του. Τόν Κύριον ἀγαπᾷ ἡ ψυχή ὡς Πατέρα καί δημιουργόν καί παρίσταται ἐνώπιον Αὐτοῦ ἐν φόβῳ καί ἀγάπῃ: Ἐν φόβῳ, διότι εἶναι ὁ Κύριος, ἐν ἀγάπῃ, διότι ἡ ψυχή γνωρίζει Αὐτόν ὡς Πατέρα πλήρη ἐλέους, καί ἡ χάρις Αὐτοῦ εἶναι γλυκυτέρα παντός ἄλλου... Ἀδυνατῶ νά περιγράψω». Καί συμπληρώνει ὁ ἴδιος Ἅγιος τοῦ 20οῦ αἰῶνος: «ὁπόσον πολύ ἀγαπᾶ ἡμᾶς ὁ Κύριος. Διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος γνωρίζεται ἡ ἀγάπη αὕτη, καί ἡ ψυχή τοῦ προσευχομένου γνωρίζει τό Ἅγιον Πνεῦμα».
Ἡ Μετριότης ἡμῶν θά ἐνθυμώμεθα εὐγνωμόνως ὑμᾶς, πιστόν κλῆρον καί λαόν τῆς πόλεως ταύτης, ὑψοῦντες δέ τάς χεῖρας ἡμῶν εὐλογοῦμεν πατρικῶς ἅπαντας, εὐχόμενοι πλουσιό-δωρον τήν ἄνωθεν εὐλογίαν ἐπί τήν φιλοξενοῦσαν ἡμᾶς ἐνορίαν τοῦ ἁγίου Νικολάου καί τούς ἐκλεκτούς καί ἀξιαγαπήτους ὀρθοδόξους χριστιανούς της.
Κατακλείοντες τόν λόγον, στρέφομεν τά ὅμματα τῆς ψυχῆς καί τῆς καρδίας ἡμῶν πρός τήν ὑμετέραν Ἱερότητα, ἅγιε ἀδελφέ, Μητροπολῖτα Ταλλίνης καί πάσης Ἐσθονίας κύριε Στέφανε, καί ἐκφράζομεν πρός ὑμᾶς, καί ἐπί τῇ εὐκαιρίᾳ ταύτῃ, τόν δίκαιον ἔπαινον καί τήν εὐαρέσκειαν τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, διότι ἀπεδείχθητε ἄξιος τῆς κλήσεως ἧς ἐκλήθητε καί ἐπετελέσατε καί ἐπιτελεῖτε ἔργον ἀγαθόν ἐν Ἐσθονίᾳ, συμβαλόντες καθοριστικῶς εἰς τήν ἀνασυγκρότησιν τῆς Ἐκκλησίας ταύτης εἰς πάντας τούς τομεῖς τῆς ὀργανώσεως αὐτῆς, ἰδίᾳ δέ εἰς αὐτόν τῆς ἐπισυνάξεως τῶν πιστῶν τέκνων αὐτῆς ὑπό τάς πτέρυγάς της, ὡς δυνάμεθα νά ἴδωμεν καί εἰς τήν περίπτωσιν ταύτην, διό, σύν τοῖς συγχαρητήριοις πρός τόν ποιμένα, προτρεπόμεθα τά λογικά αὐτοῦ πρόβατα:
"Πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν καὶ ὑπείκετε· αὐτοὶ γὰρ ἀγρυπνοῦσιν ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ὑμῶν ὡς λόγον ἀποδώσοντες· ἵνα μετὰ χαρᾶς τοῦτο ποιῶσι καὶ μὴ στενάζοντες· ἀλυσιτελὲς γὰρ ὑμῖν τοῦτο" (Ἑβρ. ιγ´ 17-18).


Π Ρ Ο Π Ο Σ Ι Σ
ΤΗΣ Α. Θ. ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ
κ. κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ
ΚΑΤΑ ΤΟ ΥΠΟ ΤΟΥ ΕΝΤΙΜ. ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΟΥ KURESSAARE
κ. KAIDO KAASIK ΠΑΡΑΤΕΘΕΝ ΔΕΙΠΝΟΝ
(9 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2013)

 Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Ταλλίνης καὶ πάσης Ἐσθονίας κύριε Στέφανε,
 Mr. President,
 Ἱερώτατοι καὶ Θεοφιλέστατοι ἅγιοι ἀδελφοί,
 Ἐντιμότατε κύριε Δήμαρχε,
 Ἐκλεκτοὶ συνδαιτυμόνες,

 Σᾶς εὐχαριστοῦμεν ἀπὸ καρδίας, ἐντιμότατε κύριε Περιφερειάρχα, διὰ τὴν εὐγενῆ καὶ ἐγκάρδιον πρoσφορὰν τοῦ δείπνου αὐτοῦ, τοὺς τιμητικοὺς λόγους σας ὡς καὶ ἁπάσας τὰς ἐκδηλώσεις τιμῆς καὶ σεβασμοῦ πρὸς τὸ πρόσωπον τῆς ἡμετέρας Μετριότητος.
Ἐπισκεπτόμενοι κατὰ τὰς ἡμέρας αὐτὰς τὴν Ἁγιωτάτην Ἐκκλησίαν τῆς Ἐσθονίας δὲν θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ παραλείψωμεν νὰ ἐπισκεφθῶμεν καὶ τὰς νήσους τοῦ Ἐσθονικοῦ Ἀρχιπελάγους καὶ βεβαίως καὶ τὴν μεγαλυτέραν αὐτῶν νῆσον Saaremaa, ἀφ᾽ ἑνὸς διὰ νὰ ἐπικοινωνήσωμεν πατρικῶς μετὰ τῶν ἐνταῦθα διαβιούντων εὐσεβῶν τέκνων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἐσθονίας καὶ νὰ μεταφέρωμεν πρὸς αὐτὰ τὴν στοργὴν καὶ τὴν ἀγάπην τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἀφ᾽ ἑτέρου δὲ διὰ νὰ θαυμάσωμεν τὸ φυσικὸν αὐτῆς κάλλος διὰ τοῦ ὁποίου τὴν ἐπροίκισεν ὁ Θεός.
Νησιῶται καὶ ἡμεῖς, καταγόμενοι ἐκ μιᾶς μικρᾶς ἀλλ᾽ ἱστορικῆς νήσου τοῦ Ἀρχιπελάγους τοῦ Αἰγαίου, τῆς Ἴμβρου, αἰσθανόμεθα ἐπισκεπτόμενοι σήμερον τὴν μεγάλην ταύτην νῆσον Saaremaa τοῦ Ἐσθονικοῦ Ἀρχιπελάγους ὡς ἐπισκεπτόμενοι τόπον οἰκεῖον. Διότι, παρὰ τὰς μεταξὺ τῶν δύο νήσων διαφορὰς ὀφειλομένας εἰς τὴν διάφορον γεωγραφικὴν αὐτῶν θέσιν καὶ τὰς διαφόρους κλιματολογικὰς καὶ ἱστορικὰς συνθήκας, μεταδίδουν καὶ αἱ δύο εἰς τὸν ἐπισκέπτην τὴν αὐτὴν ἠρεμίαν καὶ γαλήνην τοῦ ὑπερόχου φυσικοῦ αὐτῶν περιβάλλοντος καὶ τὸν ἐντυπωσιάζουν διὰ τῆς ὡραιότητος τοῦ τοπίου καὶ τῶν ἀξιοθαυμάστων καταλοίπων τοῦ ἱστορικοῦ αὐτῶν παρελθόντος.
Ἐπιπροσθέτως ἡ περιβάλλουσα καὶ τὰς δύο νήσους ἡμῶν θάλασσα δίδει τὸ αὐτὸ κοινὸν μήνυμα ὑπομιμνήσκουσα εἰς ἅπαντας τὴν λειτουργίαν αὐτῆς ὡς μέσου ἐπικοινωνίας καὶ συναντήσεως μεταξὺ τῶν πέριξ αὐτῆς κατοικούντων λαῶν μὲ σκοπὸν τὴν εἰρηνικὴν καὶ ἁρμονικὴν αὐτῶν συνεργασίαν, ἀποβλέπουσαν εἰς τὴν πρόοδον καὶ εὐημερίαν τῶν ἀνθρώπων, καὶ οὐχὶ τὰς ἀντιδικίας καὶ τὰς συγκρούσεις, ὅπως συνέβαινεν ἐνίοτε κατὰ τὸ παρελθόν.
Ὑπομιμνήσκει ὅμως ἡ θάλασσα εἰς ἡμᾶς καὶ τὴν μετ᾽ αὐτῆς ὁμοιότητα τῆς ζωῆς πάντων ἡμῶν, ἡ ὁποία ἄλλοτε εἶναι ἤρεμος  ἄλλοτε ὅμως τρικυμιώδης συμπαρασύρουσα ἡμᾶς εἰς τὴν δίνην τῶν κυμάτων αὐτῆς, ἰδίως ἐὰν διαπλέωμεν τὸ πέλαγος ἄνευ τῆς καταλλήλου προετοιμασίας καὶ ἄνευ τοῦ ἀπαιτουμένου ἐρείσματος τοῦ διασφαλίζοντος τὴν σταθερότητα τῆς ἡμετέρας πορείας, συμπαρασύρουσα ἐνίοτε καὶ θεσμοὺς καὶ Ἐκκλησίας καὶ λαοὺς κλυδωνίζουσα καὶ ταλαιπωροῦσα αὐτοὺς πολυτρόπως.
Τοῦτο ἐπισυνέβη κατὰ τὸν παρελθόντα αἰῶνα καὶ μὲ τὴν νοητὴν ὁλκάδα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἐσθονίας, ἡ ὁποία εὑρεθεῖσα ἐν μέσῳ ταραχῆς καὶ τρικυμίας οὐ τῆς τυχούσης καὶ κλυδωνισθεῖσα ἰσχυρῶς, διεφυλάχθη εὐτυχῶς ἀσινὴς τῇ ἐπεμβάσει τοῦ ἀγρυπνοῦντος καθ᾽ ἡμᾶς Ἁγιωτάτου Ἀποστολικοῦ καὶ Πατριαρχικοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, τοῦ καὶ σπεύδοντος πάντοτε πρὸς σωτηρίαν τῶν κινδυνευόντων αὐτοῦ τέκνων καὶ ἐπικαλουμένων τὴν ἐπέμβασιν αὐτοῦ. Καὶ ἰδοὺ πλέον εὐθυδρομεῖ εἰς γαλήνια ὕδατα ὁδηγοῦσα τοὺς ἐμπιστευομένους αὐτῇ εἰς τὸν αἰώνιον αὐτῶν προορισμόν.
Γνωρίζοντες, κύριε Περιφερειάρχα, ὅτι πρὸ τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου οἱ Ὀρθόδοξοι κάτοικοι τῆς ὡραιοτάτης ὑμῶν νήσου ἀπετέλουν τὸ τριάκοντα περίπου τοῖς ἑκατὸν τοῦ συνολικοῦ πληθυσμοῦ, χαίρομεν διαπιστοῦντες ὅτι παρὰ τὰς ὀδυνηρὰς ἐμπειρίας τοῦ παρελθόντος ἡ λυχνία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας δὲν ἔσβυσεν ἀλλὰ συνεχίζει νὰ φωτίζῃ καὶ νὰ μεταδίδῃ τὸ φῶς αὐτῆς εἰς τοὺς ἐπιθυμοῦντας νὰ τὸ λάβουν, ὡς ἀποδεικνύεται καὶ ἐκ τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ἐνταῦθα Ὀρθοδόξων ἐνοριῶν ἀνερχομένου εἰς δέκα τέσσαρας. Χαίρομεν δὲ ἔτι πλέον διότι, ὡς πληροφορούμεθα, τὰ τέκνα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἀποτελοῦν δραστήρια μέλη τῆς τοπικῆς κοινωνίας συμβάλλοντα καὶ αὐτὰ εἰς τὴν ἀνάπτυξιν καὶ τὴν πρόοδόν της ἐν ἀγαστῇ συνεργασίᾳ μετὰ πάντων καὶ συγχαίρομεν ὑμᾶς διότι καὶ ὑμεῖς συμβάλλετε τὰ μέγιστα εἰς τὴν πραγμάτωσιν τῆς προόδου ταύτης. Εὐχόμεθα δὲ ὅπως ἡ νῆσος αὕτη καὶ οἱ ἐν αὐτῇ κατοικοῦντες συνεχίσετε προοδεύοντες καὶ εὐημεροῦντες σεβόμενοι τὸ φυσικὸν περιβάλλον, τὸ κάλλος τοῦ ὁποίου πολλάκις ἐθαυμάσαμεν καὶ ἡμεῖς σήμερον, καὶ εὐχαριστοῦμεν ὑμᾶς ἐγκαρδίως διὰ τὰ εὐγενῆ ὑμῶν αἰσθήματα καὶ τὴν προσφερθεῖσαν ἡμῖν ἀβραμιαίαν φιλοξενίαν, προπίνοντες ὑπὲρ εὐοδώσεως πάντων τῶν ἔργων ὑμῶν.


ΟΜΙΛΙΑ
ΤΗΣ Α. Θ. ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ
κ. κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ
ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΕΡΑΣ ΤΗΣ ΔΟΞΟΛΟΓΙΑΣ
ΕΙΣ ΤΟΝ ΙΕΡΟΝ ΝΑΟΝ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΑΣ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗΣ
(10 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2013)

Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Ταλλίνης καὶ πάσης Ἐσθονίας κύριε Στέφανε,
Ἱερώτατοι καὶ Θεοφιλέστατοι ἅγιοι ἀδελφοί,
Τέκνα ἡμῶν ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Συνεχίζοντες δι᾽ ἕκτην ἡμέραν τὴν ἐπίσκεψιν ἡμῶν εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Ἐσθονίας, μετὰ πολλῆς χαρᾶς καὶ ἀγάπης ἤλθομεν καὶ εἰς τὸν ἱερὸν αὐτὸν καὶ περικαλλῆ ναὸν τῆς ἁγίας Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς ἐν τῇ παλαιᾷ καὶ ἱστορικῇ πόλει τῆς Haaspalu καὶ εὑρισκόμεθα ἐν τῷ μέσῳ ὑμῶν.
Ἤλθομεν διὰ νὰ ἴδωμεν ὑμᾶς καὶ νὰ μεταφέρωμεν πρὸς ὑμᾶς τὴν εὐχὴν καὶ τὴν εὐλογίαν τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἀλλὰ καὶ τὴν στοργὴν καὶ τὴν ἀγάπην αὐτῆς πρὸς ἅπαντα τὰ τέκνα της, ὑπὲρ τῶν ὁποίων «νύκτα καὶ ἡμέραν» ποιεῖται ἐντεύξεις καὶ ἱκεσίας πρὸς τὸν Θεόν.
Γνωρίζομεν τὰς θλίψεις καὶ τὰς ταλαιπωρίας διὰ τῶν ὁποίων διήλθετε καὶ ὑμεῖς, διότι οὐδέποτε ἐπαυσάμεθα παρακολουθοῦντες ἐκ τοῦ ἐν Φαναρίῳ ἱεροῦ ἡμῶν Κέντρου τὴν πορείαν καὶ τὸν ἀγῶνα σας• γνωρίζομεν ὅμως καὶ τὸν θερμουργὸν ζῆλον σας διὰ τὴν πίστιν τῶν πατέρων σας καὶ τὴν ἐμμονήν σας εἰς τὴν φίλην Ὀρθοδοξίαν• γνωρίζομεν καὶ τὰς ἀνυστάκτους προσπαθείας τοῦ Ἱερωτάτου ἀδελφοῦ Μητροπολίτου Ταλλίνης καὶ πάσης Ἐσθονίας διὰ τὴν ἀνασύστασιν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἐσθονίας κατὰ τὴν διαρρεύσασαν σχεδὸν εἰκοσαετίαν καὶ ἀγαλλόμεθα μεγάλως διαπιστοῦντες τὴν σημαντικὴν πρόοδον ἡ ὁποία ἤδη ἐπετεύχθη καὶ διὰ ὁποίαν εἰργάσθητε ἅπαντες, κλῆρος καὶ λαός, ἐν ἀγαστῇ συμπνοίᾳ ὑπὸ τὴν ποιμαντικὴν μέριμναν καὶ στοργὴν τοῦ ἱερωτάτου ποιμενάρχου σας. Εὐχόμεθα δὲ ὁλοθύμως ὅπως συνεχίσητε «ἐν παντὶ ἔργῳ ἀγαθῷ καρποφοροῦντες καὶ αὐξανόμενοι εἰς τὴν ἐπίγνωσιν τοῦ Θεοῦ, ἐν πάσῃ δυνάμει δυναμούμενοι κατὰ τὸ κράτος τῆς δόξης αὐτοῦ εἰς πᾶσαν ὑπομονὴν καὶ μακροθυμίαν» (Κολ. α΄ 10-11), δικαιοῦντες τὴν Μητέρα Ἐκκλησίαν τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἡ ὁποία πρὸ ἐνενήκοντα ἐτῶν ἀνήγαγε διὰ Πατριαρχικοῦ καὶ Συνοδικοῦ Τόμου τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Ἐσθονίας εἰς Αὐτόνομον καὶ ἐπ᾽ ἐσχάτων ὑπεστήριξε σθεναρῶς τὴν ἀνασύστασιν τοῦ αὐτονόμου αὐτῆς καθεστῶτος, εὐφραίνοντες διὰ τῆς πνευματικῆς ὑμῶν προόδου τὴν καρδίαν αὐτῆς.
Ἡ Ὀρθόδοξος ἡμῶν Ἐκκλησία, ὡς καλῶς γνωρίζετε, οὐδέποτε ἐστηρίχθη εἰς μεγέθη καὶ ἀριθμούς, οὔτε ἐπεδίωξεν ἐξουσίαν καὶ ἰσχὺν κοσμικήν. Ἐνισχυομένη ὑπὸ τῆς ἐνθαρρυντικῆς προτροπῆς τοῦ Κυρίου "μὴ φοβοῦ, τὸ μικρὸν ποίμνιον" (Λουκ. ιβ΄,32) καὶ ἐν τῇ βεβαιότητι ὅτι ἀρκεῖ αὐτῇ ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ, πορεύεται ἐν τῷ κόσμῳ αἴρουσα τὸν σταυρὸν αὐτῆς ἐν τῇ προοπτικῇ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου. Αὐτὴν ἀναγγέλλει καὶ διὰ τοῦ κηρύγματός της εἰς πάντας τοὺς ἀνθρώπους, συνεχίζουσα τὸ ἔργον τῶν ἁγίων ἀποστόλων ἀλλὰ καὶ τῶν ἁγίων μυροφόρων γυναικῶν, εἰς μίαν τῶν ὁποίων, τὴν ἁγίαν Μαρίαν τὴν Μαγδαληνήν, εἶναι ἀφιερωμένος καὶ ὁ ναὸς ἐντὸς τοῦ ὁποίου εὑρισκόμεθα αὐτὴν τὴν ὥραν δοξάζοντες ἀπὸ κοινοῦ τὸν Ἀναστάντα Χριστόν.
Αὐτὴν τὴν χάριν παρακαλοῦμεν πατρικῶς πάντας ὑμᾶς νὰ μεταδίδετε διὰ τοῦ βίου καὶ τῶν ἔργων σας εἰς τὴν κοινωνίαν εἰς τὴν ὁποίαν ζῆτε καὶ δημιουργεῖτε. Νὰ μεταδίδετε τὴν χαρὰν τῆς Ἀναστάσεως, τὴν ὁποίαν μετέφερε πρὸς τοὺς μαθητὰς τοῦ Κυρίου ἡ ἁγία Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ μετὰ τὴν συνάντησίν της μετὰ τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ. Διότι ἡ χαρὰ αὕτη δὲν ὁμοιάζει πρὸς τὴν χαρὰν τοῦ κόσμου, ἡ ὁποία «ὡς ἄνθος μαραίνεται καὶ ὡς ὄναρ παρέρχεται», ἀλλὰ ἀποτελεῖ μόνιμον καὶ ἀναφαίρετον θησαυρόν, τὸν ὁποῖον οὐδεὶς καὶ τίποτε δὲν δύναται νὰ μᾶς ἀποστερήσῃ• ἀποτελεῖ δωρεὰν τοῦ Κυρίου πρὸς τοὺς πιστεύοντας εἰς αὐτὸν καὶ ἐμπιστευομένους "ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους καὶ πᾶσαν τὴν ζωήν" αὐτῶν εἰς τὴν πατρικὴν Πρόνοιαν τοῦ Θεοῦ.
Τὸ τοιοῦτον δὲν σημαίνει βεβαίως ὅτι ἡ ζωὴ τῶν χριστιανῶν διέρχεται ἄνευ θλίψεων καὶ πειρασμῶν• τοὐναντίον μάλιστα, διότι "διὰ πολλῶν θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ" (Πραξ. Ἀποστ. ιδ΄,22-23). Δυνάμεθα ὅμως νὰ ἀντιμετωπίζωμεν καὶ τὰς θλίψεις καὶ τὰς δυσκολίας καὶ τοὺς πειρασμοὺς τοῦ παρόντος κόσμου ἐν ὑπομονῇ καὶ πίστει, διότι τὰ τοιαῦτα δὲν δύνανται νὰ ἐπηρεάσουν τὴν δεδομένην ὑπὸ τοῦ Κυρίου χαρὰν ἡμῶν, ἐρειδομένην ἐν τῇ βεβαιότητι ὅτι τόσον ἡ ὕπαρξις ὅσον καὶ αὐτὴ ἡ ζωὴ ἡμῶν εὑρίσκονται ἐν ταῖς χερσὶ τοῦ φιλανθρώπου Θεοῦ.
Ἐξ αὐτῆς τῆς βεβαιότητος ἂς ἀντλῶμεν καὶ ἡμεῖς θάρρος καὶ αἰσιοδοξίαν διὰ νὰ ἀντιμετωπίζωμεν τὰ ἐπισυμβαίνοντα ἡμῖν ἐνίοτε λυπηρά, μιμούμενοι καὶ ἐν τούτῳ τὸ παράδειγμα τῆς μυροφόρου ἁγίας Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς, ἡ ὁποία θαρσαλέως ἐπορεύθη μετὰ τῶν ἄλλων γυναικῶν τῇ πρωΐᾳ τῆς μιᾶς τῶν σαββάτων εἰς τὸν τάφον τοῦ προσφιλοῦς αὐτῆς διδασκάλου, οὐδόλως ὑπολογίσασα τὴν δυσκολίαν τοῦ ἐγχειρήματος, ἂν καὶ ἐγνώριζε καλῶς ὅτι ἐπὶ τὸν τάφον ἔκειτο λίθος βαρὺς καὶ φυλασσόμενος ὑπὸ τῶν στρατιωτῶν. Καὶ ἡ πίστις καὶ ἡ ἀγάπη αὐτῆς ἐθριάμβευσαν καὶ τὰ ἐμπόδια ᾔρθησαν καὶ οἱ φυλάσσοντες ἠκυρώθησαν, διότι οὐδεμία δύναμις δύναται νὰ ἀντισταθῇ εἰς δύναμιν τοῦ Θεοῦ ἐνεργουμένην διὰ τῆς εἰς Αὐτὸν πίστεως καὶ ἀγάπης, ἔστω καὶ ἐὰν προσωρινῶς φαίνηται νὰ ὑπερισχύῃ καὶ νὰ νικᾷ. Ἀρκεῖ ἡ πίστις καὶ ἡ ἀγάπη ἡμῶν πρὸς τὸν Θεὸν νὰ εἶναι γνησία καὶ εἰλικρινής, ἀνταποκρινομένη εἰς τὸ κριτήριον τῆς γνησιότητος τὸ ὁποῖον ἔθεσεν ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς λέγων «ὁ ἔχων τὰς ἐντολάς μου καὶ τηρῶν αὐτάς, ἐκεῖνός ἐστιν ὁ ἀγαπῶν με» (Ἰωάν. ιδ΄,21) καὶ ὑποσχόμενος ὅτι οἱ τηροῦντες τὰς ἐντολὰς Αὐτοῦ θὰ μένουν ἐν τῇ ἀγάπῃ Αὐτοῦ• "ἐὰν τὰς ἐντολάς μου τηρήσητε, μενεῖτε ἐν τῇ ἀγάπῃ μου" (Ἰωάν. 15,10).
Μείνατε καὶ σεῖς ἐν τῇ ἀγάπῃ τοῦ ἀγαπήσαντος ἡμᾶς Χριστοῦ τηροῦντες τὰς ἐντολὰς Αὐτοῦ διὰ νὰ ἔχητε καὶ πεπληρωμένην τὴν χαρὰν Αὐτοῦ ἐν ταῖς καρδίαις σας, δοξάζοντες Αὐτὸν πάντοτε διὰ τῶν ἔργων σας.
Εἴθε ἡ Χάρις καὶ τὸ πλούσιον ἔλεος τοῦ Θεοῦ νὰ εἶναι πάντοτε μαζί σας καὶ νὰ κατευθύνῃ τὴν ζωήν σας.


ΠΡΟΠΟΣΙΣ
ΤΗΣ Α. Θ. ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ
κ. κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ
ΚΑΤΑ ΤΟ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΟΝ ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΟΝ ΓΕΥΜΑ
(10 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2013)

Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Ταλλίνης καὶ πάσης Ἐσθονίας κύριε Στέφανε,
Ἱερώτατοι καὶ Θεοφιλέστατοι ἅγιοι ἀδελφοί,
Ἐκλεκτοὶ συνδαιτυμόνες,
 
Μετὰ βαθείας συγκινήσεως καὶ χαρᾶς συνδειπνοῦμεν μαζί σας κατὰ τὴν παροῦσαν ἑσπέραν, καθ᾽ ἣν ὁλοκληροῦται ἡ πολυήμερος ἐπίσκεψις τῆς ἡμετέρας Μετριότητος καὶ τῆς τιμίας ἡμῶν συνοδείας εἰς τὴν πεπολιτισμένην Χώραν τῆς Ἐσθονίας καὶ εἰς τὴν Ἁγιωτάτην Αὐτόνομον Ἐκκλησίαν αὐτῆς.
Ἤλθομεν ἐνταῦθα, ἀνταποκρινόμενοι εἰς εὐγενῆ καὶ τιμητικὴν πρόσκλησιν τοῦ Ἐξοχωτάτου Προέδρου τῆς Χώρας σας καὶ τοῦ Ἱερωτάτου Μητροπολίτου Ταλλίνης καὶ πάσης Ἐσθονίας κυρίου Στεφάνου, ἐπ᾽ εὐκαιρίᾳ τῶν ἑορτασμῶν τῆς ἐνενηκοστῆς ἐπετείου τῆς ἀναγνωρίσεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἐσθονίας ὑπὸ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ὡς Αὐτονόμου, διὰ νὰ ἴδωμεν πρόσωπα τέκνων ἠγαπημένων καὶ προσφιλεστάτων ἀδελφῶν, διὰ νὰ μεταφέρωμεν πρὸς ὑμᾶς τὴν στοργὴν καὶ τὴν εὐλογίαν τῆς Μητρὸς ἡμῶν Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ νὰ διαπιστώσωμεν μεθ᾽ ἱκανοποιήσεως καὶ χαρᾶς τὴν πρόοδον καὶ τὴν πνευματικὴν προκοπὴν τῆς ἐνταῦθα Ἐκκλησίας.
Δοξάζομεν τὸν Θεὸν δι᾽ὅσα εἴδομεν καὶ ἠκούσαμεν κατὰ τὰς ἡμέρας αὐτάς, τὰ ἀποδεικνύοντα ὅτι ὁ σπειρόμενος σπόρος τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καρποφορεῖ ἐν ὑπομονῇ καρπὸν πολὺν καὶ ἐκλεκτὸν καὶ ὅτι ὁ Κύριος τοῦ ἀμπελῶνος ἐπιδαψιλεύει ἄφθονον τὴν χάριν αὐτοῦ εἰς τοὺς κοπιῶντας ἀνταμείβων τὸν κόπον αὐτῶν πλουσιοπαρόχως.
Ἀναχωροῦντες αὔριον ἐκ τῆς ἀγαπητῆς ἡμῖν Ἐσθονίας καὶ τῆς Ἁγιωτάτης αὐτῆς Ἐκκλησίας λαμβάνομεν μεθ᾽ ἡμῶν ἀναμνήσεις γλυκείας καὶ ἐμπειρίας συγκινητικάς. Λαμβάνομεν τὴν ἀγάπην καὶ τὸν σεβασμὸν τοῦ κλήρου καὶ τοῦ λαοῦ πρὸς ἡμᾶς καὶ πρὸς τὴν μαρτυρικὴν Μητέρα Ἐκκλησίαν τῆς Κωνσταντινουπόλεως τὴν ὁποίαν ἐκπροσωποῦμεν. Λαμβάνομεν μαζί μας τὰς ὡραίας εἰκόνας τῆς θερμῆς ὑποδοχῆς εἰς ὅλας τὰς πόλεις τὰς ὁποίας ἐπεσκέφθημεν. Λαμβάνομεν μαζί μας τὰς ἀγαθὰς ἐντυπώσεις τὰς ὁποίας ἀπεκομίσαμεν ἐκ τῶν συναντήσεων μετὰ τῶν πολιτικῶν καὶ ἐκκλησιαστικῶν ἀρχῶν τῆς χώρας, ἐκ τῆς ἐπαφῆς μετὰ τῶν εὐσεβῶν οἰκογενειῶν τῆς Ταλλίνης καὶ ἄλλων πόλεων, ἐκ τῆς συναναστροφῆς μετὰ τῶν μικρῶν μαθητῶν τῆς νήσου Kihnu. Λαμβάνομεν μεθ᾽ ἡμῶν τὰς ἐναρμονίους μελωδίας τοῦ προσφιλοῦς συνθέτου Arvo Pärt καὶ τὰς γοητευτικὰς εἰκόνας τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος καὶ τῆς ἀπεράντου θαλάσσης. Ἀναχωροῦμεν τοπικῶς ἀλλὰ παραμένομεν ἡνωμένοι πνευματικῶς ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς ἀγάπης.
Ἐκφράζομεν τὰς ὁλοκαρδίους εὐχαριστίας ἡμῶν πρὸς τὰς ἀρχὰς τῆς χώρας, τὸν κ. Πρόεδρον, τὴν κ. Πρόεδρον τῆς Βουλῆς, τὸν Πρωθυπουργὸν καὶ τὸν Ὑπουργὸν Ἐξωτερικῶν, τοὺς ἐντιμοτάτους δημάρχους τῶν πόλεων τὰς ὁποίας ἐπεσκέφθημεν διὰ τὴν φιλόφρονα ὑποδοχὴν καὶ τὰς διευκολύνσεις τὰς ὁποίας παρέσχον εἰς ἡμᾶς. Εὐχαριστοῦμεν τὸν Ἱερώτατον Ἀδελφὸν Μητροπολίτην Ταλλίνης καὶ πάσης Ἐσθονίας κύριον Στέφανον, τοὺς ἁγίους ἀρχιερεῖς, τοὺς θεοφιλεῖς ἱερεῖς, τοὺς εὐλαβεῖς διακόνους καὶ τὸν εὐσεβῆ λαὸν τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ἐσθονίας, διὰ τὰς πολλὰς ἐκδηλώσεις τιμῆς, σεβασμοῦ καὶ ἀγάπης. Εὐχαριστοῦμεν καὶ τὸν Ἀρχιεπίσκοπον τῆς Λουθηρανικῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἐσθονίας διὰ τὴν τιμὴν μετὰ τῆς ὁποίας  ὑπεδέχθησαν ἡμᾶς. Εὐχαριστοῦμεν ὑμᾶς, τοὺς ἐκλεκτοὺς συνδαιτυμόνας τῆς τραπέζης ταύτης διὰ τὴν ἀποψινὴν παρουσίαν, καθὼς γνωρίζομεν ὅτι πολλοὶ ἐξ ὑμῶν τυγχάνετε πολύτιμοι καὶ ἐκλεκτοὶ συνεργάται τῆς Αὐτονόμου Ἐκκλησίας τῆς Ἐσθονίας οἱ ὁποῖοι συνεβάλετε καθοριστικῶς εἰς τὴν ὀργάνωσιν καὶ πραγματοποίησιν τῆς ἡμετέρας Πατριαρχικῆς ἐπισκέψεως. Ἐκτιμῶμεν μεγάλως τὰ αἰσθήματά σας καὶ τοὺς κόπους σας.
Ἀκόμη, αἰσθανόμεθα τὴν ἀνάγκην νὰ εὐχαριστήσωμεν ἀπὸ καρδίας τὰ προσφιλῆ μέλη τῆς τιμίας ἡμῶν συνοδείας κατὰ τὴν ἀποδημίαν ἡμῶν ταύτην ἐδῶ εἰς τὸν βορρᾶν, μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τοὺς Ἱερωτάτους ἀδελφοὺς ἅγιον Χαλκηδόνος καὶ ἅγιον Βοστώνης, διότι καθ᾿ ὅλην τὴν διαρρεύσασαν ἑβδομάδα συνεμερίσθησαν μετὰ τῆς ἡμετέρας Μετριότητος τὰς πολλὰς χαρὰς καὶ συγκινήσεις, ἀλλὰ καὶ τοὺς σωματικοὺς κόπους τῶν διαφόρων ἐπισκέψεων καὶ μετακινήσεων καὶ ἱερουργιῶν. Χωρίς ποτε νὰ γογγύσουν ἢ νὰ ἐκφράσουν κόπωσιν ἢ ἀπροθυμίαν τινά.
Εὐχόμεθα εἰς πάντας ὑμᾶς, ἅμα δὲ καὶ εἰς τὸν εὐγενῆ λαὸν καὶ τοὺς ἄρχοντας τῆς χώρας ταύτης, τὴν δαψιλῆ καὶ πλουσιόδωρον χάριν τοῦ φιλανθρώπου Θεοῦ καὶ τὸ ἄμετρον ἔλεος αὐτοῦ.
Ἀδελφοὶ καὶ φίλοι ἀγαπητοί, ὁ Χριστὸς ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν! Μείνατε ἐν τῇ ἀγάπῃ Αὐτοῦ. Ἀμήν.

""

 
© 2010 Ιερά Μητρόπολις Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου, Ρέθυμνο, Κρήτη - Τηλεφωνικό Κέντρο 28310 22415 - Fax 28310 28557
 

Ρέθυμνο 

HOTSoft.gr σχεδιασμός, κατασκευή, Προώθηση ιστοσελίδων, Κρητη SEO. Ρέθυμνο Aσύρματα δίκτυα WiFi, Δομημένη καλωδίωση, έξυπνο σπίτι. Rethymno 

Website Design, Web Development, Web site Promotion, SEO Crete SEM.
powered by HOTSoft.gr
internet, δίκτυα & τηλεπικοινωνίες