Οικουμενικον Πατριαρχείον
Οικουμενικον Πατριαρχείον
Οικουμενικον Πατριαρχείον

 

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ
ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ
ΡΕΘΥΜΝΗΣ ΚΑΙ ΑΥΛΟΠΟΤΑΜΟΥ κ. ΕΥΓΕΝΙΟΥ
ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ
ΤΗΣ ΥΠΑΠΑΝΤΗΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ
ΣΤΟΝ ΠΑΝΗΓΥΡΙΖΟΝΤΑ ΙΕΡΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΝΑΟ ΤΗΣ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ
ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 1η ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2014

 

     Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Ρεθύμνης καί Αὐλοποτάμου κ. Εὐγένιος, μετά ἀπό εὐγενική πρόσκληση τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου, μετέβη στήν Καλαμάτα τό διήμερο 1-2 Φεβρουαρίου 2014 καί συμμετεῖχε στούς πανηγυρικούς ἑορτασμούς τῆς πολιούχου τῆς Καλαμάτας Παναγίας τῆς Ὑπαπαντῆς.
     Ἀκολουθοῦν φωτογραφίες καθώς καί ἀποσπάσματα ἀπό τήν ὁμιλία τοῦ Ἐπισκόπου μας κατά τόν Μέγα Ἑσπερινό τῆς Ὑπαπαντῆς στόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό τῆς Καλαμάτας.

 

...

 

     «Δεῦτε καί ἡμεῖς, ᾄσμασιν ἐνθέοις, Χριστῷ συναντηθῶμεν, καί δεξώμεθα αὐτόν, οὗ τό σωτήριον ὁ Συμεὼν ἑώρακεν.».
     Μέ αὐτούς τούς προτρεπτικούς λόγους, πού μόλις λίγο πρίν στό τρίτο στιχηρό τῆς ἐπιλύχνιας αὐτῆς συμπροσευχῆς μας ὁ ἱερός τῆς Ἐκκλησίας ὑμνῳδός ἀνέφερε, καλούμαστε νά εἰσοδεύσομε στό ἐσώτερον, στό ἀπόθετον κάλλος τῆς μεγάλης Ἑορτῆς πού συνεορτάζομε ἀπόψε καί αὔριο, τῆς Ἑορτῆς τῆς Ὑπαπαντῆς τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.
     Μέ αὐτούς τούς λόγους καλούμαστε κατά τήν εὔσημο αὐτή ἡμέρα νά προσεγγίσομε στό θεολογικό βάθος τῆς Ἑορτῆς καί νά ἀντλήσομε τά σωτηριώδη νοήματα καί μηνύματα ἀπό τήν συγκινητική ἐκείνη συνάντηση τοῦ Ἁγίου καί Δικαίου Συμεών τοῦ Θεοδόχου μέ τόν Χριστό μας, μέ τήν ἀνεπανάληπτη «προσδοκία τῶν ἐθνῶν», μέ τό τέλειο «πλήρωμα τοῦ νόμου», μέ τόν μοναδικό Λυτρωτή τῆς ἀνθρωπότητος.

 

Σεβασμιώτατε Ἅγιε Ἀδελφέ καί Θεόλεκτε Ποιμενάρχα τῆς Ἱστορικῆς αὐτῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως,
     Σεβασμιώτατοι,
     Ἤλθαμε σήμερα ἐδῶ ὑπήκοοι, τό πιστεύομε, στήν κλήση τῆς Παναγίας. Ἐκείνη, ἡ ὁποία «τούς κοσμικῶς καί χρονικῶς διεσπαρμένους, ὁμοχώρους καί συγχρόνους ποιεῖ», ἡ Παναγία μας, συνήγαγε σήμερα ὅλα τά πνευματικά της παιδιά ἐδῶ στήν Καλαμάτα, στήν πανέμορφη Μεσσηνία, πού εὐφραίνεται καί καυχᾶται δίκαια γιά τοῦτο τό ἅγιο παλάτι Της, γιά νά πληρωθοῦν οἱ ὑπάρξεις μας ἀπό εὐφροσύνη, ἀπό ἐλπίδα καί φῶς, σέ καιρούς ποικίλως σκοτεινούς καί ἀπέλπιδες.
     Ἤλθαμε, γιά νά προσφέρομε στήν Παναγία τά μύρα τῆς εὐγνωμοσύνης, τά ἄνθη τῆς ἀγάπης μας, τά δάκρυα τῆς προσευχῆς καί τῆς παράκλησής μας, γιά νά τῆς ἀποδώσομε τά εὐχαριστήρια μεγαλυνάριά μας, ἀφοῦ μέσα στήν Ἐκκλησία μας γνωρίζομε καί ζοῦμε τό μεγάλο μυστήριο, πώς δηλαδή ὁ Θεός Λόγος χωρίς νά ἀφήσει τήν πατρικὴ ἀγκαλιά, κατέβηκε καί σαρκώθηκε «ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί ἐξ αὐτῆς» «διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν».
     Ἤλθαμε ὅλοι γι" αὐτόν καί μόνο τόν λόγο, γιά νά χαροῦμε, γιά νά πάρομε χαρά ἀπό τήν αἰτία τῆς χαρᾶς πού χαριτώνει τούς λογισμούς μας καί ὁμορφαίνει τήν ὕπαρξή μας.
     Ἤλθαμε γιά νά δοῦμε, ὅπως θά ἔγραφε ὁ μεγάλος Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας καί Ποιμενάρχης σοφός τῆς Κρήτης, ἀπό τήν ὁποία προέρχομαι, ὁ Ἅγιος Ἀνδρέας, ὅτι «σήμερον ἡ Ἱερὰ Μήτηρ, καί τοῦ Ἱεροῦ ὑψηλοτέρα, ἐπὶ τό Ἱερὸν παραγέγονεν, ἐμφανίζουσα τῷ κόσμῳ, τόν τοῦ κόσμου Ποιητήν, καί νόμου πάροχον, ὃν καί ἐν ἀγκάλαις ὑποδεξάμενος, ὁ πρεσβύτης Συμεών, γεραίρων ἐκραύγαζε. Νῦν ἀπολύεις τόν δοῦλόν σου, ὅτι εἶδόν σε τόν Σωτῆρα τῶν ψυχῶν ἡμῶν».
     Ἤλθαμε γιά νά χαροῦν οἱ αἰσθήσεις μας τήν ὄμορφη εἰκόνα, ὅπως τήν περιγράφει ἀριστοτεχνικά ὁ ἄλλος Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ἱερός Δαμασκηνός, πώς δηλαδή «τόν Ἱερὸν ἡ Ἱερὰ Παρθένος προσεκόμισεν, ἐν Ἱερῷ τῷ Ἱερεῖ, ἁπλώσας δὲ ἀγκάλας ὁ Συμεών, ἐδέξατο τοῦτον ἀγαλλόμενος».     
     Αὐτή λοιπόν ἡ ἡμέρα εἶναι ἡμέρα χαρᾶς, σέ καιρούς πού μειώνονται οἱ αἰτίες καί ἀφορμές γιά ἀληθινή χαρά, ἀφοῦ χωρίς ὑπερβολή ἑορτάζομε σήμερα Χριστούγεννα μετά τά Χριστούγεννα καί Πάσχα πρίν ἀπό τό Πάσχα. Αὐτή ἡ γιορτή μᾶς δίδει τήν δυνατότητα νά ξαναζήσομε τό μεγάλο γεγονός τῆς Θείας Οἰκονομίας, τήν φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ στήν Ἐνσάρκωση τοῦ Μονογενοῦς Υἱοῦ καί Λόγου Του. Νά ξαναδοῦμε τόν Χριστό «ὡς βρέφος σπαργανούμενον» στό ἄλλο ἐκεῖνο βηθλεεμικό σπήλαιο τῆς ἀγκάλης τοῦ Δικαίου Συμεών. Καί γνωρίζοντας τό σκοπό καί τό τέλος τοῦ μεγάλου ἐρχομοῦ, τήν Ἀνάσταση, νά χαροῦμε γιά τήν δυνατότητα τῆς συνανάστασής μας, πού ἀπολαμβάνομε ὡς μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, πού γεννήθηκε, σταυρώθηκε καί ἀναστήθηκε, δηλαδή τῆς Ἐκκλησίας. Μέσα σ" αὐτό τό Σῶμα συνεχίζεται ἀέναα καί ἀδιάκοπα ἡ Ὑπαπαντή τοῦ Χριστοῦ στήν ἀγκαλιά κάθε πιστοῦ πού προσδοκᾶ νά δεῖ μέ τούς ὀφθαλμούς του πνευματικά τό «σωτήριον τοῦ Θεοῦ» καί νά συναντηθεῖ μαζί Του. Σέ μιά συνάντηση πού ἐπαναλαμβάνεται κάθε φορά στό ταμιεῖο τῆς προσευχῆς, στήν εὐχαριστιακή μετοχή, στήν κοινωνία τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματός Του καί στήν κοινωνία μέ τό πρόσωπο τοῦ κάθε ἐλαχίστου ἀδελφοῦ, πού ἀποτελεῖ «εἰκόνα τοῦ Θεοῦ». Μέχρι ἐκείνη τήν μεγάλη τελικά συνάντηση στήν αἰωνιότητα τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.
     Σέ μιά συνάντηση κατά τήν ὁποία πρέπει νά προσφέρομε στόν Θεό, σύμφωνα μέ τόν ἅγιο Γρηγόριο Νύσσης, ἀντὶ τοῦ ζεύγους τρυγόνων ἤ τῶν δύο νεοσσῶν περιστερῶν τήν ψυχοσωματική μας καθαρότητα, τό ἀποτέλεσμα τοῦ ἐπί γῆς πνευματικοῦ μας ἀγῶνα.
     «Δεῦτε», λοιπόν, «Χριστῷ συναντηθῶμεν καί δεξώμεθα αὐτόν». Μπροστά μας βρίσκεται αὐτή ἡ μεγάλη πρόσκληση καί πρόκληση, ὅπως ἄλλοτε βρέθηκε μπροστά στόν πρεσβύτη Συμεών. Ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, ἡ φιλάνθρωπη Μάνα μας, τό δικό του καί δικό μας Σῶμα, σ" αὐτήν τήν συνάντηση καί πάλι μᾶς καλεῖ. Καί μᾶς παρακινεῖ, ἀφοῦ ἀγωνισθοῦμε γιά νά ἐπιτύχομε τήν ἀπαραίτητη ἐπίγνωση τῆς ἁμαρτωλότητός μας, νά ἀναλάβομε τήν σθεναρή ἀπόφαση τῆς ἡρωϊκῆς ἐξόδου ἀπό κάθε πρόσχημα καί πρόφαση πού μᾶς χωρίζει ἀπό τόν Θεό καί νά συναντήσομε στίς ἀγκάλες Της Ἐκεῖνον πού «ἔκλινε οὐρανούς καί κατέβη» γιά νά μᾶς ἀναζητήσει καί νά μᾶς εἰσαγάγει ξανά στίς δικές Του σπλαχνικές πατρικές ἀγκάλες, γιά νά μᾶς καταστήσει μετόχους τοῦ μυστικοῦ δείπνου τῆς Βασιλείας Του.
     «Δεῦτε», λοιπόν, «Χριστῷ συναντηθῶμεν καί δεξώμεθα αὐτόν». Μέ Ἐκεῖνον πού καταδέχθηκε νά θρονιασθεῖ στήν χοϊκή ἀγκαλιά τοῦ Συμεών, διατρανώνοντας ἔτσι τήν θέλησή Του νά ἑνωθεῖ ἄρρηκτα μέ τό ἀγαπημένο καί τελειότερο δημιούργημά Του, τόν ἄνθρωπο. Μέ Ἐκεῖνον πού καταδέχθηκε νά εἰσέλθει στήν ἀγκαλιά τοῦ ἀνθρώπου γιά νά ἀναπαυθεῖ στήν ψυχή του, κάνοντάς την θρόνο χερουβικό δόξης καί τιμῆς.
     Γιά τόν Συμεών ἡ συνάντηση μέ τόν Χριστό ὑπῆρξε προσδοκία μιᾶς ὁλόκληρης ζωῆς καί μόλις σέ γήρας βαθύ ἀξιώθηκε νά ἀπολαύσει τήν ἐκπλήρωση αὐτῆς τῆς ἐπαγγελίας. Ὄχι διότι ὁ ἴδιος δέν ἦταν κατάλληλα προετοιμασμένος. Κάθε ἄλλο. Ἀπό τήν στιγμή πού τοῦ ἀποκαλύφθηκε ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα ὅτι δέν θά ἀποθάνει «πρὶν ἢ ἴδῃ τόν Χριστόν Κυρίου», ὅλος του ὁ βίος μεταποιήθηκε σέ μιά ἀδιάκοπη προετοιμασία γιά αὐτό τό μεγάλο καί μοναδικό γεγονός.
     Ἄν καί ὑπάρχει καί μιά πρόοδος στό σημεῖο αὐτό. Ἀφοῦ ὁ Συμεών, ὁ εὐλογημένος αὐτός καί μακάριος ἄνθρωπος, ἐστερεῖτο μιᾶς θεμελιώδους καί μοναδικῆς εὐλογίας. Δέν ἔζησε στήν περίοδο τῆς Χάριτος, ἀλλά στή σκιά τοῦ νόμου καί τῶν αἰνιγμάτων τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ἦταν ἀποδέκτης τῆς ὑποσχέσεως καί τοῦ Πρωτευαγγελίου τοῦ Θεοῦ, ὄχι ὅμως κοινωνός τῶν λυτρωτικῶν ἀποτελεσμάτων τῆς ἐκπληρώσεως καί τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ.
     Ἐνῶ, ἀδελφοί μου, ὅλοι ἐμεῖς, τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, εἴμαστε ἀπείρως μακαριώτεροι καί περισσότερο εὐεργετημένοι ἐκείνου τοῦ Δικαίου ἀνδρός. Διότι δέν χρειάζεται νά ἀναμένομε ἐπί μακρόν πότε θά ἀποκαλυφθεῖ σέ ἐμᾶς ὁ Κύριος, γιά νά Τόν συναντήσομε. «Θεός ἐφανερώθη ἐν σαρκί», ἡ ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ ἔγινε καί παραμένει διαρκές γεγονός μέσα στήν Ἐκκλησία καί καθένας ἀπό ἐμᾶς μπορεῖ νά συναντήσει πλέον τόν Χριστό, ὅποτε τό ἐπιθυμήσει καί τό ζητήσει.
     Εἶναι καθῆκον μας, κατά τόν Μέγα Ἀθανάσιο, νά ὁμοιάσομε μέ τόν δίκαιο Συμεὼν. Πρέπει καί ἐμεῖς νά συναντήσομε τόν Χριστό μέ σωφροσύνη, καθαρότητα, ἀκακία, ἀμνηστία, καί γενικῶς μέ φιλοθεΐα καί φιλανθρωπία. Δέν μπορεῖ κανεὶς μέ ἄλλο τρόπο νά συναντήσει τόν Χριστό, τήν ἀληθινή ζωή.
     Αὐτό ἀκριβῶς τό τελευταῖο φανερώνει ὅτι ἡ ἑορτὴ τῆς Ὑπαπαντῆς δέν εἶναι ἁπλῶς μία ἑορτὴ πού ἀναφέρεται στόν Δεσπότη Χριστό καί στήν Παναγία Μητέρα Του καί ὑποδηλώνει ἕναν ἀπὸ τοὺς σταθμοὺς τῆς θείας Οἰκονομίας, ἀλλά εἶναι καί μία ἑορτὴ τοῦ ἄνθρωπου πού ζεῖ μέ τόν Χριστό, πού κάνει τήν ζωή του Χριστοζωή καί κόβει τό θέλημά του γιά νά τό καταξιώσει στό Χριστοθέλημα.
     «Δεῦτε», λοιπόν, «Χριστῷ συναντηθῶμεν καί δεξώμεθα αὐτόν». Γιά ἐμᾶς ἔγινε ἡ Ὑπαπαντή, ὅπως καί ἡ Ἐνανθρώπησή Του, στά πλαίσια τοῦ σχεδίου τῆς Θείας Οἰκονομίας, γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Γι" αὐτό τούτη ἡ Ἑορτή ἔχει βαθύτατο ἀνθρωπολογικό καί σωτηριολογικό περιεχόμενο μέ καθαρά προσωπικό χαρακτῆρα. Γι" αὐτό καί ὁ ὑμνογράφος βάζει στό στόμα τοῦ καθενός μας τό· «Νηπιάζει δι" ἐμέ, ὁ Παλαιὸς τῶν ἡμερῶν, καθαρσίων κοινωνεῖ, ὁ καθαρώτατος Θεός, ἵνα τὴν σάρκα πιστώσῃ μου, τὴν ἐκ Παρθένου». Καί γίνεται μέ τόν τρόπο αὐτό ἡ σημερινή ἑορτή, ὅπως καί κάθε ἑορτή τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας, προσωπικό γεγονός κοινωνίας μέ τόν Θεό καί μέ τόν ἄλλο, ἀπροϋπόθετα, ἤ μᾶλλον μέ μία προϋπόθεση, τήν ἀληθινή, κενωτική ἀγάπη.
     Στή μεγάλη αὐτή Ἑορτή κεντρική θέση κατέχει τό γλυκύτατο πρόσωπο τῆς Παναγίας καί βλέπομε πώς ὅλοι ἐσεῖς οἱ Παναγιόφιλοι ἑορταστές, κυκλώνοντας τό χαριτόβρυτο Εἰκόνισμά Της σ" αὐτόν τόν εὐλογημένο Θεοτοκοσκέπαστο Τόπο, ἐκφράζετε τά ἱερώτατα τῶν αἰσθημάτων σας σ" Ἐκείνην, τήν Μητέρα τοῦ Χριστοῦ καί μεγάλη Μητέρα ὅλων. Σ" Αὐτήν λοιπόν, ἐπιτρέψτε μας, νά στρέψομε τόν λόγο καί γι" Αὐτήν νά ἐκφράσομε γιά λίγο ἀκόμη στήν ἀγάπη σας ὅ,τι καρδιακό κινεῖ τά χείλη μας καί ἄς τό ἀναστέλλει ἡ πνευματική μας ἔνδεια.
     Γνωρίζομε ἐκ πείρας οἱ πιστοί ὅτι ὅπως ὁ Χριστός εἶναι ἡ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ Πατρός, τοῦ ἀοράτου, ἔτσι καί ἡ Παναγία εἶναι ἡ εἰκόνα τῆς Ἐκκλησίας, τῆς νέας δημιουργίας, καί ἡ ἔσχατη δόξα της. Ἡ Παναγία ἀποτελεῖ τήν ἀνακεφαλαίωση καί τήν προσωποποίηση τοῦ κόσμου. Στό πρόσωπο ἑνός παγκόσμιου ἀνθρώπου, τῆς Παναγίας, βρῆκε ὁ κόσμος τήν ἀληθινή παγκοσμιότητά του. Γι" αὐτό ἡ Παναγία μας εἶναι «ἡ παγκόσμιος χαρά» καί «ἡ παγκόσμιος δόξα».
     Δηλαδή, ὅπως μᾶς ἀπέδειξε ἡ Παναγία, ἡ ἀληθινή παγκοσμιότητα, ἡ οἰκουμενικότητα ὅπως τή βιώνει ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, συντελεῖται μέ τό πέρασμά μας ἀπό τόν ἐγωκεντρισμό πρός τήν καθολικότητα, θεμελιώνεται δέ στό ἀνθρώπινο πρόσωπο καί πραγματοποιεῖται μέ τήν πλάτυνση τῆς ἐν Χριστῷ ἀγάπης του καί τήν ἀνάδειξή του σέ «τόπο» συγ-χωρήσεως ὁλόκληρου τοῦ κόσμου.

(...)

     Ἀγαπητοί ἀδελφοί,

     Στή ζωή μας ἐντός τῆς Ἁγιάζουσας Ἐκκλησίας μας, στό διαρκές καί ἄσβεστο βίωμα τῆς λαϊκῆς εὐσέβειας καί ἀνεπιτήδευτης πίστης στό γλυκύ Πρόσωπο τῆς Μητέρας τοῦ Θεοῦ καί τῶν ἀνθρώπων, γνωρίζομε καλά, ὄχι θεωρητικά ἀλλά βιωματικά, τί εἶναι καί τί σημαίνει ἡ Παναγία.

(...)

     Εἴμαστε ὅλοι ἐδῶ ἀπόψε, μόνον γιά ἕνα λόγο. Διότι ἀγαποῦμε πολύ τήν Παναγία μας, αἰσθανόμαστε διαρκῶς τήν θεομητορική παρουσία της, ἡ ὁποία νικᾶ τό θάνατο, καταργεῖ τίς ἀποστάσεις καί γεμίζει τά πάντα παρηγοριά καί ἐλπίδα. Ἐκείνη εἶναι ἡ Δέσποινα τοῦ κόσμου, ἡ σκέπη τῆς ἀνθρωπότητος, ἡ ἀκαταίσχυντος προστασία τῶν χριστιανῶν, ἡ Μητέρα ὅλων ἀδιακρίτως τῶν παιδιῶν τοῦ Θεοῦ καί ἰδιαίτερα ἡ Μητέρα τοῦ Ἐσταυρωμένου καί ὅλων ἐμᾶς τῶν ἐσταυρωμένων ἀνθρώπων, ὅλων ἐμᾶς τῶν κοπιώντων καί πεφορτισμένων, τῶν ἁμαρτανόντων καί μετανοούντων, γιά τούς ὁποίους ὑπάρχει ἡ Ἐκκλησία.     
     Ἐκείνη εἶναι ὁ καλύτερος προστάτης στά βήματα καί στά προβλήματά μας. Στόν καύσωνα τῆς ἐποχῆς μας μία σκιά μπορεῖ νά μᾶς ξεκουράσει, ἡ σκιά τῆς μεγάλης ἀγάπης τῆς Παναγίας μας. Σ" αὐτήν τήν σκιά, σ" αὐτήν τήν σκέπη ὅλοι ἔχομε θέση. Καί στήν πνευματική ξηρασία τῶν ἡμερῶν μας μία Ζωοδόχος Πηγή μπορεῖ νά ἀποτρέψει τήν ἀφυδάτωσή μας, ἡ Παναγία.
     Ἐκείνη, ἀκόμη καί ὅταν ἑκούσια ἢ ἀκούσια συχνά τήν ἐγκαταλείπομε, δέν μᾶς ἀφήνει μόνους. Ἐκείνη, ἀκόμη καί ὅταν παραθεωροῦμε ἤ καί εἰρωνευόμαστε τίς ἀρετές πού βίωσε καί ἀκόμη περισσότερο ἄν βγάζομε τήν εἰκόνα Της ἀπό τά σπίτια μας γιά νά τοποθετήσομε στό εἰκονοστάσι τῆς καρδιᾶς μας τά εἴδωλα πού μᾶς προσφέρει ὁ κόσμος, μᾶς συγχωρεῖ, καί ἀναμένει νά μετανοήσομε εἰλικρινά καί νά ἐπιστρέψομε.
     Ὅλοι ἐμεῖς πού συναχθήκαμε σήμερα ἐδῶ καί ἔχομε τόν περικαλλῆ καί οὐρανομήκη Ναό Της αὐτόν, κέντρο τῆς ἐπιλύχνιας λατρευτικῆς μας συνάξεως, καί ἰδιαίτερα ἐσεῖς οἱ Καλαματιανοί πού τόν ἔχετε κέντρο τῆς διαρκοῦς προσευχητικῆς σας ἀναφορᾶς, ἀναγνωρίζοντας τά παραπάνω Τήν εὐχαριστοῦμε γιά τήν συνεργία Της στήν σωτηρία μας. Ὅπως γίνεται ἀπόψε καί αὔριο καί σέ ὁλόκληρο τόν κόσμο, οἰκουμενικά καί παγκόσμια, πέρα ἀπό ὅρια χωροχρονικά, μέ ἕνα τρόπο μοναδικό καί ἀνεπανάληπτο, πού ξεπηδᾶ ἀπό καρδιές πού πάλλονται στό πεντάγραμμο τοῦ Θεοῦ καί δημιουργοῦν ἁρμονία ἤχων καί τρόπων, στήν εὐλογημένη πορεία πρός τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
     Μέ ἱερό λοιπόν δέος, ἀνασασμούς αἰωνιότητας καί κραδασμούς ἐσωτερικῆς βαθειᾶς ἀναφορᾶς στήν Μητέρα Παναγία ἀνεβαίνει τούτη τήν ὥρα καί στά δικά μας χείλη ὁ χαριστήριος καί ἱκέσιος ὕμνος μας. Καί δι" εὐχῶν Σας, Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Ἀδελφοί, τόν ἀναπέμπομε στήν Ὑπέρμαχο Στρατηγό, τήν Παναγία τήν Ὑπαπαντή, τήν Προστάτιδα, Ἔφορο καί Πολιοῦχο τῆς Καλαμάτας, πού κατευθύνει τά βήματά μας καί μᾶς ἐμψυχώνει γιά νά πολεμήσομε πνευματικά στόν ἀόρατο πόλεμο πού διεξάγεται ἐναντίον τῶν ψυχῶν μας, λέγοντάς Της μαζί Σας:
     Ὑπεραγία Θεοτόκε, τῆς ζωῆς μας χαρά, ἀπαντοχή καί ἐλπίδα, ἀναγνωρίζομε πώς εἶσαι ἡ «αἰτία τῆς τῶν πάντων θεώσεως» καί σοῦ ζητοῦμε ταπεινά νά μήν παύσεις νά μεσιτεύεις στόν Υἱό σου καί Θεό μας γιά τόν ἁγιασμό καί τήν σωτηρία μας, «ὅτι πολύ ἰσχύει δέησις Μητρός πρός εὐμένειαν Δεσπότου». Δίδομε γιά μιά ἀκόμη φορά ἀπόψε τήν ὑπόσχεσή μας ὅτι θά συνεχίσομε μέσα στήν Ἁγία μας Ἐκκλησία τήν προσπάθεια γιά νά προσοικειωθοῦμε ὑποκειμενικά τήν σωτηρία πού προσέφερε ὁ Υἱός Σου στό ἀνθρώπινο γένος, ἀνανεώνομε τήν ὑπόσχεσή μας ὅτι θά προσπαθήσομε νά γίνομε μέτοχοι τῆς μεγάλης Ὑπαπαντῆς στήν χαρά τῆς οὐράνιας βασιλείας Του.
     Σεβασμιώτατε Ἅγιε Μεσσηνίας, προσφιλέστατε Ἀδελφέ κ.κ. Χρυσόστομε, ἀπό τά βάθη τῆς ψυχῆς μου Σᾶς εὐχαριστῶ ἔνδακρυς γιά τήν μεγάλη εὐλογία πού μοῦ δώσατε ἀπόψε, γιά πρώτη φορά στήν ζωή μου, νά βρίσκομαι ἐδῶ. Ὁμολογῶ πώς Σᾶς βλέπω δίπλα στήν Παναγία, τόν Ἄγγελο τῆς ἐν Μεσσηνίᾳ Ἐκκλησίας, σέ στάση δεητική, νά προσεύχεσθε καί νά παρακαλεῖτε γιά τόν Ἱερό Κλῆρο καί τόν εὐσεβῆ καί Θεοτοκόφιλο λαό τῆς εὐλογημένης Ἐκκλησιαστικῆς Ἐπαρχίας Σας, γιά τήν εὐστάθεια τῆς Ἐκκλησίας καί γιά ἕνα καλύτερο αὔριο στήν πατρίδα μας. Εὔχομαι ἀδελφικά ἡ Παναγία ἡ Ὑπαπαντή, ἡ Ἔφορος καί Προστάτις τούτου τοῦ εὐλογημένου Τόπου, νά ἐπακούει πάντα τίς ἱερές ἐντεύξεις Σας καί νά σκεπάζει τό Ἱερό ὡμοφόριο Σας ὑπό τήν σκέπη τοῦ μαφορίου Της.
     Ταῖς πρεσβείαις αὐτῆς, εἴθε νά γίνει οὐσιαστική κίνηση καί πράξη ζωῆς τό «Δεῦτε Χριστῷ συναντηθῶμεν, καί δεξώμεθα αὐτόν» καί τό τέλος αὐτῆς τῆς συνάντησης καί τῆς δοχῆς νά εἶναι ἡ λύτρωση ἐκ τοῦ θανάτου τῶν ψυχῶν μας, ἡ Ἀνάστασή μας, γιά νά συνεχισθεῖ καί αἰώνια ἡ εὐφροσύνη καί ἡ χαρά πού αἰσθανόμαστε καί ζοῦμε μαζί μέ τήν Παναγία, μαζί μέ τόν Χριστό, ἀλλά καί μαζί Σας αὐτήν τήν εὐλογημένη, μοναδική, καί γιά ἐμένα προσωπικά ἀλησμόνητη, βραδυά.

 
© 2010 Ιερά Μητρόπολις Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου, Ρέθυμνο, Κρήτη - Τηλεφωνικό Κέντρο 28310 22415 - Fax 28310 28557
 

Ρέθυμνο 

HOTSoft.gr σχεδιασμός, κατασκευή, Προώθηση ιστοσελίδων, Κρητη SEO. Ρέθυμνο Aσύρματα δίκτυα WiFi, Δομημένη καλωδίωση, έξυπνο σπίτι. Rethymno 

Website Design, Web Development, Web site Promotion, SEO Crete SEM.
powered by HOTSoft.gr
internet, δίκτυα & τηλεπικοινωνίες