Οικουμενικον Πατριαρχείον
Οικουμενικον Πατριαρχείον
Οικουμενικον Πατριαρχείον

 

 

ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ 2019

 

 

Πρός

Τόν Ἱερό Κλῆρο, τίς Μοναστικές Ἀδελφότητες καί τόν εὐσεβῆ λαό

τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ρεθύμνης καί Αὐλοποτάμου.

 

 

   Ἀγαπητά μου παιδιά, τέκνα φωτόμορφα τῆς Τοπικῆς μας Ἐκκλησίας.

 

   Συνεορτάζομε σήμερα τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μας ὅσοι τήν ζοῦμε διαρκῶς στήν σταυροαναστάσιμη πορεία τῆς ζωῆς μας. Καί λαμβάνομε «φῶς ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτός» αὐτήν τήν φωταυγῆ Ἡμέρα, γιά νά φωτίσομε τά σκοτάδια τῶν ὑπάρξεών μας καί τοῦ κόσμου ὁλόκληρου. Γιά νά γίνομε φῶς καί νά φωτισθοῦν τά πάντα γύρω μας. Γιά νά ἐκλείψουν οἱ κάθε εἴδους σκοταδισμοί. Γιά νά γίνομε, ἐπιτέλους, πιστοί καί ὄχι εὔπιστοι. Γιά νά λαμβάνομε πείρα προσωπική, ἐμπειρία δηλαδή δυναμική, τῆς Ἀναστάσεως, καί νά ζοῦμε τή χαρά της, πού μᾶς χαρίστηκε ἐπί τοῦ Σταυροῦ καί διά τοῦ Σταυροῦ, μέ τήν συγχώρηση ἀκόμη καί τῶν σταυρωτῶν, πρώτιστα ὅμως μέ τήν ἄφεση τοῦ εὐγνώμονος Ληστοῦ πού ἀξιώθηκε, μέ λίγες λέξεις καί πολλή ταπείνωση, νά κερδίσει τόν Παράδεισο.

 

   Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ αὐτήν τήν προοπτική, αὐτήν τήν ἐλπίδα, αὐτήν τή βεβαιότητα παρέχει σέ ὅλους ἐμᾶς, πού ὁμοιάζομε ἴσως σέ ἐκεῖνον τόν «ἐκ δεξιῶν» ἐσταυρωμένο ληστή στίς παραβατικές, κατά τόν νόμο τοῦ Θεοῦ, ἐνέργειές μας, ἀλλά δέν τόν μιμούμαστε στήν προθυμία τῆς ἀποδοχῆς καί τῆς προσωπικῆς μας μεταστροφῆς, τῆς μετάνοιας, ὅπως τήν ὀνομάζει ἡ Ἐκκλησία μας. Ἐκεῖνος δέν χρειάστηκε οὔτε πολύ χρόνο, οὔτε ἐπιχειρήματα καί ἀποδείξεις. Δέν χρειάστηκε «θαύματα» γιά νά ἀνοίξει τήν καρδιά του καί νά δεχθεῖ τό φῶς, τόν Ἴδιο τόν Χριστό δηλαδή, πού εἶπε γιά τόν Ἑαυτόν Του «Ἐγώ εἰμι τό φῶς τοῦ κόσμου», καί πού ἡ Ἐκκλησία μᾶς ὑπενθυμίζει σέ κάθε Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία λέγοντάς μας «Φῶς Χριστοῦ φαίνει πᾶσι».

 

   Ὁ Χριστός εἶναι «τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν», τό «Φῶς ἐκ Φωτός», τό Ἅγιο Φῶς, «τὸ φωτίζον καὶ ἁγιάζον πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον». Καί ἐμεῖς εἴμαστε οἱ φωτεινοί μαθητές Του, καί ὄχι ἁπλά φωτισμένοι, ἀπό «τὸ φῶς τοῦ προσώπου» Του, ὅσοι ὁμολογοῦμε στό τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας ὅτι «Εἴδομεν τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν», ὅτι ἀποκτήσαμε δηλαδή ἐμπειρική θεωρία τῆς ἀληθείας Του μέσα ἀπό τήν προσωπική μας σχέση μαζί Του ἐντός τοῦ Σώματός Του, τῆς Ἐκκλησίας.

 

   Καί ἐφέτος κάποιοι, ἐνωρίς μέσα στή Μεγάλη Τεσσαρακοστή, προσπάθησαν νά ἐνσπείρουν ζάλη «λογισμῶν ἀμφιβόλων» στούς Χριστιανούς μας γιά τήν προέλευση τοῦ Ἁγίου Φωτός ἀπό τόν Πανάγιο Τάφο τοῦ Χριστοῦ μας. Καί πολλοί ἔσπευσαν νά ὑποστηρίξουν τή μία ἤ τήν ἄλλη ἄποψη, καί ἔγιναν ὅλοι «εἰδήμονες» καί «θεολόγοι». Καί ἄρχισε μιά ὁλόκληρη φιλολογία γιά τό θέμα, γιά πολλοστή φορά τούς δύο τελευταίους αἰῶνες. Κάποιοι σκανδάλισαν μέ τίς θεωρίες τους καί κάποιοι πάλι ὀλιγόπιστοι εὔκολα σκανδαλίσθηκαν. Καί οἱ μέν καί οἱ δέ ἴσως δέν κατάλαβαν ποτέ πώς ἡ Πίστη δέν σχετίζεται μέ ἀποδείξεις, πώς ὁ Χριστός δέν ἦλθε στόν κόσμο γιά νά κάνει «φαντασμαγορίες», πώς καί αὐτή ἡ ἔνδοξη Ἀνάστασή Του δέν ἔγινε «θεαματικά», ὅπως κάποιοι φαντάζονται, παρασυρμένοι ἴσως ἀπό τή χριστιανική τέχνη τῆς Δύσεως.

 

   Ὁ Χριστός κατέβηκε στόν Ἄδη, γιά νά φωτίσει καί ἐκεῖ μέ τό Φῶς Του, καί ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, γιά νά δείξει τό Φῶς τῆς Ἀναστάσεως «πᾶσι τοῖς ἔθνεσι», γιά νά μήν ἐξαιρεθεῖ κανείς. Γι’ αὐτό καί τή γιορτή αὐτή τῆς Ἀναστάσεως τή λέμε «Λαμπρή». Γι’ αὐτό λαμπροφοροῦμε, γι’ αὐτό λαμβάνομε τό Φῶς Του ἀπό τήν Ἐκκλησία καί τό μεταφέρομε παντοῦ. Γι’ αὐτό ἐνώπιόν Του δέν κρατᾶμε ἐθιμοτυπικά τίς λαμπάδες μας, ἀλλά οἱ ἴδιοι κάνομε λαμπάδες ἄσβεστες τίς ὑπάρξεις μας καί μεταδίδομε τό Φῶς Του ἀγαπητικά ὅπου συνυπάρχομε, ὅπου συνεργαζόμαστε, ὅπου συνεννοούμαστε, ὅπου συγχωροῦμε, ὅπου συμπορευόμαστε. Ὅπου, τελικά, συσταυρωνόμαστε μέ τόν Χριστό γιά νά συνδοξασθοῦμε, ὅπου συνθαπτόμαστε γιά νά συνεγερθοῦμε, ἀφοῦ δέν ζοῦμε γιά νά πεθάνομε, ἀλλά πεθαίνομε γιά νά ζήσομε αἰώνια μαζί Του. Αὐτές τίς ἀλήθειες μόνο μέσα στήν Ἐκκλησία τίς κατανοεῖ κανείς καί ἐφόσον ἔχει τίς πνευματικές προϋποθέσεις γιά τοῦτο. Ἀφοῦ Αὐτή μᾶς προσλαμβάνει καί μᾶς μεταμορφώνει, μᾶς ἁγιάζει καί μᾶς θεώνει, ἐφόσον μέ πίστη καί ἀγάπη προσερχόμαστε γιά νά γίνομε αὐτήν τή νύκτα τῆς Ἀναστάσεως «ἔξ-υπνοι» καί ὄχι γιά νά κάνομε τούς ἔξυπνους.

 

   Μήν ἀμφιβάλλετε λοιπόν γιά τό Ἅγιο Φῶς. Δέν εἶναι αὐτό πού πιστεύει καθένας, ἀλλά αὐτό πού ζεῖ ἡ Ἐκκλησία. Ἅγιο εἶναι γιατί προέρχεται ἀπό τόν Πανάγιο Τάφο, τήν «πηγὴν τῆς ἡμῶν Ἀναστάσεως». Ἅγιοι εἶναι ὅλοι οἱ Θεοβάδιστοι Τόποι τῆς Ἁγίας Γῆς. Τελικά τό ζητούμενο εἶναι πῶς ἐμεῖς θά γίνομε ἅγιοι καί πῶς δέν θά χάσομε μέσα ἀπό τά χέρια μας αὐτήν τή δυνατότητα καί αὐτήν τή χαρά. Πῶς θά καταλάβομε, ἐπιτέλους, ὅτι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ παρέχει τή βεβαιότητα τῆς προσωπικῆς μας συναναστάσεως καί ὅτι ἡ ζωή μας δέν μετριέται στά λιγοστά χρόνια τῆς παρουσίας μας πάνω στή γῆ. Πῶς θά καταλάβομε ὅτι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ὅπως καί τό Πάθος Του, γιά ἐμᾶς ἔγινε, γιά νά μᾶς προσφέρει ἐχέγγυα καί προοπτικές, ἐλπίδα καί προσδοκία ἀναστάσεως νεκρῶν καί ζωῆς τοῦ μέλλοντος αἰῶνος.

 

   Μέ ἱερό δέος καί βαθειά τιμή, ἐκφράζομε τήν ἀγάπη καί τό σεβασμό μας στό Ἱερό Τάγμα τῶν ὀλίγων ἀλλά σπουδαίων, τῶν Πατέρων τῆς Ἁγιοταφικῆς Ἀδελφότητος, πού φυλάσσουν τόν Πανάγιο Τάφο, τόν Φρικτό Γολγοθᾶ, τό Θεοδέγμον Σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ καί ὅλα τά Πανάγια Προσκυνήματα.

 

   Σήμερα μαζί σας, ὡς Ἐπίσκοπος καί πνευματικός σας Πατέρας, δοξάζω τόν Θεό γιά τήν ἀγάπη καί τό ἔλεός Του πού ἔρχονται διαρκῶς βοηθοί στήν ἀπιστία μας, πού μᾶς προσθέτουν πίστη, πού μᾶς ἐνδυναμώνουν στήν ἄρση τοῦ προσωπικοῦ μας σταυροῦ καί στήν ἄνοδο τῆς δικῆς μας Ὁδοῦ Μαρτυρίου, ἡ ὁποία ἔχει κατάληξη τό αἰώνιο φῶς τῆς Ἀναστάσεως καί ὄχι τό σκοτάδι τοῦ ἀγνώστου, τοῦ μηδενός, τοῦ τίποτα, τοῦ πουθενά.

 

   Καί σᾶς εὔχομαι νά εἶναι ὁλοφώτεινη ἡ ζωή σας καί νά εἶναι καταυγασμένες ἀπό Φῶς Χριστοῦ οἱ σκέψεις καί οἱ πράξεις σας. Ὁ Ἀναστημένος Χριστός μας νά φωτίζει τούς νοερούς ὀφθαλμούς τῆς καρδιᾶς μας, γιά νά βλέπομε Ἐκεῖνον, τούς ἄλλους, ἐμᾶς τούς ἴδιους καί τόν κόσμο ὁλόκληρο ὅπως εἶναι, ὅπως δημιουργήθηκε ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, χωρίς παρωπῖδες καί παραμορφωτικούς φακούς πού ἀλλοιώνουν αὐτό πού βλέπομε, χωρίς νά ἐπηρεάζουν αὐτό πού πραγματικά ὑπάρχει. Καί ἔτσι, μέ ἀνοικτά τά μάτια τῶν ψυχῶν μας, νά βλέπομε πιό πέρα ἀπό ὅ,τι βλέπομε. Αὐτό ἄλλωστε εἶναι, κατά τόν παύλειο λόγο, ἡ πίστη: «ἐλπιζομένων ὑπόστασις, πραγμάτων ἔλεγχος οὐ βλεπομένων», «σιγουριά γι’ αὐτά πού ἐλπίζομε καί βεβαιότητα γι’ αὐτά πού δέ βλέπομε» (Ἑβρ. ια΄ 1).

 

Χριστός Ἀνέστη! Ἀληθῶς ἀνέστη!

Χριστός ἐστι τό Φῶς!

Δεῦτε λάβετε Φῶς!

Δεῦτε λάβομεν Χριστόν!

   

   Χριστοφόροι καί Φωτοφόροι, ἄς ἑορτάζομε τήν Ἀνάσταση τῆς Ἀγάπης καί ἄς ἀγαποῦμε τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ὡς δυνατότητα τῆς δικῆς μας προσωπικῆς ἀναστάσεως.

 

   Μέ αὐτές τίς ταπεινές εὐχές πρός ὅλους καί μέ τόν ἀναστάσιμο ἀσπασμό μου, σᾶς ἐναγκαλίζομαι πατρικά.

 

Ὁ Ἐπίσκοπός Σας

 

† Ὁ Ρεθύμνης καί Αὐλοποτάμου Εὐγένιος

 

 
© 2010 Ιερά Μητρόπολις Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου, Ρέθυμνο, Κρήτη - Τηλεφωνικό Κέντρο 28310 22415 - Fax 28310 28557
 

Ρέθυμνο 

HOTSoft.gr σχεδιασμός, κατασκευή, Προώθηση ιστοσελίδων, Κρητη SEO. Ρέθυμνο Aσύρματα δίκτυα WiFi, Δομημένη καλωδίωση, έξυπνο σπίτι. Rethymno 

Website Design, Web Development, Web site Promotion, SEO Crete SEM.
powered by HOTSoft.gr
internet, δίκτυα & τηλεπικοινωνίες