Πρός
τόν Ἱερό Κλῆρο, τίς Μοναστικές Ἀδελφότητες
καί τόν εὐσεβῆ λαό τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως
Ρεθύμνης καί Αὐλοποτάμου.

«Ἀνάσταση τά σήμαντρα χτυποῦν.
Κι ὅλα τά δένδρα ἀνθίζουν πέρα ὡς πέρα.
Στόν κόσμο αὐτό ἄς μάθουν ν’ ἀγαποῦν
ὅσοι τό μῖσος ἔσπειραν κι ἄς ποῦν·
Χριστός ἀνέστη ἐτούτη τήν ἡμέρα»
(Στέλιος Σπεράντζας, Ποίημα «Ἡ Ἀνάσταση»)

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Γιά μιά ἀκόμη χρονιά, μέ τή χάρη καί τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ἀπευθύνομαι, τούτη τήν ὁλόφωτη βραδυά τῆς Λαμπρῆς, στήν ἀγάπη ὅλων σας, σέ καιρούς ταραγμένους καί ἀπρόβλεπτους, σέ συνθῆκες μιᾶς παγκόσμιας ἀναταραχῆς, μέσα στίς ὁποῖες τό ἀνέσπερο φῶς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ προβάλλει ὡς διέξοδο στά ἀδιέξοδα τῆς ζωῆς τῶν ἀνθρώπων καί ὑπενθυμίζει σέ ὅλους μας τήν οὐράνια καί αἰώνια προοπτική μας, ἀλλά καί τήν ἀνάγκη μας νά λυτρωθοῦμε, νά ἐλευθερωθοῦμε, νά ὁλοκληρώσομε τό «ἔργο» τῆς δικῆς μας προσωπικῆς «σταύρωσης».

Καί σ’ αὐτή τήν ἀναστάσιμη προσλαλιά μου στήν ἀγάπη σας, δανείζομαι τίς παραπάνω λέξεις τοῦ προοιμίου αὐτῆς τῆς Ποιμαντικῆς Ἐγκυκλίου ἀπό τό Ποίημα «Ἡ Ἀνάσταση» τοῦ Στέλιου Σπεράντζα, καί σᾶς προσκαλῶ ὅλοι μαζί, ὡς τό πλήρωμα τῆς Τοπικῆς Ἐκκλησίας τῶν Ρεθυμνίων, μαζί καί μέ τούς ἀπόδημους ὅπου γῆς ἀδελφούς μας, νά ψηλαφήσομε τά μεγάλα νοήματα αὐτῆς τῆς ποιητικῆς γραφῆς.

Συγκεκριμένα, σᾶς καλῶ νά «ἀκούσομε τά σήμαντρα» πού ἀγγέλουν τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Νά γίνομε δέκτες αὐτῆς τῆς ἀγγελίας καί νά μείνομε μακρυά ἀπό ἄλλες «ἀκοές», πού μολύνουν τίς καρδιές καί μαυρίζουν τήν καθημερινότητα τῆς ζωῆς μας. Αὐτές τίς ἰαχές θανάτου, πού ἐμμένουν σέ μιά ζωή χωρίς Ἀνάσταση, χωρίς φῶς, χωρίς αἰώνια προοπτική! Αὐτές τίς φωνές, πού κατακρυμνίζουν καί ἐξαθλιώνουν τόν ἄνθρωπο, δημιουργώντας συνεχῶς νέες «φυλακές» στήν προσπάθειά του νά «ἐλευθερωθεῖ», κάποτε καί ἀπό τίς ποικίλες δῆθεν «ἐλευθερίες» του.

Νά ἐπιλέξομε νά «ἀνθίσει» ἡ ζωή μας μακρυά ἀπό κάθε λογῆς «ζιζάνια». Νά ἐπιλέξομε νά «ἀνθίσει» πέρα ὡς πέρα, στήν καθημερινότητά μας, μέχρι τήν αἰωνιότητα τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Νά μάθουν σ’  αὐτό τόν κόσμο ν’ ἀγαποῦν, ὅσοι τό μῖσος ἔσπειραν. Πόσο, ἀλήθεια, ἐπίκαιρη σήμερα αὐτή ἡ προτροπή. Πρός ὅλους τούς ἀνθρώπους στήν οἰκουμένη πού ἐπέλεξαν καί ἐπιλέγουν νά σπείρουν κάθε λογῆς μῖσος, πού γεννᾶ καί ἐπαγγέλλεται θάνατο! Πρός ἐκείνους πού ἐπιλέγουν νά πολεμοῦν γιά νά ἐπιβληθοῦν, γιά νά ἐπιβάλουν, γιά νά ἐξουθενώσουν, γιά νά κατατροπώσουν. Πρός ἐκείνους, πού σέ ὅλες τίς πτυχές τῆς ζωῆς, δέν γίνονται διάκονοι καί κήρυκες τῆς εἰρήνης, ἀλλά ἐπιλέγουν πολεμικές συμπεριφορές, ἐκφράσεις καί ἐνέργειες. Ἐκείνους πού δέν βρίσκουν τή δύναμη τῆς αὐτοκριτικῆς καί τῆς συγγνώμης, ἀλλά ἐγκλωβίζονται σέ ἕνα τεράστιο «ἐγώ», πού δέν ἔχει χῶρο γιά τόν «ἄλλο», τόν ὅποιον «ἄλλο», ὡς ἔμψυχη εἰκόνα τοῦ Θεοῦ.

Φωτόμορφοι ἀδελφοί,

Μέσα σέ τούτη τήν ὁλόφωτη νύχτα, σᾶς παρακαλῶ μέ ἀγάπη, νά καταπαύσομε κάθε λογῆς «πολέμους» ἐντός καί ἐκτός μας καί νά ἀνταλλάξομε τό γλυκύφθογγο χαιρετισμό «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ», ὄχι τυπικά ἤ ἐθιμικά, ἀλλά ὡς καταστάλαγμα τῆς βιωματικῆς ἀνάγκης νά συναναστηθοῦμε μαζί μέ τόν Ἀναστάντα Κύριό μας, ἀπό τούς ποικίλους σταυρούς τῆς πορείας μας στή ζωή αὐτή. Τό ἀντάμωμα ἀπόψε τῶν ματιῶν μας, στήν ἀντανάκλαση τῆς φλόγας τῆς Ἀναστάσιμης λαμπάδας, ἄς γίνει «ἄλλης βιοτῆς τῆς αἰωνίου ἀπαρχή», ξεκίνημα μιᾶς ζωῆς φωτεινῆς καί ἀναστάσιμης, πρόγευση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

Σᾶς ἀσπάζομαι μέ πολλή ἀγάπη ὅλους καί ὅλες καί σᾶς εὔχομαι ἐγκάρδια ἀναφαίρετη καί ἀδιάκοπη τήν Ἀναστάσιμη χαρά τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ!

Χριστός Ἀληθῶς ἀνέστη!

Μέ ἀναστάσιμους ἀσπασμούς καί πατρική ἀγάπη

Ὁ Μητροπολίτης

† Ὁ Ρεθύμνης καί Αὐλοποτάμου Πρόδρομος