Ὅλος ὁ νόμος τοῦ εὐαγγελίου βασίζεται πράγματι στίς δύο αὐτές ἐντολές. Ἀγάπη πρός τόν Θεό καί ἀγάπη πρός τόν πλησίον. Σήμερα πολλοί ἄνθρωποι μιλοῦν γιά ἀγάπη, ὅμως δείχνουν μέ τά ἔργα τους νά τήν ἀρνοῦνται.

Ὁ Χριστός στήν σημερινή εὐαγγελική περικοπή, ἀλλά καί στήν γενικότερη διδασκαλία Του μᾶς διδάσκει, ποιά εἶναι ἡ πραγματική ἀγάπη: Τό νά ἀγαπήσεις τόν πλησίον σου, ὅπως τόν ἑαυτό σου. Τό νά μή κάνεις ποτέ σέ κάποιον, αὐτό πού δέν θέλεις νά σοῦ κάνουν, ἀλλά καί παράλληλα νά βιάζεις τόν ἑαυτό σου νά κάνεις στόν ἄλλο, αὐτό πού θά ἤθελες καί ἐσύ νά σοῦ κάνουν.

Ἀγάπη εἶναι ἡ θυσία τοῦ ἑαυτοῦ μας καί τῶν θελημάτων μας στό θέλημα τοῦ πλησίον, σύμφωνα μέ τό ὑπόδειγμα τοῦ Ἰησοῦ, ὁ Ὁποῖος ἀγάπησε τόσο πολύ τόν κόσμο, τήν νύμφη Του Ἐκκλησία, ὥστε νά θυσιάσει τόν Ἑαυτό Του γιά χάρη της.

Ἡ ἀγάπη ἀποδεικνύεται μέσα ἀπό τήν πολυδιάστατη ἀρετή τῆς ἐλεημοσύνης καί τῶν φιλανθρωπικῶν ἔργων, τά ὁποῖα, γιά ὅσους δέν ἔχουν ὑλικά ἀγαθά νά μεταδώσουν, μπορεῖ νά εἶναι ἀκόμη καί ἡ παροχή τῆς συγγνώμης, ἡ συγχωρητικότητα δηλαδή καί ἡ ἀνεξικακία.

Ἡ ἀγάπη δέν περιορίζεται σέ ὅσους μᾶς ἀγαποῦν, ἀλλά ἁπλώνεται ἀκόμη καί στούς ἐχθρούς μας, τούς ὁποίους δέν καταριόμαστε, δέν μισοῦμε καί δέν συκοφαντοῦμε. Αὐτός πού ἀγαπᾶ μόνο ὅσους τόν ἀγαποῦν, εὐεργετεῖ μόνο ὅσους τόν εὐεργετοῦν καί σέβεται μόνο ὅσους τόν σέβονται, δέν εἶναι πραγματικός χριστιανός, ἀλλά ἕνας καλός ἔμπορος, πού διαπράττει ὄμορφες συναλλαγές. Ὅμως ὁ Κύριος, εἰδικότερα τήν ὥρα τοῦ σταυρικοῦ του πάθους, ἔδειξε ὅτι ὀφείλουμε νά ἀγαποῦμε καί νά θυσιαζόμαστε γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους.

Αὐτός πού ἀγαπᾶ ὑπομένει τά πάντα, ἀνέχεται τίς ἀδυναμίες τοῦ πλησίον, εἶναι συγκαταβατικός στίς κρίσεις του γιά τόν συνάνθρωπο καί κυρίως δέν ἀπαιτεῖ ποτέ καί τίποτε ἀπό τούς ἄλλους. Μόνο ἀπό τόν ἑαυτό ἔχει ἀπαίτηση νά προοδεύει διαρκῶς στήν ἀγάπη.

Πανοσιολ. Ἀρχιμ. Βασίλειος Παπαδάκης