Μια όμορφη και απαράμιλλη σε βάθος αποστολική περικοπή θα παρουσιάσομε σε τούτο το απλό σημείωμα και θα προσπαθήσουμε να διεισδύσουμε στα άδυτα ενός ιλιγγιώδους μυστηρίου όσο μας επιτρέπει η χάρις του Θεού.

        Ο νόμος δεν σώζει τον άνθρωπο, αλλά η πίστη στο νόμο, η παραδοχή όσων ο νόμος ορίζει. Μα εμείς έχομε το νόμο γραμμένο από το χέρι του Θεού όπως δόθηκε στο Μωυσή. Τί χρειάζεται λοιπόν ο νέος νόμος, ο καινούργιος κόσμος που έφερε στον κόσμο ο Χριστός, έλεγαν οι Ιουδαίοι. Και σ’ αυτό το ερώτημα δίδει την απάντηση ο Απόστολος των Εθνών με αυτή την αποστολική περικοπή που είναι παρμένη από το 6^ο κεφάλαιο της προς Εβραίους επιστολής και από το στίχο 13-20.

        Ο Αβραάμ, λέει ο θεηγόρος Απόστολος, που είναι ο Γενάρχης, ο πρώτος από το γένος των Εβραίων, πήρε τις επαγγελίες. Άκουσε τη φωνή του Θεού που του είπε: Έβγα από τη γη και τη συγγένεια σου και πήγαινε να κατοικήσεις στη γη που εγώ θα σου δείξω. Και θα σε καταστήσω Πατέρα πολλών Εθνών και θα αυξήσω το σπέρμα σου σαν την άμμο της θάλασσας. Και ορκίστηκε ο Θεός, στον εαυτόν του ότι θα πραγματοποιήσει αυτές τις επαγγελίες. Ο Αβραάμ πίστευσε στο νόμο του Θεού και παρ’ όλο που πέρασε φοβερές δοκιμασίες, δεν έπαυσε ποτέ να πιστεύει ότι ο λόγος του Θεού θα πραγματοποιηθεί. Έφθασε σε βαθειά γηρατειά, έγινε εκατό ετών και η γυναίκα του η Σάρρα ενενήντα και τότε που η φύση είχε πλέον νεκρωθεί και που δεν ήταν δυνατόν «κατ’ άνθρωπον» να τεκτοποιήσει, πραγματοποιήθηκε η υπόσχεση του Θεού και η Σάρρα γέννησε τον Ισαάκ. Οι επαγγελίες όμως που δόθηκαν στον Αβραάμ και ο νόμος που παραχωρήθηκε στο θεόπτη Μωυσή δεν είχε μόνο κανόνες και παραγγέλματα ζωής, αλλά είχε και νέες υποσχέσεις, νέες επαγγελίες και η πρώτη, η μέγιστη, ήταν πως θα έστελνε τον υιόν του στον κόσμο και ότι θα σήκωνε στους άγιους ώμους του την αμαρτία όλων των ανθρώπων και θα ανέβαινε επάνω σ’ ένα σταυρό μαρτυρικό.

        Ο Δαυίδ άκουσε τη φωνή του Θεού που είπε για το πρόσωπο του Μεσία «Κάθου εκ δεξιών μου, έως αν θω τους εχθρούς σου υποδόδιον των ποδών σου» και συμπλήρωσε «Συ Ιερεύς εις τον αιώνα κατά την τάξιν Μελχισεδέκ». Υπήρχε λοιπόν και κάποιος άλλος την περίοδο αυτή που ήταν Ιερεύς του υψίστου και Βασιλέας Σελήμ, δηλαδή της Ιερουσαλήμ. Κανείς δεν έμαθε για την καταγωγή του, την οικογένεια του, πότε γεννήθηκε, πότε απέθανε. Ήταν αγενεαλόγητος. Ένα μόνο περιστατικό αναφέρεται στην αγία γραφή. Όταν ο Αβραάμ με τους 318 άνδρες του νίκησε τον Βασιλιά Χοδολλογομόρ, περνώντας από την Ιερουσαλήμ, ο Μελχισεδέκ τον ευλόγησε και είπε: «ευλογημένος Αβραάμ τω Θεώ τω υψίστω, ος έκτισε τον ουρανόν και την γην. Και ευλογητός ο Θεός ο ύψιστος, ος παρέδωκε τους εχθρούς σου υποχειρίους σου» Γεν. 14,19-20. Και ο Αβραάμ έδωσε στον Μελχισεδέκ το δέκατο απ’ όλα τα λάφυρα που πήρε σ’ αυτό τον πόλεμο.

        Ο Δαυίδ λοιπόν λέγει ότι ο Χριστός είναι Αρχιερεύς κατά την τάξιν Μελχισεδέκ, όχι κατά την τάξιν Ααρών, για να μην είναι απαραίτητος ο Μωσαϊκός νόμος στην καινή κτίση, που έφερε στον κόσμο ο Χριστός. Βέβαια ο νόμος ο Εβραϊκός ωφέλησε στον άνθρωπο «παιδαγωγός ημών γέγονεν εις Χριστόν, ίνα εκ πίστεως δικαιωθώμεν» έγραψε ο Απόστολος των Εθνών στην προς Γαλάτας επιστολή του.

        Πράγματι όταν έφθασε το πλήρωμα του χρόνου ήλθε στον κόσμον ο Χριστός «ο λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν και εθεασάμεθα την δόξαν αυτού, δόξαν ως μονογενούς παρά πατρός, πλήρης χάριτος και αληθείας» Ιωάν. 1,14. « ο νόμος διά Μωϋσέως εδόθη, η χάρις και η αλήθεια διά Ιησού Χριστού, εγένετο» Ιωάν. 1,17. Ναι ήλθε ο Χριστός στον κόσμο, θα μας ψάλλει ο ιερός υμνογράφος στον αναστάσιμο ύμνο του «ο λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν προς τους αχαρίστους ο Ευεργέτης, προς τους αιχμαλώτους ο Ελευθερωτής, προς τους εν σκότει καθημένους ο ήλιος της δικαιοσύνης, επί τον Σταυρόν ο απαθής, επί τον άδην το φως, επί τον θάνατον η ζωή, η ανάστασις διά τους πεσόντας». Έδωσε νέες επαγγελίες, υπέγραψε καινούργια διαθήκη με τον άνθρωπο και είναι ισχυρή και αιώνια αυτή η διαθήκη, γιατί την επισφράγισε με τον σταυρικό του θάνατο. «Εγώ ειμί το φως του κόσμου, ο ακολουθών εμοί, ου μη περιπατήση εν τη σκοτία αλλ΄έξει το φως της ζωής». Ιωάν. 8,12-13. «ο τον λόγον μου ακούων και πιστεύων το πέμψαντί με, έχει ζωήν αιώνιον και εις κρίσιν ούν έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν» Ιωάν. 5,24. Αυτές τις επαγγελίες τις παίρνουν εκείνοι που πιστεύουν, εκείνοι που τον ακολουθούν στο δύσκολο δρόμο της ζωής, του πάθους και της αναστάσεως. Γίνονται μέτοχοι αυτής της κληρονομιάς όσοι τον αγαπούν, όσοι σέβονται τον νόμον του, όλοι εκείνοι που γνωρίζουν να χτυπούν το στήθος τους, όταν στη ζωή αμαρτήσουν, να ζητούν έλεος. Μετέχουν της καινούργιας διαθήκης όσοι κάνουν μυστηριακή ζωή, και σέβονται και αγιάζουν τις ημέρες που όρισε η Εκκλησία για οικοδομή, για πνευματική ωφέλεια και αναστροφή. Οι άνθρωποι αυτοί όχι μόνο αισθάνονται ασφαλείς και βέβαιοι και ειρηνικοί, αλλά προσφέρουν φως που υπερπερισεύον υπάρχει μέσα τους και θέτουν όλα τα χαρίσματα τους στην υπηρεσία του ανθρώπου τον οποίο θεωρούν αδελφό τους και δέχονται να θυσιαστούν γι αυτόν.

        Για αυτούς τους ανθρώπους λέγει ο Ιερός Ευαγγελιστής Ιωάννης ότι «ουκ εξ’ αιμάτων, ουδ’ εκ θελήματος σαρκός, ουδέ εκ θελήματος ανδρός αλλ’ εκ Θεού εγεννήθησαν» Ιωάν. 1,13-14.

        Αγαπητοί μου αδελφοί. Την μεγαλώνυμη ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Κυρία των Αγγέλων, στην πόλη μας, την ώρα του Εσπερινού πέρασε από τη σκέψη μου ένας ωραίος στοχασμός και τον παραθέτω με αγάπη και εύχομαι να είναι για την οικοδομήν πολλών.

        Ακούοντας τον προοιμιακό ψαλμό (103) για πρώτη φορά συνειδητοποίησα σ’ αυτό το μέτρο εκείνο που λέγει ο Δαυίδ. Εμεγάλυνα τη σκέψη μου και θαύμασα τον ιερό του λογισμό. Λέγει λοιπόν σε κάποιο σημείο «ο ήλιος έγνω την δύσιν αυτού έθου σκότος και εγένετο νυξ». Και ήλθε αμέσως το ερώτημα. Από πού ο ήλιος γνώρισε τη δύση του, και απάντησε το πνεύμα του Θεού. Από τον αιώνιο νόμο που έθεσε ο δημιουργός και όλα τα ουράνια σώματα, όλα τα στοιχεία της απέραντης κτίσης είναι εντεταγμένα σ’ αυτό τον αιώνιο νόμο και με ακρίβεια τον ακολουθούν. Κανένα ανθρώπινο ωρολόγιο δεν είναι τόσο ακριβές όσο η γη, όσον αφορά την περιφορά της γύρω από τον άξονα της και τον ήλιο. Σ’ αυτή λοιπόν την υπακοή όλων των κτισμάτων στηρίζεται η παγκόσμια αρμονία και τάξη. Αν ένα στοιχείο κάποια στιγμή παύσει να υπακούει στο νόμο που έθεσε ο δημιουργός είναι καταδικασμένο σε αφανισμό, θα παύσει πλέον να υπάρχει, να ζει. Έτσι λοιπόν ο ήλιος όπως τον βλέπει ο Δαυίδ γνωρίζει τη δύση του και την ανατολή, και δεν παύει να φωτίζει και να καταυγάζει τη φύση μέχρι την τελευταία του στιγμή. Ο άνθρωπος ένας ολόφωτος ήλιος που πήρε το φως του Χριστού, όταν βαδίζει σύμφωνα με το νόμο του Θεού, δεν κινδυνεύει να αφανισθεί αυτός και το γένος του. Γνωρίζει τη δύση του και γράφει σωστά την ιστορία του και δεν παύει να φωτίζει μέχρι την ύστατη στιγμή.

Σ΄ ένα περίφημο ύμνο αυτής της αγίας εορτής ο ιερός υμνογράφος της Εκκλησίας μας φέρει την αγίαν Παρθένον να είναι γονατιστή και να λέγει στον εξαστράπτοντα άγγελον «Γένοιτο μοι νυν ως το ρήμα σου, και τέξομαι τον άσαρκον, σάρκαν εξ’ εμού δανεισάμενον». Δεν εχάρισε η Παρθένος την σάρκα στον μονογενή υιόν του Θεού, αλλά του τη δάνεισε. Και τον κατέστησε οφειλέτην να την επιστρέψει. Και εκείνος έλαβε την ανθρώπινη σάρκα, τη δόξασε και την εθέωσε για να την επιστρέψει κάποτε στον άνθρωπο να ντυθεί αυτή την στολήν της αφθαρσίας και να ζήσει στον αιώνα. Και από εκείνη τη στιγμή της υπακοής της αγίας Παρθένου στο θέλημα του Θεού, ο Χριστός μας δεν έπαυσε ούτε στιγμή να δανείζεται από τον άνθρωπο. Του προσφέρομε το μικρότερο, για να μας επιστρέψει το μεγαλύτερο και το τέλειο. Του δανείζομε το ευτελές και ασήμαντο για να μας δώσει το μέγα και σωτήριο, τη Βασιλεία του Θεού. Δέχεται ο Άγιος την ανθρώπινη ακαθαρσία, για να την μετατρέψει σε βιώματα σωτηρίας και να τα παραδώσει στον άνθρωπο. Και να λοιπόν καιρός ευπρόσδεκτος, ημέρες σωτηρίας, την περίοδο αυτή της αγίας και μεγάλης τεσσαρακοστής.

        Να του προσφέρομε τώρα που έρχεται στο πάθος του την ανθρώπινη γνώση να μας την επιστρέψει σοφία του Θεού «άνωθεν ενεργουμένη». Την επιστήμη, να την καταστήσει ένδοξη θεραπενίδα, που θα προστατεύει και θα σώζει τον άνθρωπο. Την οικογένεια να του δανείσομε να μας την επιστρέψει «κατ’ οίκον εκκλησία» που μέσα σ’ αυτή θα υπάρχει ένα πνεύμα, μια ζωή, θα σώζονται όλοι και δεν θα χάνεται πλέον κανείς. Να του δανείσομε την Παιδεία, για να δώσει στύλους ακραιφνείς και φωστήρες της οικουμένης. Να του προσφέρομε με αγάπη, την πληγωμένη από την απιστία Ελληνική καρδιά, να την καταστήσει υγιή, δυνατή, ανίκητη, που θα χτυπά αιώνια τον παλμό του Θεού και η φωνή της, και ο παλμός της ο ιερός θα ακούεται ως τα πέρατα της οικουμένης…

 μακ. Πρωτοπρ. Ιωάννου Πίτερη