Μια όμορφη και απαράμιλλη σε βάθος ευαγγελική περικοπή παρακολουθήσαμε στην Εκκλησία την Βα Κυριακή των Νηστειών και είδαμε σε μια καθαρή εικόνα τη θεραπεία του παραλυτικού της Καπερναούμ. Αυτή η ευαγγελική περικοπή γίνεται για τον πιστό άνθρωπο πηγή αγιάσματος και ιερών στοχασμών. Τη συγκλονιστική  σκηνή που τέσσερις ευγενείς άνθρωποι –προφανώς νέοι-  σήκωσαν τον παραλυτικό με το κρεβάτι του και τον έφεραν στον τόπο που δίδασκε ο Χριστός, την είδαμε να επαναλαμβάνεται και στη ζωή της Εκκλησίας. Σε μια επιστολή του Επισκόπου Κυρίλλου Αλεξανδρείας, διαβάζομε ότι στην Αλεξάνδρεια είχε πέσει μια μολυσματική νόσος (ίσως πανώλη) που αποδεκάτιζε το λαό και σκορπούσε ανελέητα θύματα πολλά. Οι ειδωλολάτρες μόλις κάποιος ασθενούσε στο σπίτι, τον απομάκρυναν από το φόβο μη μολυνθούν και τον άφηναν να πεθάνει αβοήθητος, γιατί η ασθένεια ήταν φοβερά μεταδοτική. Στη σπαργανώδη όμως Χριστιανική Εκκλησία γινόταν κάτι άλλο σπουδαίο και θαυμαστό. Νέοι άνθρωποι μαζευόταν στο σπίτι εκείνου που ασθενούσε και πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους. Και πολλοί από τους ασθενείς σώζονταν, ενώ μερικοί από τους ευγενείς εκείνους νέους, προσβάλλονταν από τη φοβερή ασθένεια και απέθαιναν. «Έμοιαζαν οι νέοι αυτοί του Χριστού» λέγει ο σεπτός Ιεράρχης «Έδιδαν με αγάπη τη ζωή τους για να σωθεί κάποιος ασθενής». Αυτή η συμπεριφορά εκείνων των νέων αφύπνισε τους ειδωλολάτρες, τους συγκλόνισε. Είδαν στη Χριστιανική Εκκλησία ένα ανθρωπισμό ουράνιο, μια τέλεια αγάπη που γίνεται θυσία, προσφορά. Και μέσα σε λίγο χρόνο η Αλεξάνδρεια έγινε χριστιανική.

Σήμερα σπάνια βλέπομε αυτή τη σκηνή, νέους να κρατούν στα χέρια τους κάποιο ασθενή, που τον έχουν απελπίσει οι γιατροί, να τον φέρουν στην Εκκλησία, εκεί που ο Ιερεύς τελεσιουργεί το μυστήριο της σωτηρίας και έχει τη χάρη από το Θεό, να θεραπεύει ασθενείς που η επιστήμη είναι αδύνατον να θεραπεύσει.

        Θέλετε να δούμε γιατί συμβαίνει αυτό; Πρέπει να είμασθε ειλικρινείς και την αλήθεια να τη λέμε χωρίς φόβο και πάθος. Οι νέοι δυστυχώς σε τούτη την εποχή  -που τη μαστίζει μια νόσος μολυσματική που προσβάλλει όχι το σώμα αλλά την ψυχή- έχουν ασθενήσει. Οι νέοι, τα παιδιά μας, προπαντός αυτά που σπουδάζουν είναι δυστυχώς οι βαριά ασθενείς, ή κατάκοιτοι στο ξυλοκρέβατο κάποιου οδυνηρού πόνου. Απίστευτο φαίνεται, μα είναι αληθινό. Οι σημερινοί νέοι μπορεί να διακρίνονται στα εκπαιδευτήρια, στα γυμναστήρια να παίρνουν διακρίσεις και μετάλλια, να γίνονται επιστήμονες. Όμως δεν έχουν τόση ψυχική δύναμη που να μπορεί να τα φέρει στην Εκκλησία. Εκεί που τελεσιουργείται το μυστήριο της ζωής και της σωτηρίας. Εκεί που καλλιεργείται η ευσέβεια που είναι μέγιστη αρετή και ωφέλιμη σε όλους. Κάμετε μια περιήγηση μια Κυριακή πρωί στις Εκκλησίες της πόλεως και θα δείτε πόσα παιδιά των γυμνασίων ή των λυκείων και των πανεπιστημίων εκκλησιάζονται. Ασφαλώς θα απογοητευθείτε όταν θα διαπιστώσετε ότι και αυτά ακόμη τα παιδιά των δημοτικών σχολείων δεν τα φέρνουν οι γονείς τους. Και δεν υπάρχει θαρρώ μεγαλύτερο κακό, γιατί αυτά τα βιώματα της παιδικής ηλικίας μένουν ανεξίτηλα γραμμένα στη σκέψη του παιδιού και την μετέπειτα συμπεριφορά του. Τα παιδιά στην Εκκλησία προπαντός την Κυριακή θα ασφαλίσουν τη ζωή τους να μην φύγουν άδοξα στα μισά του δρόμου της ζωής. Εκεί θα σφαλίσουν το πνεύμα τους, ώστε να μη σαλευθεί και να ακολουθήσουν δρόμους αλλότριους, των ναρκωτικών και της τρομοκρατίας. Στο ναό του Θεού την ώρα του Εκκλησιασμού θα ασφαλίσουν τη μόρφωση και την επιστήμη τους, ώστε να γίνεται ευεργετική για τον άνθρωπο. Και ακόμη κάτι άλλο σπουδαίο και ανυπέρβλητο σε αξία. Στην Εκκλησία κάτω από το πετραχήλι του Πνευματικού θα διορθώσουν τα σφάλματά τους, θα αισθανθούν ελεύθερα. Και κανένα πάθος όσο και αν είναι προχωρημένο δεν θα μπορέσει να τα αφανίσει

Η κατάσταση όμως είναι αναστρέψιμη αρκεί να βρεθούν αυτοί οι τέσσερις άνθρωποι που θα σηκώσουν με το κρεβάτι του τούτον τον ασθενή, να τον φέρουν στον καλό ιατρό, το Χριστό.

Πρώτος είναι η Διοικούσα Εκκλησία. Το παιδί που σπουδάζει σήμερα είναι φυλακισμένο και μολυσμένο από τα φοβερά νοσήματα των καιρών. Και μέσα σ’ αυτή τη σκοτεινή φυλακή του, θα του δώσομε να κρατήσει στα χέρια του τα άγια, να τελέσομε στο όνομά του το μυστήριο της σωτηρίας και το παιδί θα σωθεί.

        Ο Δεύτερος άνθρωπος είναι ο εκπρόσωπος της πολιτείας. Μπορεί να είναι καθηγητής ή δάσκαλος, νομικός ή άλλος επιστήμονας που θα μιλήσει στο παιδί και θα μεταφέρει όχι στο νου του αλλά στην καρδιά ένα ύψιστο ηθικό νόμο που θα πρέπει να συνέχει ένα ευνομούμενο κράτος χριστιανικό. Που να ενθαρρύνει το παιδί στα πετάγματά του στη ζωή και τις αιώνιες ηθικές αξίες. Αν θέλομε λοιπόν να σωθούν τούτα τα παιδιά να μην τα βλέπομε να ασχημονούν στα ξενυχτάδικα χορεύοντας αλλότριους χορούς και να πεθαίνουν με μια σύριγγα στο χέρι πρέπει να συνεργασθούν η Ορθόδοξη Εκκλησία μας και η Ελληνική Πολιτεία. Αλλιώς η λυχνία τούτης της χώρας θα σβήσει και θα είναι ονειδισμός για τούτη τη γενιά «Έως το φως έχετε πιστεύετε εις το φως, ίνα υιοί φωτός γένησθε» Ιωάν. 12,36. Στήριγμα για την Πατρίδα μας και δύναμη και ζωή υπήρξε πάντοτε η χριστιανική πίστη μας. Αν τη χάσομε θα γίνομε η πιο μικρή και ασήμαντη χώρα στον κόσμο.

        Το τρίτο πρόσωπο είναι ο Πατέρας που σ’ αυτή την εποχή δεν έκαμε το χρέος του απέναντι στο παιδί του. Πολλές φορές τον είδαμε να κλαίει απαρηγόρητα όταν το παιδί του είχε πλέον χαθεί παίρνοντας κακό δρόμο. Αναμφισβήτητα η γέννηση του παιδιού είναι ένα μεγάλο και συγκλονιστικό γεγονός. Το χαιρετίζουν οι ουρανοί. Ένα αστέρι ανατέλλει στον ορίζοντα. Και τούτο το αστέρι πρέπει να μπορείς να του δώσεις την ικανότητα να κάμει την τροχιά του, να μην το δεις να πέφτει σαν διάττοντας αστέρας από το μέσον του ουρανού. Να μην το δεις να χάνει το φως του. Να μην το δεις να βασιλεύει και να μην ανατέλλει πλέον ποτέ. Στο χέρι σου είναι να του δώσεις αυτή τη μεγαλοσύνη, να γεννηθεί σε ένα άλλο κόσμο, να γίνει ένα πολύφωτο αστέρι που δεν θα δύσει ποτέ. Και αυτό θα το πετύχεις αν το γεννήσεις με το Ευαγγέλιο. Το λέγει ο Απόστολος Παύλος στην Αη προς Κορινθίους επιστολή του. «Εάν μυρίους παιδαγωγούς έχητε εν Χριστώ, αλλ’ ού πολλούς πατέρας. Εν γάρ Χριστώ Ιησού διά του Ευαγγελίου εγώ υμάς εγέννησα» Α΄ Κορ. 4,15-16. Καλείσαι λοιπόν να βοηθήσεις τούτο το άρρωστο παιδί, μίλησε του για το Χριστό και πάρε το από το χέρι να το φέρεις στην Εκκλησία. Το παιδί πρέπει να σωθεί και στο πρόσωπό του θα ζήσει το Έθνος μας και η  Οικογένειά σου.

        Το τέταρτο πρόσωπο θα είναι Άγγελος απεσταλμένος του Θεού. Θα έλθει με την προσευχή σου, την αγάπη σου, στο παιδί σου στην Εκκλησία μας. Με αυτές τις σκέψεις παρακαλούμε όλους τους φορείς που αναφέρομε και στρέφομε την προσοχή μας, στην πολιτεία, στους άρχοντες τους υπεύθυνους, ανθρώπους της Ελληνικής ζωής.

        Εμείς ο λαός του Θεού, δεν σας ζητούμε τίποτε, ούτε την σύγκλιση της οικονομίας, ούτε τις ευρωδραχμές. Ζητούμε το παιδί μας, ζητούμε χριστιανική παιδεία, ζητούμε παιδιά με Θεό με χριστιανικό ανθρωπισμό. Τα άλλα θα έλθουν μόνα τους, θα τα εργασθούν τα παιδιά μας όταν γνωρίσουν την αλήθεια και πάρουν του Ευαγγελίου το φως.

 μακ. Πρωτοπρ. Ιωάννου Πίτερη