Χαρές και προβλήματα… ανακατατάξεις…
σε κάθε χώρα, σε κάθε λαό.
συνήθη ζητήματα… τότε… και τώρα…
ελπίδες …και φόβοι… αβεβαιότητα..

Κι ακούς για πολέμους… για βία…
και το κακό να απλώνεται …
να μολύνει …να διατρυπά την ειρήνη…
να θέλει να κυριαρχήσει …

Και λες γιατί… πολλά γιατί…
σ΄ αυτήν  την ανθρώπινη τρέλα…
στη  ματαιοδοξία…
την υπερηφάνεια του εγώ…

Κοιτάζοντας τον κόσμο…
βλέπεις τους εχθρούς του…
την εκμετάλλευση …τη σκληρότητα…
την κυνικότητα… και την ασπλαχνία…

Κοιτάζοντας τον κόσμο…
βλέπεις  θολωμένα μυαλά…
φανατισμένα …υπερφίαλα…
έρμαια φανατισμών… μολυσμένα…

Και λες… και φωνάζεις…
για το ανθρωποκτόνο ξεστράτισμα…
για τα ξεσπάσματα της καταστροφής…
για την ανοησία της τρομοκρατίας…

Αλίμονο !
ο άνθρωπος… κατά του ανθρώπου…
οδυνηρό… παράλογο… αδιανόητο…
το δημιούργημα…  εργαλείο καταστροφής…

Κοιτάζοντας τον  κόσμο !
λες …υπάρχει ακόμη αγάπη…
υπάρχουν άνθρωποι κατανόησης…
Ναι, υπάρχουν άνθρωποι !

Του Γεωργίου Χριστοφόρου Καραβιώτη