O άνθρωπος, τελικά, μέχρι τώρα, δε κατόρθωσε να κατανοήσει κάποια βασικά πράγματα, όπως, το τι σημαίνει αγάπη και ειρήνη…

Κι ενώ, όλη η ανθρώπινη ιστορία είναι γιομάτη με χιλιάδες παραδείγματα του «κακού»…συνεχίζουμε, ως άνθρωποι και ως ηγέτες την ίδια αλλοπρόσαλλη πορεία…

Και ως πρώτο μέσον χρησιμοποιούμε τη δύναμη του ισχυρού…τον πόλεμο…και τότε εξαφανίζεται το «καλό»…και χάνεται η αγάπη και η ειρήνη και η  δικαιοσύνη…

Κι ο κόσμος μας…βάφεται στο αίμα…κι ο θάνατος γίνεται απλά αριθμός…και ψυχραίνεται η καρδιά των ηγετών…και τα όπλα, αυτά τα εργαλεία του θανάτου, θεοποιούνται…

Και η  η δυστυχία απλώνεται παντού…και ζωγραφίζεται στα μάτια των μικρών παιδιών, ως κλάμα και δάκρυ και απόγνωση και απελπισία…

Και οι ηγέτες…από κάθε πλευρά δεν καταλαβαίνουν…ούτε κατανοούν τον πόνο και την οδύνη που προκαλούν…

Και νομίζουν ότι έτσι δίνουν λύση στο κάθε πρόβλημα…ότι έτσι θα επιτύχουν …με τον φόβο και τον τρόμο…με τη φωτιά και τις καταστροφές…με το ξεσπίτωμα των ανθρώπων από τις εστίες τους…

Όμως, όταν κάποιοι σκέφτονται και ενεργούν μ’ αυτόν τον τρόπο…χρησιμοποιώντας τη βία αντί της αγάπης, τότε ο κόσμος μας ολισθαίνει επικίνδυνα προς την καταστροφή…

Ας σταματήσουν, επιτέλους, οι εκατέρωθεν εγωισμοί…κι ας πρυτανεύσει η λογική και η δικαιοσύνη… και η ειρήνη και η ζεστασιά της καρδιάς…κι ας μιλήσουν ξανά…ας δείξουν καλή διάθεση, έστω προς όφελος των λαών…

Και μιλάμε  με σημείο αναφοράς τη Συρία και τους καλούμε να ανατρέξουν στο βάθος του χρόνου…και να ψάξουν για τα «καλά» και τα «κακά» …κι ας πάρουν το καλύτερο…κάθε τι που μιλάει για αγάπη και συνάνθρωπο… οτιδήποτε το ειρηνικό και δίκαιο…κι αυτό να χρησιμοποιήσουν…ναι,αυτό  αντί  τα όπλα…

Διαφορετικά ,ξαναγυρνούν τα πράγματα  του κόσμου στη νηπιακή ηλικία…στο οφθαλμό αντί οφθαλμού…και στο οδόντα αντί οδόντος…και το αποτέλεσμα…

Και το ξαναλέμε : Ματαιότης…ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης…

Του Γεωργίου Χριστοφόρου Καραβιώτη