Παντού σύννεφα… καταχνιά… βαβυλωνία…
κι Ελλάδα βάλλεται… καθημερινά πυροβολείται…
και ζητείται η κεφαλή της επί πίνακι… ως δώρο  …
ως αμοιβή της υπεροψίας και της σκληρότητας,
της ασπλαχνίας των ισχυρών του χρήματος…

Και θύμα ο λαός ,ο λαός μας, οι άνθρωποι μας,
που οδηγούνται σε  σύγχρονες γκιλοτίνες ,
έτσι προγραμματισμένα, πιεστικά, απειλούμενοι…
ναι, με  «όπλο» το νόμο ,κατ΄επιλογή της Ευρώπης,
που τόσο πολύ εξυμνήσαμε τη καταγωγή της…

Τι να γράψω ,λοιπόν, τι να πω… αλήθεια, πέστε μου..
μήπως για τις προσβολές της αξιοπρέπειας ,
για την πολεμική σε βάρος της  ιστορίας μας,
για  τη χαιρέκακη συκοφάντηση μας ,παγκόσμια…
ή μήπως την αντιμετώπισή μας ως υπόδουλη  χώρα…

Τι να γράψω, φίλοι μου, τι να πω…
για τον πόνο και την απελπισία, για την αβεβαιότητα…
για τον τρόμο και το φόβο που διασπείρεται καθημερινά…
για  την ανατροπή της νομικής επιστήμης και του συντάγματος,
ή μήπως για το «αποφασίζωμεν και διατάσσομεν» ντόπιων και ξένων…

Τι να γράψω με λέξεις …με λόγια… τι να πω…
πώς να περιγράψω το τραγικό… πώς να το ζωγραφίσω…
αλήθεια, μιλήστε μου κι εσείς… θέλω να σας ακούσω…
έστω μια λέξη… μια λεξούλα να γράψετε και να πείτε…
για την Ελλάδα μας, για το λαό μας….

Το ξέρω, δε μου μιλάς… το βλέπω…
κι ακούω το κλάμα σου το γοερό, το νιώθω…
βλέπω τα μάτια σου τα κατακόκκινα… τα δάκρυα σου…
τα μύρια σου γιατί… τις άπειρες σκέψεις…
για τα παιδιά σου, που πονάς… για την Ελλάδα !

Όμως, φίλε μου, μην σκύβεις το κεφάλι, μην υποτάσσεσαι…
και βάλε το φως της ελπίδας στην καρδιά σου και άντεξε…
και πάλεψε να φύγει το σκοτάδι …
πάλεψε, φίλε κι αδελφέ μου, μη φοβάσαι,
μπόρα είναι και θα περάσει… πίστεψέ το !
κι έχε πίστη !

Ο Χριστός της Αγάπης  θα είναι πάντα κοντά μας!

Του Γεωργίου Χριστοφόρου Καραβιώτη