Σήμερα κατέβηκα για λίγο στην πόλη του Ρεθύμνου και είδα τον Χριστό,

ναι σας λέω τον Χριστό να μην έχει που την κεφαλήν κλίνη…


Κι ήταν ξαπλωμένος ανάμεσα σε καρέκλες…

εκεί στο κρύο… σκεπασμένος με μια παλιά κουβέρτα…


Κι ήταν μόνος του…ολομόναχος …εγκατατελειμένος…

εκεί… στην άγρια παγωνιά, λίγο πριν τα Χριστούγεννα….


Και κοίταζε προς τον ουρανό…γιατί, εμείς οι άνθρωποι ξεχάσαμε,

ξεχάσαμε τι θα πει πόνος και μοναξιά 

ξεχάσαμε τι θα πει φτώχεια και δυστυχία και εγκατάλειψη…


Και περίμενε…περίμενε κάποιον να τον πλησιάσει…

έστω…να του πει μια λέξη…να τον βοηθήσει…

έστω …να του συμπαρασταθεί , όπως μπορεί…όπως θέλει…


Εκεί στο Ρέθυμνο…είδα σήμερα τον Χριστό

είδα το Χριστό της Αγάπης να ζητά την αγάπη μας…


Και τον είδα μέσα στην απεραντοσύνη της πονεμένης ματιάς του…

εκεί που το κρύο και η φτώχεια δημιουργούν το παράπονο και το δάκρυ…


Αλήθεια σας λέω, σήμερα είδα τον Χριστό της Αγάπης ,

τον είδα πιο πονεμένο παρά ποτέ…


Και μη νομίζετε ότι υπερβάλω…

σας διαβεβαιώνω ότι ήταν ο Χριστός,

ο Χριστός μας στο πρόσωπο του φτωχού άστεγου, 

που περίμενε την αγάπη των συνανθρώπων του,

περίμενε τη συμπόνοια μας μέσα απ’ τη σιωπή του…


Εν Ρεθύμνω : Καληνύχτα σε όλους μας!

Γεώργιος Χριστοφόρου Καραβιώτης